به گزارش رسانک، امروز سهشنبه ۲۰ آبان ماه ۱۴۰۴، ویدئویی از یک سوختبر بلوچ به دست رسیده که در مسیر رودبارزمین به سوی مرز در حال حرکت است. در این ویدئو، سوختبر جوان که گمان میرود اهل منوجان باشد، از شرایط سخت زندگی خود و دیگر سوختبران سخن میگوید. او با گلایه از مسئولان منوجان میگوید: «ما میدانیم این کار قاچاق است اما ظلم هم پایدار نیست. این کار را با اجبار انجام میدهیم، چون نمیدانیم چگونه زندگی خود را بگذرانیم. مگر ما خوشمان میآید که سوخت را اینگونه حمل کنیم؟»
در ادامه ویدئو، این جوان به نابرابریهای اجتماعی اشاره میکند و با لحنی اندوهناک ادامه میدهد که فرزندان مسئولان به دلیل ثروت و موقعیت خانوادگی به مقام و پست میرسند، در حالی که فرزندان کارگران و کشاورزان بلوچ به دلیل فقر و بیسوادی از هر امکانی محروم ماندهاند. او میگوید: «ما جوانان این مملکت هستیم، اما گویی حق ما فقط کشاورزی و سختکاری است و باید با رنج و خطر نان خود را پیدا کنیم.»
سوختبری برای بسیاری از مردم بلوچستان تنها راه گذران زندگی است؛ شغلی پرخطر که هر روز جان دهها نفر را در جادههای خطرناک و در میان تیراندازی نیروهای نظامی میگیرد. فقر گسترده، بیکاری، نبود زیرساختهای اقتصادی و تبعیض ساختاری از جمله عواملی هستند که جوانان بلوچ را به سمت این کار پرمخاطره سوق دادهاند.
بیتوجهی مسئولان به توسعه و نبود فرصتهای شغلی پایدار باعث شده است که سوختبران بلوچ در جادههای داغ و ناامن، میان مرگ و زندگی سرگردان بمانند و صدای اعتراضشان تنها از دل ویدئوهایی شنیده شود که از جادهها منتشر میگردد.
بیتوجهی مسئولان دولتی و نهادهای اجرایی نسبت به وضعیت اقتصادی مردم بلوچستان، سبب شده است که این چرخه فقر و خطر همچنان ادامه یابد. در حالی که منابع طبیعی و انسانی بسیاری در منطقه وجود دارد، نبود برنامهریزی برای ایجاد شغل، توسعه کشاورزی و صنعت محلی باعث شده تا جوانان بلوچ بین بیکاری و مرگ در جادههای سوختبری یکی را انتخاب کنند. تداوم این وضعیت، نتیجه مستقیم سیاستهای نابرابر و بیتفاوتی حاکمیت در برابر رنج مردمی است که سالهاست تنها خواستهشان، حق زندگی شرافتمندانه در سرزمین خود است.
Be the first to comment