به گزارش رسانک، امروز شنبه ۴ بهمنماه ۱۴۰۴، حکم اعدام «آمانچ کاروانچی» و «ارسلان شیخی» معروف به «عبدالرحمن»، دو زندانی سیاسی و عقیدتی کرد، بدون برخورداری از حق آخرین ملاقات با خانواده، در زندان قزلحصار کرج به اجرا درآمد.
خبرگزاری میزان، رسانه رسمی قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران، ضمن تأیید اجرای این احکام، به محل دقیق اجرای آن اشارهای نکرده و مدعی شده است این افراد وابسته به گروه «داعش» بوده و در یک «بمبگذاری» نقش داشتهاند.
پیشتر در روز ۱۲ مهر ماه ۱۴۰۴، روزنامه اعتماد طی یک گزارشی از صدور حکم اعدام برای سه متهم از جمله دو مرد و یک زن که ادعا شده «عضو گروه داعش شده بودند» و در تاریخ ۱۵ شهریور ماه ۱۴۰۲ باعث وقوع انفجار در یک اتوبوس مسافربری و کشته شدن یک کودک یکونیم ساله شدهاند، خبر داده بود.
در این گزارش هویت این افراد، خانم «نسیم» و آقایان «ارسلان» و «حسن» عنوان شده ولی یک روز پس از انتشار این خبر مشخص شد که هویت اصلی این شهروندان، «نسیمه اسلامزهی» اهل استان سیستان و بلوچستان و همسرش «ارسلان شیخی» اهل یکی از استانهای کُردنشین میباشد و از هویت کامل «حسن» که توسط رسانههای رسمی با این نام معرفی شده تا لحظه تنظیم این خبر اطلاعی در دست نیست.
خانم اسلام زهی به همراه همسر و فرزند خردسالشان در شهریور ماه ۱۴۰۲ در شهرستان ملارد، استان تهران بازداشت و جهت بازجویی به زاهدان منتقل شدند. در گزارشات نیروهای امنیتی عنوان شده است که آنها در زمان بازداشت حامل سلاح بودهاند. آنها در دادسرای استان سیستان و بلوچستان به ظن «عضویت در گروه ستیزهجو داعش» تفهیم اتهام شدند و سپس به تهران منتقل شدند.
نسیمه اسلام زهی سپس در تاریخ ۱۴ اسفندماه ۱۴۰۲، به بند زنان زندان اوین و پس از حمله اسرائیل به این زندان، به زندان قرچک ورامین منتقل شد. ارسلان شیخی نیز مدتی در زندان تهران بزرگ نگهداری شد، اما محل دقیق نگهداری او نامعلوم بود. نسیمه اسلام زهی حدودا ۴۲ ساله، مادر دو فرزند دختر است. عایشه دختر این زوج که در زمان بازداشت حدودا دو سال داشت، هنگام بازداشت از مادر جدا و به او اعلام شد که این کودک به بهزیستی منتقل شده است، اما با پیگیریهای مداوم خانواده نسیمه، آنها موفق شدند حضانت عایشه را به عهده بگیرند. سپس در اوایل اردیبهشتماه ۱۴۰۳، نسیمه دیگر فرزندش، تسنیم، را در زندان اوین به دنیا آورد. این مادر و نوزاد به مدت ۴۰ روز در یک سلول انفرادی با شرایط نامناسب و بدون تهویه مناسب و نور کافی نگهداری شدند و سپس به بند قرنطینه منتقل شدند. نگهداری یک نوزاد در چنین شرایطی، با توجه به نیازهای حیاتی و حساس کودکان به محیط سالم و امن، نه تنها از منظر اخلاقی غیرقابلقبول است، بلکه میتواند سلامت جسمی و روانی کودک را بهشدت به خطر بیندازد.
اولین نفری باشید که دیدگاه مینویسد