به گزارش رسانک، روز چهارشنبه ۲۴ دی ماه ۱۴۰۴، اختلاف و درگیری قدیمی میان «عظیم» فرزند بلوچخان و «عبدالسلام» فرزند گهرام از خانواده آسکانی که سالها پیش به قتل و جانباختن فردی به نام «ولید» انجامیده بود، پس از گذشت ۲۸ سال با میانجیگری مولوی فضلالرحمن کوهی، امام جمعه پشامگ راسک در ایرانشهر به صلح و سازش انجامید.
به گفته منابع رسانک، ابتدا یک دیوان بلوچی صلح در روستای جنگل در شهرستان راسک و سپس یک جلسه در مسجد شیخین در ایرانشهر با حضور جمع کثیری از مردم، معتمدین و روحانیون برگزار شده است و طرفین با در آغوش گرفتن همديگر اختلافات قبلی را کنار گذاشته و عهد بستهاند در صلح و سازش به رابطه خودشان ادامه دهند.
گفتنی است که پیشتر در شامگاه گذشته ۹ دیماه، مولوی فضلالرحمن کوهی به همراه عظیم و چند نفر از اهالی منطقه در فضایی مبتنی بر سنتهای بومی بلوچستان؛ در یک اقدام زیبای فرهنگی و انساندوستانه، بدون هماهنگی و اطلاع قبلی وارد خانه عبدالسلام، برادر ولید، در روستای هاشمآباد از توابع شهرستان راسک شده که در زبان و فرهنگ بومی بلوچی به آن «زَهم ءُ کَپُن» میگویند و با پذیرش عرفی درخواست بخشش، مسیر حلوفصل مسالمتآمیز اختلاف هموار شد.
بر اساس این گزارش، عبدالسلام با بزرگواری و بر پایه سنت «پَتّر» که از آیینهای ریشهدار صلح و سازش در فرهنگ بلوچ است، این درخواست را پذیرفت و با احترام در مجلس نشست و قاتل برادرش را مورد عفو و گذشت قرار داد.
«زَهم ءُ کَپُن» در سنت مردم بلوچستان هنگامی اتفاق میافتد که خانواده و نزدیکان قاتل به منزل خانواده مقتول رفته و اختیار زنده ماندن خود را در دستان خانواده مقتول قرار میدهند و به اصطلاح «کفن پوشیده و شمشیر را در دست خانواده مقتول قرار میدهند تا او تصمیم بگیرد» که انتقام خواهد گرفت یا خواهد بخشید و با توجه به رسم بلوچی، میزبان با احترام به کسانی که در جلسه حضور دارند، «پَتَّر» (حضور در منزل و درخواست عفو) خانواده قاتل را قبول خواهد کرد. این رفتار که نماد گذشت، حفظ کرامت انسانی و ترجیح صلح بر انتقام است، بازتاب گستردهای در میان اهالی منطقه داشته و به معنای زنده نگه داشتن یکی از سنتهای انسانی و زیبای بلوچی میباشد.
پس از این جلسه و رایزنیها قرار شده بود که جلسه رسمی مصالحه بهزودی با حضور بزرگان و معتمدان محلی برگزار شود و این اقدام در ۲۴ دی ماه در ایرانشهر انجام شده تا آشتی بهصورت کامل و رسمی تثبیت شود و پیام صلح آن در جامعه گسترش یابد.
این رویداد بار دیگر توجهها را به سنتهای زیبای بلوچی جلب کرده است؛ سنتهایی که طی سالهای گذشته بهدلیل هجوم فرهنگی از نقاط دیگر و کمتوجهی به میراث بومی، کمرنگ شده بودند. اقدام مولوی فضلالرحمن کوهی در احیای این شیوههای کهن حل اختلاف نشان داد که فرهنگ بومی بلوچستان همچنان ظرفیت بالایی برای مدیریت بحرانهای اجتماعی، کاهش خشونت و تقویت همبستگی دارد؛ ظرفیتی که در سایه بیتوجهی نهادهای رسمی کمتر دیده شده اما با تکیه بر خرد جمعی و سنتهای محلی میتواند نقش مؤثری در ترمیم زخمهای عمیق اجتماعی ایفا کند.
اولین نفری باشید که دیدگاه مینویسد