به گزارش رسانک، امروز جمعه ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، برابر با اول ماه مئی ۲۰۲۶، روز جهانی کارگر در حالی فرا رسیده است که کارگران در ایران، بهویژه در بلوچستان، با شرایطی دشوار، سرکوبهای امنیتی و محرومیت از ابتداییترین حقوق صنفی مواجهاند. این روز که در سراسر جهان نماد مبارزه برای حقوق کارگران و عدالت اجتماعی است، در ایران با ممنوعیت تجمعات مستقل کارگری و برخورد با فعالان این حوزه همراه بوده است.
در ایران، افزایش تورم، کاهش قدرت خرید و ناامنی شغلی، زندگی کارگران را بهشدت تحت تأثیر قرار داده است. اعتراضات و اعتصابات کارگری در سالهای اخیر، بهویژه در پیوند با جنبشهای اجتماعی، با سرکوب و بازداشت فعالان صنفی مواجه شده و بسیاری از آنان با پروندهسازی و احکام سنگین روبهرو شدهاند. در بلوچستان، این وضعیت ابعاد شدیدتری دارد؛ جایی که بهدلیل نگاه امنیتی حاکمیت، نهتنها سرمایهگذاری در حوزه تولید و اشتغال صورت نگرفته، بلکه با گسترش ساختارهای نظامی، فرصتهای اقتصادی نیز محدودتر شده است.
نبود فرصتهای شغلی پایدار، بسیاری از جوانان بلوچ را به سوی مشاغل پرخطری همچون سوختبری سوق داده است؛ پدیدهای که سالانه جان شمار زیادی را میگیرد. همچنین سیاستهای ناکارآمد در حوزههایی مانند شیلات و ورود کشتیهای ترال خارجی، معیشت ماهیگیران را با بحران مواجه کرده است. تبعیض در استخدام، واگذاری مشاغل کلیدی به نیروهای غیربومی و محرومیت کارگران بومی از حقوق برابر، از دیگر مشکلات ساختاری در این منطقه بهشمار میرود.
در کنار این شرایط، آمارهای ثبتشده در سال ۲۰۲۵ نیز تصویری نگرانکننده از وضعیت کارگران بلوچ ارائه میدهد. بر اساس این دادهها، دستکم ۴۹ کارگر بلوچ در حوادث و شرایط مرتبط با کار کشته یا مجروح شدهاند که از این میان ۳۲ نفر جان خود را از دست داده و ۱۷ نفر مجروح شدهاند. بخش قابل توجهی از این موارد ناشی از نبود ایمنی محیط کار، تصادفات و ضعف زیرساختهای درمانی بوده است. همچنین در همین سال، دستکم ۱۱۵ کارگر بلوچ بدون طی روند قانونی از کار اخراج شدهاند و گزارشهایی از بازداشت کارگران و تبعیض ساختاری در دستمزد و مزایا منتشر شده است.
تداوم این وضعیت، نتیجه سیاستهای ناکارآمد و سرکوبگرانه جمهوری اسلامی ایران در قبال طبقه کارگر و مناطق محروم است؛ سیاستهایی که نهتنها به بهبود شرایط منجر نشده، بلکه با تعمیق فقر، بیکاری و نابرابری، زمینهساز افزایش نارضایتی و گسترش بحرانهای اجتماعی شده است. در چنین شرایطی، همبستگی میان کارگران و سایر اقشار معترض میتواند به عاملی تعیینکننده در تغییر این وضعیت و حرکت بهسوی عدالت و برابری بدل شود.
Be the first to comment