به گزارش رسانک، امروز دوشنبه ۲۲ دی ماه ۱۴۰۴، در حالی که نزدیک به ۱۰۰ ساعت از قطع گسترده اینترنت در ایران میگذرد و میلیونها شهروند عملاً از دسترسی به اطلاعات، اخبار و ارتباطات جهانی محروم شدهاند، صداوسیما با انتشار فهرستی از وبسایتها و خدمات داخلی قابل دسترس، گامی معنادار در جهت عادیسازی وضعیت «اینترنت ملی» برداشته است؛ اقدامی که همزمان با تداوم اعتراضات سراسری، از نگاه بسیاری از ناظران نه یک راهحل موقت، بلکه نشانهای از تثبیت سیاست انزوای دیجیتال تلقی میشود.
در این فهرست که از سوی رسانههای وابسته به صداوسیما منتشر شده، مجموعهای محدود از وبسایتها و خدمات بهاصطلاح ضروری معرفی شدهاند؛ خدماتی که قرار است در شرایط قطع ارتباط با شبکه جهانی، جایگزین نیازهای روزمره شهروندان شوند. هرچند این فهرست نه جامع است و نه پاسخگوی نیازهای واقعی جامعه، اما پیام سیاسی روشنی در خود دارد: حاکمیت، برخلاف ادعاهای پیشین، عملاً سناریوی جداسازی از اینترنت جهانی و اتکا به زیرساختهای داخلی را وارد مرحله اجرا کرده است.
این اقدام در تضاد آشکار با روایت سالهای گذشته مقامهای جمهوری اسلامی ایران قرار دارد؛ روایتهایی که همواره تأکید میکردند توسعه شبکه ملی اطلاعات به معنای قطع ارتباط با جهان نیست. اکنون اما با استمرار قطع اینترنت و تبلیغ رسمی خدمات داخلی بهعنوان تنها گزینه در دسترس، مفهوم «انزوای دیجیتال» از یک نگرانی نظری به واقعیتی ملموس برای شهروندان تبدیل شده است.
در چنین فضایی، روشن است که بخشی از مردم ناچار میشوند برای انجام امور حیاتی خود به استفاده از این خدمات داخلی تن دهند. با این حال، نگرانی اصلی در لایههای پنهانتر این سیاست نهفته است؛ جایی که پیشبینی میشود نهادهای حاکمیتی در آینده، همین مراجعات اجباری را بهعنوان نشانه «استقبال عمومی» معرفی کرده و آمارهای ناشی از اجبار را به سندی برای مشروعیت و محبوبیت پلتفرمهای داخلی بدل کنند. روندی که نهتنها حق انتخاب آزاد شهروندان را مخدوش میکند، بلکه تصویری تحریفشده از رضایت عمومی را به افکار عمومی تحمیل خواهد کرد.
اولین نفری باشید که دیدگاه مینویسد