رد روایت رسانه‌های حکومتی درباره آب‌شیرین‌کن جاسک؛ این تأسیسات در خدمت پروژه‌های ساخت شهرک‌ها بود و نه مردم منطقه

به گزارش رسانک، بامداد شنبه ۲۷ تیرماه ۱۴۰۵، پس از حمله ایالات متحده آمریکا به تأسیسات مستقر در اسکله روستای بونجی از توابع شهرستان جاسک در منطقه گیاوان‌زمین بلوچستان، رسانه‌های حکومتی و مقام‌های جمهوری اسلامی مدعی شدند که این حمله آب‌شیرین‌کن تأمین‌کننده آب شرب مردم منطقه را هدف قرار داده و موجب قطع آب چندین روستا شده است. اما منابع رسانک این روایت را رد کرده و می‌گویند تأسیسات هدف قرار گرفته، برخلاف ادعای رسانه‌های حکومتی، عمدتاً برای تأمین آب پروژه‌های عمرانی، شهرک‌های در حال ساخت و استقرار هزاران نیروی غیربومی در منطقه مورد استفاده قرار می‌گرفته و نقش اصلی آن تأمین آب مورد نیاز مردم بومی نبوده است.

به گفته منابع رسانک، در سال‌های اخیر شرکت‌های مختلف با اجرای پروژه‌های بزرگ در سواحل جاسک و منطقه گیاوان‌زمین، اقدام به ساخت شهرک‌ها و تأسیسات گسترده کرده‌اند و بخش مهمی از آب تولیدی این آب‌شیرین‌کن برای همین پروژه‌ها و نیروهای مستقر در آن‌ها اختصاص یافته است. این منابع همچنین عنوان کرده‌اند که گمان می‌رود یکی از دلایل هدف قرار گرفتن این محدوده، استقرار لانچرهای موشکی سپاه پاسداران در اطراف این تأسیسات و استفاده از این منطقه برای شلیک موشک بوده باشد.

منابع همچنین می‌گویند سپاه پاسداران در نقاط مختلف منطقه از جمله اطراف مدارس، بیمارستان‌ها و در میان جنگل‌های انبوه درختان «کَرَک» اقدام به استقرار لانچرها و تجهیزات موشکی کرده است؛ موضوعی که به باور این منابع، باعث شده این مناطق در حملات ایالات متحده آمریکا در فهرست اهداف نظامی قرار گیرند.

منابع رسانک همچنین تأکید می‌کنند که در منطقه گیاوان‌زمین چندین پروژه آب‌شیرین‌کن و انتقال آب به مرکز ایران، از جمله استان اصفهان، در حال فعالیت یا اجرا است، در حالی که بسیاری از روستاهای همان منطقه همچنان با کمبود شدید آب آشامیدنی روبه‌رو هستند و سهم اندکی از آب تولیدی به مردم بومی اختصاص داده می‌شود. همین مسئله طی سال‌های گذشته بارها موجب اعتراض ساکنان منطقه شده است؛ شهروندانی که ضمن انتقاد از انتقال آب به مناطق مرکزی ایران، نسبت به تخریب محیط‌زیست و محروم ماندن مردم محلی از منابع آبی منطقه اعتراض کرده‌اند.

در حالی که مقام‌های جمهوری اسلامی ایران حمله به این تأسیسات را صرفاً حمله به زیرساخت‌های خدماتی عنوان کرده‌اند، منابع معتقدند استفاده از مناطق غیرنظامی و تأسیسات زیرساختی برای استقرار تجهیزات و فعالیت‌های نظامی، علاوه بر به خطر انداختن جان غیرنظامیان، زیرساخت‌های حیاتی را نیز در معرض حملات قرار داده و بار دیگر شهروندان بومی را به اصلی‌ترین قربانیان تنش‌های نظامی تبدیل کرده است.