به گزارش رسانک، روز شنبه ۱۱ مهرماه ۱۴۰۵، «حسین عباسی» از فعالان حاضر در تجمع شهروندان در مقابل سفارت جمهوری اسلامی ایران در شهر برلین آلمان، متنی را که یکی از شهروندان بلوچ با نام «خدادات» از داخل بلوچستان برای او ارسال کرده بود، به مناسبت چهارمین سالگرد جمعه‌های خونین زاهدان و خاش برای شرکت‌کنندگان قرائت کرد.
متن این شهروند بلوچ به شرح زیر است:
هشتم مهرماه، سالگرد جنایتی است که تاریخ معاصر ما را شست و تغییر داد: «جمعه خونین زاهدان». روزی که صحن مصلی و خیابان‌های زاهدان، عریان‌ترین، وحشیانه‌ترین و خشمگین‌ترین چهره‌ی یک ساختار سرکوبگر و مرکزگرا را به روی مردم بی‌دفاع به نمایش گذاشتند. تجمع شما، انسان‌های نیک‌سرشت و آزادی‌خواه در برلین، صرفاً یک سوگواری منفعلانه برای جان‌های ازدست‌رفته‌ی عزیزان‌مان نیست؛ این یک دادخواهی سیاسی زنده و یک اعلام جنگ نظری و مادی با تمام مناسباتی است که چنین فجایعی را تولید و بازتولید می‌کنند. ما به عنوان کمونیست‌ها و مدافعان بی‌تنازلِ «حق تعیین سرنوشت ملل تحت ستم»، در برابر فاشیسم‌های ملی و مذهبی ایستاده‌ایم تا مرزهای شفاف و قاطع خود را رسم کنیم:
اول: مسئله‌ی بلوچستان، کردستان، خوزستان و حاشیه‌های جغرافیایی، یک «مطالعه‌ی حاشیه‌ای» یا یک «فرعیات تزئینی» در کنار مسائل اقتصادی نیست. آنچه در پیرامون جریان دارد، محصول دهه‌ها توسعه‌ی نابرابر، انباشت اولیه و غارت ثروت در مرکز به قیمت فقیرسازی تمام حاشیه‌های جغرافیای ایران، بی‌شناسنامه‌سازی، انکار هویت و سلب مالکیت از توده‌های بومی است. وقتی ساختار مرکزگرا هرگونه دادخواهی، آموزش به زبان مادری و تشکل‌یابی مدنی را با گلوله، اعدام و بیدادگاه‌های تشریفاتی و نظامی پاسخ می‌دهد، خود بانی و تحمیل‌کننده‌ی خشونت است و سپس با وقاحت، برچسب نخ‌نمای «تروریسم» و «تجزیه‌طلبی» را به سوی ستمدیدگان نشانه می‌رود تا سرکوب را مشروع کند و عجیب‌تر اینکه حامیان سلطنت در این مورد با برادر شغال‌شان یعنی جمهوری اسلامی هم‌پیاله می‌شوند و این نوع سرکوب را حلال می‌دانند.
دوم: ما صریحاً اعلام می‌کنیم که رهایی ملل تحت ستم و طبقه کارگر، هرگز و هیچ‌گاه از مسیر دخیل بستن به قدرت‌های امپریالیستی، سناریوهای سیا و موساد و MI6 و … و التماس به کاخ‌های سفید و غربی نمی‌گذرد! امپریالیسم برای هیچ ملتی آزادی نیاورده و نخواهد آورد؛ کارنامه‌ی آنان چیزی جز ویرانی جغرافیاها و دلال‌بازی و قوادی قدرت نیست.
سوم: ما هم‌زمان با شاه‌اللهی‌ها، راست ناسیونالیست و اپوزیسیون کاسب‌کاری که از تریبون رسانه‌های لندنی شعار «پول بدهید تا مردم را مسلح کنیم» سر می‌دهند، مرزبندی عمیق داریم. مسلح کردن کور افراد منفرد بدون سازماندهی طبقاتی، بدون آگاهی انقلابی و بدون شورای پاسخگو، به رهایی ختم نمی‌شود؛ بلکه جامعه را به سمت جنگ داخلی، باندهای ملوک‌الطوایفی و بازسازی یک استبداد جدید می‌برد. سلاح رهایی‌بخش، ابزار پیمانکاری سیاسی نیست؛ بلکه قدرت مادی تشکل‌های مستقل، شورایی و خودگردان توده‌هاست.
رفقا! پیام رفیق‌تان از بلوچستان و ایران برایتان روشن است: همبستگی انترناسیونالیستی یعنی ایستادن دوش‌به‌دوشِ زن، کارگر، معلم، کولبر، سوختبر و اقلیت‌های تحت ستم، برای انحلال کامل مناسبات مرکز-پیرامون. همزیستی واقعی از چماق یکپارچگی اجباری به دست نمی‌آید، بلکه محصول برابری کامل، نفی استثمار و حاکمیت شورایی توده‌ها بر سرنوشت و منابع خویش است.
ما راه خود را انتخاب کرده‌ایم: نه تسلیم در برابر سرکوب حاکم، نه پذیرش ناسیونالیسم مرکزگرا و نه التماس به امپریالیسم! راهِ ما، همبستگی انترناسیونالیستی، سازمان‌یابی مستقل از پایین و سرنگونی تمام ساختارهای تبعیض و سرمایه‌داری است.
یاد و نام جان‌باختگان جمعه خونین زاهدان جاودانه باد! سرنگون باد ساختار تبعیض و مرکزگرایی! زنده باد انترناسیونالیسم و حق تعیین سرنوشت ملل تحت ستم!»
Be the first to comment