دومین سالگرد جان‌باختن «سپهر شیرانی»؛ روایتی از بازداشت، قتل مشکوک و انکار رسمی

به گزارش رسانک، امروز یکشنبه ۱۲ بهمن ماه ۱۴۰۴، دومین سالگرد جان‌باختن «سپهر شیرانی»، دانشجوی بلوچ است؛ جوانی که در بهمن‌ماه ۱۴۰۲ پس از بازداشت توسط اطلاعات سپاه در زاهدان، دو روز بعد به‌طرزی مشکوک جان خود را از دست داد. مرگ او از همان ابتدا با ابهام‌های جدی، تناقض‌گویی مقام‌های رسمی، فشار بر خانواده و واکنش‌های گسترده اجتماعی و مذهبی همراه بود و تا امروز، بدون پاسخ روشن باقی مانده است.

سپهر شیرانی، ۱۹ ساله، دانشجوی ترم اول دانشگاه بلوچستان، فرزند دکتر علی (دندانپزشک)، اهل شهرستان فنوج و ساکن زاهدان بود. او در برخی مواقع به‌صورت داوطلبانه با انتظامات مسجد مکی همکاری داشت و پیشتر نیز به دلیل فعالیت در فضای مجازی و حمایت از اعتراضات مسالمت‌آمیز مردم بلوچستان، از سوی نیروهای امنیتی تهدید شده بود.

بر اساس گزارش‌ها، سپهر روز سه‌شنبه ۱۰ بهمن ماه ۱۴۰۲ حوالی ساعت چهار بعدازظهر از منزل خارج شد و تلفن همراهش خاموش شد. پیگیری‌های خانواده نشان داد که او توسط نیروهای اطلاعات سپاه بازداشت شده و به خانواده گفته شده بود که پس از چند سؤال در رابطه با فعالیت‌های مجازی آزاد خواهد شد. با این حال، خانواده هیچ اطلاعی از روند بازداشت و محل نگهداری او نداشتند.

صبح روز پنجشنبه ۱۲ بهمن ماه ۱۴۰۲ حوالی ساعت ۴:۳۰ دقیقه، پیکر بی‌جان سپهر در حالی که از ناحیه سر هدف گلوله قرار گرفته بود، بر پشت‌بام منزل خانواده‌اش پیدا شد. این در حالی بود که خانواده هیچ اطلاعی از آزادی او از بازداشتگاه نداشتند و چگونگی حضور او بر پشت‌بام همچنان در هاله‌ای از ابهام باقی ماند. پیکر وی بلافاصله به پزشکی قانونی منتقل شد و در اختیار نهادهای امنیتی قرار گرفت.

همزمان با انتشار خبر، مقام‌های قضایی استان از جمله دادستان زاهدان، بازداشت سپهر توسط اطلاعات سپاه را تکذیب کرده و مدعی شدند که او هیچ سابقه بازداشت نداشته و موضوع، یک «خودکشی» بوده است؛ ادعایی که با روایت خانواده، شواهد موجود و گزارش‌های میدانی در تضاد قرار داشت. خانواده اعلام کردند که آثار کبودی، شلاق و شکستگی دست راست بر بدن سپهر مشاهده شده که از شکنجه شدید پیش از مرگ حکایت دارد.

شب ۱۲ بهمن ماه ۱۴۰۲، پیکر سپهر با شرط سکوت خانواده درباره نحوه بازداشت و جان‌باختن او، به بستگان تحویل داده شد. یک روز بعد، پیکر او به زادگاهش فنوج منتقل و در ۱۳ بهمن ماه ۱۴۰۲ در میان تدابیر امنیتی و حضور نیروهای حکومتی تشییع و به خاک سپرده شد. در جریان این مراسم، با وجود فشارها، شماری از شهروندان شعارهای اعتراضی سر دادند.

در روزهای پس از این واقعه، خانواده سپهر بارها از سوی نهادهای امنیتی تحت فشار قرار گرفتند؛ از تماس‌های مکرر برای سکوت و حذف مطالب منتشرشده در شبکه‌های اجتماعی تا درخواست برای انجام مصاحبه و تکذیب روایت قتل. حتی در جریان انتقال پیکر و مراسم خاکسپاری نیز این فشارها ادامه داشت.

مولوی عبدالحمید اسماعیل‌زهی، امام جمعه زاهدان، در خطبه‌های نماز جمعه ۱۳ بهمن و سپس ۲۷ بهمن ماه ۱۴۰۲، به‌صراحت خواستار شفاف‌سازی و بررسی بی‌طرفانه «قتل مشکوک» سپهر شیرانی شد و تأکید کرد که روشن نشدن حقیقت چنین پرونده‌هایی، اعتماد عمومی و امنیت اجتماعی را خدشه‌دار می‌کند.

دو سال پس از این واقعه، با وجود گذشت زمان، هنوز پرسش‌های اساسی درباره نحوه بازداشت، شرایط نگهداری، چگونگی مرگ و مسئولیت نهادهای دخیل بی‌پاسخ مانده است. پرونده سپهر شیرانی، همچنان نمادی از انکار رسمی، فقدان شفافیت و بی‌توجهی به حق دانستن خانواده و جامعه باقی مانده و یاد او در دومین سالگرد جان‌باختنش، بار دیگر این پرسش را زنده می‌کند که چرا حقیقت، همچنان پشت درهای بسته مانده است.