رسانک/ اقلیت های ملی و مذهبی در ایران علاوه بر ستم شدید حکومتی همواره با بی مهری و کم توجهی رسانه ها و روشنفکران مرکزنشین مواجهه بوده اند.

برای مثال وقتی یک شهروند در مرکز ایران در خطر اعدام قرار می گیرد شاهد همدلی و حمایت همه جانبه تمام رسانه ها و اقشار جامعه از جمله فعالان و ستمدیدگان اقلیت های به حاشیه رانده شده همچون بلوچ ها و کورد ها و تورک ها و… هستیم. 

اما وقتی در یک ماه دستکم ۱۱ شهروند بلوچ را ناجوانمردانه به جوخه دار می سپارند مدعیان آزادی و برابری حتی در اپوزیسیون فارس و رسانه های جریان اصلی را سکوتی ننگین فرا می گیرد، گویی که چشم و گوش هایشان را بسته اند و مسئولیت اجتماعی و رسانه ای خود را از یاد برده اند.

ظاهرا درد ها و محرومیت های بلوچستان صرفا سوژه های جذابی برای ابراز حس ترحم هستند و بیگانه و غیرخودی پنداشتن مردم بلوچ نه فقط در حکومت ایران بلکه میان اکثریت قاطع مرکزنشینان امری نهادینه است.

در چنین شرایطی می طلبد که مردم بلوچ از فعالان و رسانه های محلی همچون رَسانْک که بدون هیچ امکاناتی می کوشند تا صدای واقعی مردم بلوچستان باشند را بیش از پیش حمایت کنند.

رسانک/ در طول بیش از چهار دهه حکومت جمهوری اسلامی ایران مردم ایران و علی الخصوص ملیت های تحت ستم در این جغرافیا در بدترین شرایط معیشتی قرار گرفته اند.

جغرافیای ایران کنونی یکی از ثروتمندترین سرزمین هایی است که منابع طبیعی و زیرزمینی اش می توانست بهترین زندگی را برای مردم فراهم کند.

یک حاکمیت مردم سالار مبتنی بر قوانين بین المللی حقوق بشر که هر ملتی حق حاکمیت در سرزمین مادری اش را داشته و بتواند برای خود و نسل های آینده سرنوشت مناسب، تعيين کند؛ می تواند مردم ایران را از وضع اسفناک کنونی خارج کند.

مبارزه مدنی و مسالمت آمیز جهت گذر از رژیم جمهوری اسلامی ایران برابر است با  رهایی از وضع کنونی.