✍️ سانیا میر بلوچ
روایت پر سر و صدای جمهوری اسلامی ایران درباره «کشف سلاحهای آمریکایی در بلوچستان»، بیش از آنکه واقعیت یک عملیات امنیتی را نشان دهد، تکرار همان سناریوی آشنای امنیتسازیست؛ پروژهای که به جای تأمین امنیت، هدفش سرکوب و حذف ملت بلوچ است.
در بحبوحه جنگ و بحرانهای منطقهای، حکومت ایران بهجای پاسخ به مطالبات مشروع مردم، به ابزار کهنه امنیتی متوسل میشود: برچسب «اشرار»، «وابسته به صهیونیسم» و «عامل بیگانه» زدن به بلوچها، نه پاسخ به مشکلات، بلکه توهین به کرامت مردمیست که سالها با تبعیض، فقر، و حذف سیستماتیک زیستهاند.
مردم بلوچستان نه تهدید امنیتیاند و نه واردکننده سلاح؛ آنچه دارند فقر، بیکاری، تبعیض و بیحقوقیست. اگر جمهوری اسلامی واقعاً نگران امنیت است، چرا همیشه کمترین بودجه عمرانی را به بلوچستان میدهد؟ چرا پاسخ به هر مطالبه، از زبان مادری تا عدالت آموزشی، گلوله است؟
حقیقت این است: حکومت به دنبال امنیت نیست، بهدنبال کنترل است. بلوچستان و کردستان به آزمایشگاههای سرکوب بدل شدهاند؛ سکوت رسانهها و همراهی دستگاه قضایی، این خشونت را نهادینه کردهاند. امنیت واقعی، با به رسمیت شناختن ملتها، کرامت انسانی و پایان دادن به تبعیض ممکن میشود؛ نه با دروغهای رسانهای و سرکوب.
Be the first to comment