فریادی از دل بلوچستان؛ دیگر سکوت جایز نیست

✍مراد بلوچ

بار دیگر دستان خون‌آلود رژیم جمهوری اسلامی ایران جان زنان بی‌دفاع بلوچ را گرفت. این‌بار در روستای گونیچ از توابع شهرستان خاش؛ جایی که نه سنگری بود و نه تهدیدی، تنها خانه‌هایی ساده با دل‌هایی پر از زندگی. اما گلوله‌های حکومت، بی‌رحمانه دو زن بلوچ را به شهادت رساند و بیش از ده تن دیگر را مجروح کرد.

در پاسخ به این جنایت آشکار، طوایف مختلف بلوچ با صدایی رسا و یکپارچه این یورش وحشیانه را محکوم کردند. آنان ثابت کردند که شرافت و غیرت ملت بلوچ هرگز در برابر ظلم سر خم نمی‌کند و سکوت نمی‌گزیند.

اما در میانه این خروش صادقانه، سکوت برخی از خواص جیره‌خوار، به‌طرز دردناکی گوش‌خراش است؛ سکوتی که دیگر از روی ترس نیست، بلکه نشانه‌ای از تبانی‌ست. چگونه می‌توان در برابر ریختن خون زنان بی‌گناه، زبان در کام گرفت و وجدان را به بهای قدرت فروخت؟

رژیم، همچون همیشه، با روایت‌سازی‌های جعلی و سانسور حقیقت، می‌کوشد لکه‌های خون را پاک جلوه دهد. اما دوران دروغ‌سازی گذشته است. حافظه تاریخی مردم بلوچستان، کارنامه سنگین جمهوری اسلامی را به‌روشنی به‌خاطر دارد. نه سانسور کارساز است، نه تحریف حقیقت نجات‌بخش.

امروز ما در آستانه انتخابی تاریخی ایستاده‌ایم؛ یا در کنار مظلومان باشیم، یا هم‌صف با جنایتکاران. ملت بلوچ انتخاب خود را کرده است؛ آن‌ها هزینه سکوت را نپرداختند، بلکه هزینه جنایت را برای رژیم بالا بردند.

درود بر شرافت مردمان گونیچ.
درود بر طوایفی که با غیرت و عزت ایستادند.
و ننگ بر آنان که نان بر خون می‌زنند و خاموش می‌مانند.
اکنون زمان ایستادگی است؛
زمان شکستن سکوت؛
زمان نوشتن تاریخی تازه با صدای حق‌طلبی، شجاعت و اتحاد.