به گزارش رسانک، روز گذشته ۸ مهرماه ۱۴۰۵، نشستی درباره فعالیت معدن طلای تفتان در تهران با حضور مولوی «عبدالستار حسین‌زهی»، از روحانیون خاش، مولوی «ریگیان» از میرجاوه، شماری از مسئولان و خبرنگاران استان سیستان و بلوچستان، کارکنان و مدیران معدن طلای تفتان و تعدادی از ریش‌سفیدان و اهالی منطقه که در دستگاه‌های حکومتی نفوذ دارند، برگزار شد. در این نشست مستندی درباره روند فعالیت‌های معدن به نمایش گذاشته شد؛ اقدامی که با اعتراض مردم منطقه روبه‌رو شده است.
مردم معترض منطقه تفتان معتقدند برگزاری چنین نشست‌هایی در تهران، با حضور شماری از افراد بانفوذ و مرتبط با ساختارهای دولتی و حکومتی، بدون حضور گسترده و واقعی مردم معترض منطقه، نمی‌تواند بازتاب‌دهنده دیدگاه جامعه بومی درباره فعالیت معدن باشد. آنان می‌گویند آنچه در این نشست‌ها با عنوان اشتغال‌زایی و توسعه مطرح می‌شود، نباید موجب عادی‌سازی پیامدهایی شود که مردم منطقه آن را ناشی از فعالیت‌های معدنی می‌دانند.
مردم منطقه تأکید دارند که ادامه استخراج طلا در محدوده مادپتی و دامنه‌های تفتان، نگرانی‌های جدی درباره منابع آب، قنوات و چشمه‌ها، باغ‌ها، مراتع و پوشش گیاهی ایجاد کرده و به گفته آنان، زندگی و معیشت ساکنان منطقه را تحت تأثیر قرار داده است. آنان می‌گویند خشک‌شدن منابع آب، آسیب به باغ‌ها و مراتع و از بین رفتن زمینه‌های سنتی معیشت، مستقیماً زندگی خانوارهای منطقه را تهدید کرده و اشتغال ایجادشده در معدن نمی‌تواند جبران‌کننده این خسارت‌ها باشد.
معترضان خواستار توقف فعالیت‌های مورد اعتراض و انجام یک بررسی مستقل، شفاف و قابل اعتماد درباره آثار فعالیت معدن هستند و تأکید دارند که مسئولان و شرکت پارس تأمین باید به جای برگزاری نشست در تهران، در منطقه حاضر شوند و بدون فشار، تهدید یا تطمیع، سخنان مردم را بشنوند. آنان همچنین خواستار شفاف‌سازی درباره میزان واقعی استخراج، وضعیت منابع آب، خسارت‌های واردشده، قراردادها، مجوزهای صادرشده و سهم مردم محلی از مالکیت و منافع معدن هستند.
مردم تفتان همچنین نسبت به مستندی که در این نشست به نمایش گذاشته شده اعتراض دارند و معتقدند یک فیلم یا گزارش تهیه‌شده بدون انعکاس دیدگاه بخش معترض جامعه محلی، نمی‌تواند به‌عنوان نشانه رضایت مردم از فعالیت معدن مورد استناد قرار گیرد. آنان تأکید می‌کنند که اگر هدف از فعالیت معدن توسعه و اشتغال‌زایی است، مردم بومی باید در مالکیت، مدیریت، سرمایه‌گذاری و منافع حاصل از منابع منطقه نیز سهم واقعی داشته باشند.
مردم منطقه تأکید کرده‌اند که مخالفت آنان با اشتغال و آبادانی نیست، بلکه اعتراضشان به توسعه‌ای است که به گفته آنان با آسیب به آب، خاک، باغ‌ها، مراتع و محیط زیست همراه شده است. آنان خواستار آن هستند که هرگونه تصمیم درباره آینده معدن پس از ایجاد اعتماد، شفاف‌سازی و شنیدن مستقیم نظر مردم و نمایندگان واقعی جامعه محلی اتخاذ شود.
Be the first to comment