به گزارش رسانک، روز چهارشنبه ۸ بهمنماه ۱۴۰۴، در منطقه مرزی نیمروز تنش و درگیری لفظی میان نیروهای طالبان و مرزبانان جمهوری اسلامی ایران بر سر عبور کولبران، سوختبران و همچنین وضعیت کشاورزان بلوچ رخ داده است. این درگیری در حالی شکل گرفت که کولبران و سوختبران تنها مقادیر بسیار اندکی سوخت را در بطریهای کوچک یکونیم لیتری تا چهار لیتری با خود حمل میکنند، اما همزمان کشاورزان بلوچ ساکن سیستان و بلوچستان نیز از دسترسی به زمینهای کشاورزی خود که در آنسوی خط مرزی قرار گرفتهاند، محروم شدهاند؛ زمینهایی که پس از مرزبندیها و بهویژه احداث دیوار مرزی در دوره استانداری «حبیبالله دهمرده»، در محدوده نیمروز افغانستان قرار داده شدهاند.
به گفته منابع رسانک، دو تن از نیروهای طالبان به نامهای مولوی «حسیبالله» و مولوی «عمر» حضور داشتهاند و مولوی حسیبالله که به عنوان فرمانده بخشی از نظامیان است، بدون رعایت موازین مرزی و خارج از چارچوب گفتوگو و هماهنگی رسمی میان مرزبانان دو کشور، از نیروهای نظامی جمهوری اسلامی ایران خواسته است که جلوی کولبری و کشاورزان را بگیرند. همزمان نیروهای طالبان به کشاورزان بلوچ نیز اجازه نمیدهند برای سرکشی به زمینهای خود وارد آن سوی مرز شوند یا به کشت و کار در این اراضی بپردازند.
پیشتر نیز گزارشهایی از تیراندازی، اعمال سختگیری، دریافت رشوه و اخاذی از سوی مولوی حسبالله علیه سوختبران و کولبران منطقه منتشر شده بود. به گفته منابع رسانک، زمینهای مورد مناقشه متعلق به شهروندان بلوچ منطقه و ساکنان بومی هستند، اما اقدامات جمهوری اسلامی ایران در خطکشی مرزی و انتقال عملی این اراضی به آن سوی مرز، زمینهساز بروز اختلافات کنونی شده است؛ اختلافاتی که نهتنها معیشت کولبران و سوختبران، بلکه زندگی و امنیت غذایی کشاورزان بلوچ را نیز با تهدید جدی مواجه کرده و نشاندهنده بیتوجهی به حقوق ساکنان محلی در تصمیمگیریهای مرزی است.
Be the first to comment