به گزارش رسانک، در سال ۲۰۲۵، موارد متعددی از غرقشدگی شهروندان بلوچ در مناطق مختلف بلوچستان ثبت شده است. اگرچه همه این موارد لزوماً بهطور مستقیم مصداق نقض حقوق بشر محسوب نمیشوند، اما عدم انجام اقدامات پیشگیرانه، فقدان زیرساختهای ایمن و قصور نهادهای مسئول در بسیاری از این موارد، به شرایطی انجامیده است که میتوان آنها را در چارچوب نقض حق حیات مورد بررسی قرار داد.
بر اساس دادههای مستندشده، در سال ۲۰۲۵ در مجموع ۳۱ نفر بر اثر غرقشدگی جان خود را از دست دادهاند که از میان آنان ۱۸ نفر کودک بودهاند. همچنین دو نفر از قربانیان تبعه افغانستان بودهاند. محل وقوع این موارد شامل دریا (۱۱ مورد)، رودخانه (۷ مورد)، استخر (۴ مورد)، کانال آب (۳ مورد)، سد (۲ مورد)، چاه نیمه (۲ مورد)، گودال (۱ مورد) و سیلاب (۱ مورد) گزارش شده است.
الگوی زمانی این موارد نشان میدهد که بخش قابلتوجهی از غرقشدگیها در ماههای گرم سال، بهویژه در فصل تابستان رخ داده است؛ دورهای که بهدلیل افزایش حضور شهروندان، بهویژه کودکان و نوجوانان، در محیطهای آبی ناایمن، خطر بروز حوادث مرگبار بهطور چشمگیری افزایش مییابد.
غرقشدن افراد در رودخانهها، سواحل دریا، استخرهای فاقد استاندارد ایمنی، کانالهای آب، چاه نیمهها و گودالهای پر از آب، از جمله مواردی است که در سال ۲۰۲۵ بهطور مکرر ثبت شده است. در برخی موارد، سیلابها و بارندگیهای فصلی موجب ایجاد شرایط خطرناک در محیطهای شهری و روستایی شده و به غرقشدن شهروندان انجامیده است.
حفر کانالها، گودالها و اجرای پروژههای عمرانی بدون نصب علائم هشداردهنده، حصارکشی مناسب یا پوشش ایمن و رهاشدن این محلها پس از بارندگی و پرشدن از آب، از جمله عواملی بوده که جان شهروندان، بهویژه کودکان، را در معرض خطر جدی قرار داده است.
از منظر حقوق بینالملل حقوق بشر، حق حیات بنیادیترین حق انسانی محسوب میشود و دولتها موظفاند از طریق اتخاذ تدابیر پیشگیرانه، ایمنسازی فضاهای عمومی، مدیریت خطرات محیطی و تضمین دسترسی به امکانات ایمن از این حق حفاظت کنند. این تعهد در قبال کودکان از اهمیت ویژهای برخوردار است و مستلزم اقدامات فعال، مستمر و مؤثر برای پیشگیری از حوادث قابل اجتناب است.
Be the first to comment