به گزارش رسانک، امروز پنجشنبه ۲۳ مهرماه ۱۴۰۵، در پی افزایش حملات مسلحانه علیه نیروهای نظامی در بلوچستان طی هفته‌های اخیر، کشته شدن دو فرمانده زن نظامی، «نصرت افتخاری» و «افسانه عقیلا» به موضوعی برای تبلیغات رسانه‌های حکومتی و تلاش برای وادار کردن افراد کوچه و بازار به صدور بیانیه‌های محکومیت تبدیل شده است. در این موضع‌گیری‌ها، با تأکید بر حرمت زنان در جامعه بلوچ، تلاش می‌شود حملات مسلحانه از منظر جایگاه زنان در فرهنگ بلوچ زیر سؤال برده شود؛ رویکردی که در برابر خشونت نیروهای حکومتی علیه زنان بلوچ، به همین اندازه دیده نشده است.
«نصرت افتخاری»، معاون فرهنگی‌ـ‌اجتماعی فرماندهی انتظامی استان، روز ۱۷ مهرماه ۱۴۰۵ در حمله مسلحانه چشمه‌زیارت زاهدان کشته شد؛ حمله‌ای که جبهه مبارزین مردمی مسئولیت آن را بر عهده گرفت. همچنین «افسانه عقیلا»، فرمانده سپاه در حوزه بسیج افضل مهرستان، روز ۲۲ مهرماه در تیراندازی افراد مسلح کشته شد. این رویدادها در چارچوب درگیری‌های مسلحانه رخ داده‌اند، اما بازتاب تبلیغاتی آنها در حالی است که موارد خشونت علیه زنان غیرنظامی بلوچ، از جمله ضرب‌وشتم و هتک حرمت آنان توسط نیروهای نظامی، با چنین واکنش‌هایی روبه‌رو نشده است.
روز ۲۶ خردادماه ۱۴۰۵، نیروهای نظامی و عوامل مرتبط با معدن طلای تفتان به تجمع اعتراضی زنان بلوچ در روستای سرسیاه یورش بردند و آنان را مورد ضرب‌وجرح، توهین و تهدید قرار دادند. در جریان این برخورد، «بی‌بی‌نور ریگی کوته»، زن ۵۵ ساله بلوچ، از ناحیه سر مجروح شد. یک روز بعد، در ۲۷ خردادماه، یورش نیروهای انتظامی به تجمع مردم روستای پشموکی فاریاب در اعتراض به نحوه واگذاری معدن کرومیت، به مجروح شدن دستکم هفت زن بلوچ و بازداشت شش شهروند، از جمله سه زن، انجامید. در این دو مورد، زنان برای طرح مطالبات مدنی و دفاع از حقوق و معیشت مردم منطقه تجمع کرده بودند، اما با خشونت نیروهای نظامی و حکومتی مواجه شدند.
این تقابل، دوگانگی رویکرد تبلیغاتی جمهوری اسلامی ایران را آشکار می‌کند؛ هنگامی که زنان وابسته به ساختارهای نظامی در حملات مسلحانه کشته می‌شوند، حرمت زنان بلوچ به محور محکومیت و بسیج افکار عمومی تبدیل می‌شود؛ اما هنگامی که زنان بلوچ در اعتراض‌های مدنی هدف ضرب‌وشتم، توهین و بازداشت قرار می‌گیرند، نه‌تنها همان حساسیت در مواضع رسمی و رسانه‌های حکومتی دیده نمی‌شود، بلکه تلاش می‌شود حرکت حق‌طلبانه زنان بلوچ محکوم شود و در چنین شرایطی، تأکید بر ارزش‌های فرهنگی جامعه بلوچ، بجای دفاع فراگیر از حقوق زنان، کارکردی گزینشی و سیاسی پیدا می‌کند.
کرامت زنان را نمی‌توان بر اساس وابستگی سازمانی یا سیاسی آنان سنجید. اگر حرمت زن در بلوچستان یک اصل است، این اصل باید زنان معترضی را نیز دربر بگیرد که در برابر نیروهای نظامی ایستاده‌اند تا از آب، زمین، معیشت و حقوق جامعه خود دفاع کنند. نادیده گرفتن خشونت علیه این زنان، در کنار برجسته‌سازی کشته شدن زنان نظامی نشان می‌دهد که مسئله صرفاً دفاع از حقوق زنان نیست، بلکه نحوه استفاده سیاسی از این موضوع نیز اهمیت دارد.
Be the first to comment