لۆگان بِجَلّێن

رسانک/ انون که مئےشمئے ماتێن وتن ڈس کرونائے آماچ انت، مئے دزبندی انت چه شما بانُکێن گهاران و واجهێن براتان کۆشست بکنێت که وتی لۆگان بِجَلّێت.

اێرانے سرکار وتی هێدان گَرک‌ اِنت و چه دێر زمانگان بلۆچئے راجئے هئیالا نداشتگ، اے نادراهی‌ای دَوا و درمانا بلۆچانا ندنت.

شَر اِنت که ما مردم انون وت ؛ وَتارا بسَمبالێن، وتی لۆگان بِجلێن و بنندێن تانکه وتی کهۆل و راجا چه اے نادراهیا بِرَکّنێن، پرچا که سرکار نلۆٹیت و کُرت هم نکنت.