به گزارش رسانک، امروز سهشنبه ۲۰ مردادماه ۱۴۰۵، رسانههای حکومتی با انتشار ویدئوهایی از «عملیات پلیس برای آزادی یک زن گروگانگرفتهشده در تهران، از ورود فوری نیروهای پلیس، آزادی گروگان و بازداشت گروگانگیر» خبر دادهاند؛ موضوعی که در کنار تأکید رسانههای حکومتی بر «سرعت عمل نیروهای امنیتی و انتظامی»، این پرسش را مطرح میکند که چرا در بلوچستان، با وجود تداوم موارد متعدد آدمربایی و گروگانگیری و جولان افراد مسلح، واکنش سریع و مشابهی از سوی نهادهای مسئول دیده نمیشود.
بر اساس جزئیاتی که رسانههای حکومتی منتشر کردهاند، پس از دریافت گزارش گروگانگیری یک زن توسط مردی مسلح در تهران، مأموران پلیس بلافاصله وارد عمل شده و موفق شدهاند گروگان را در کوتاهترین زمان آزاد کنند. در ادامه، هنگامی که گروگانگیر قصد استفاده از سلاح همراه خود را داشته، مأموران با «واکنشی سریع» وارد عمل شده، سلاح را از دست او خارج و وی را مهار و بازداشت کردهاند و سپس زن گروگان نیز در سلامت آزاد شده است.
انتشار گسترده این خبر و تأکید رسانههای حکومتی بر «عملیات سریع پلیس» در حالی است که در ماههای اخیر موارد متعددی از ربودهشدن شهروندان بلوچ توسط افراد مسلح، مطالبه مبالغ سنگین برای آزادی گروگانها و نگهداشتن قربانیان برای هفتهها و حتی ماهها گزارش شده است؛ با این حال، در بسیاری از این موارد واکنش مؤثر و سریعی که در تهران به نمایش گذاشته میشود، از سوی نهادهای امنیتی و انتظامی مشاهده نشده است.
خانوادههای بسیاری از افراد ربودهشده در بلوچستان برای یافتن و آزادی بستگان خود ناچار به پیگیری شخصی، مراجعه به ریشسفیدان و معتمدان محلی یا پرداخت مبالغ هنگفت به گروگانگیران شدهاند. در برخی موارد نیز خانوادهها مدتهای طولانی در انتظار خبری از سرنوشت اعضای خود ماندهاند، بدون آنکه نهادهای مسئول توضیح روشنی درباره اقدامات انجامشده برای آزادی آنان ارائه کنند.
این تفاوت در نحوه برخورد با گروگانگیری در تهران و بلوچستان، نگرانیها درباره وجود تبعیض در تأمین امنیت شهروندان را افزایش داده است. اگر نیروهای امنیتی و انتظامی در پایتخت میتوانند بلافاصله پس از دریافت گزارش گروگانگیری وارد عمل شوند، تیم تخصصی مذاکره و رهایی گروگان را فعال کنند، محل را تحت کنترل قرار دهند و در نهایت گروگان را آزاد و گروگانگیر را بازداشت کنند، این پرسش جدی مطرح است که چرا شهروندان بلوچ در برابر آدمرباییهای تکرارشونده از چنین سطحی از حمایت و واکنش برخوردار نیستند؟
از سوی دیگر، تداوم این وضعیت در بلوچستان در حالی است که نهادهای امنیتی و مسئولان حکومتی طی سالهای گذشته بارها از وجود سلاح و فعالیت افراد مسلح و «اشرار» در منطقه سخن گفتهاند. این در حالی است که درباره منشأ این سلاحها، نحوه دسترسی افراد مسلح به آنها و چرایی تداوم فعالیت و جولان این افراد در برخی مناطق بلوچستان، توضیح روشنی به افکار عمومی ارائه نشده است.
ادامه چنین شرایطی باعث شده است که آدمربایی و گروگانگیری به یکی از نگرانیهای جدی شهروندان در بخشهایی از بلوچستان تبدیل شود و افراد مسلح بتوانند با ربودن شهروندان، خانوادههای آنان را تحت فشار قرار داده و از طریق اخاذی و باجخواهی مبالغ سنگینی مطالبه کنند. در چنین شرایطی، نبود واکنش سریع و مؤثر از سوی نهادهای مسئول، علاوه بر افزایش احساس ناامنی، این تصور را نیز در میان شهروندان تقویت کرده که امنیت در مناطق مختلف کشور با استانداردی یکسان تأمین نمیشود.
رسانک تأکید میکند که مسئله تنها مقایسه یک عملیات پلیسی در تهران با یک مورد مشخص در بلوچستان نیست؛ بلکه پرسش اصلی درباره حق برابر شهروندان برای برخورداری از امنیت و حمایت نیروهای مسئول است. اگر عملیات سریع و تخصصی برای آزادی یک گروگان در پایتخت امکانپذیر است، شهروندان بلوچ نیز حق دارند بدانند چرا در برابر دهها مورد آدمربایی و گروگانگیری، همان اراده، امکانات و سرعت عمل به کار گرفته نمیشود و چرا نهادهای مسئول تاکنون نتوانستهاند بهصورت مؤثر با این روند مقابله کنند.
Be the first to comment