به گزارش رسانک، امروز پنجشنبه ۲۱ خردادماه ۱۴۰۵، شماری از شهروندان چابهار از افزایش بی‌سابقه قیمت رهن و اجاره مسکن، نبود نظارت بر بازار املاک و ناتوانی بسیاری از خانواده‌های کارگری و حقوق‌بگیر در تأمین هزینه‌های سکونت خبر دادند.

به گفته منابع رسانک، طی سال‌های اخیر و به‌ویژه در دو تا سه سال گذشته، افزایش مداوم قیمت مسکن و اجاره‌بها باعث شده است که بسیاری از خانواده‌های ساکن چابهار که سال‌ها به‌عنوان مستأجر در این شهر زندگی می‌کردند، ناچار به ترک محل سکونت خود شده و به روستاها و شهرهای اطراف بازگردند. این خانواده‌ها عمدتاً از اقشار کم‌درآمد، کارگران روزمزد و حقوق‌بگیران حداقلی هستند که دیگر توان پرداخت هزینه‌های سنگین رهن و اجاره را ندارند.

منابع رسانک همچنین از نقش گسترده دلالی در بازار مسکن چابهار، ساخت‌وسازهای غیرقانونی و نبود نظارت مؤثر بر فعالیت برخی بنگاه‌های املاک خبر داده‌اند. به گفته آنان، افزایش بی‌ضابطه قیمت‌ها در شرایطی ادامه دارد که مستأجران هیچ پشتوانه و حمایت عملی برای مقابله با فشارهای اقتصادی ندارند و مالکان در بسیاری از موارد اجاره‌بها را فراتر از سقف‌های اعلامی افزایش می‌دهند.

بر اساس آمارهای منتشرشده، تورم سالانه اجاره مسکن در ایران از مرز ۳۳ درصد عبور کرده و کارشناسان از شکست سیاست‌های کنترلی دولت در بازار اجاره سخن می‌گویند. همچنین گزارش‌های اخیر نشان می‌دهد که شکاف میان درآمد خانوارها و هزینه تأمین مسکن هر سال عمیق‌تر شده و میلیون‌ها مستأجر را با بحران جدی مواجه کرده است.

فعالان محلی معتقدند که توسعه نامتوازن، ورود سرمایه‌های کلان و سوداگرانه به بازار مسکن چابهار و نبود نظارت شفاف بر عملکرد نهادهای مرتبط، موجب شده است که ساکنان بومی و اقشار کم‌درآمد بیش از پیش از حق دسترسی به مسکن مناسب محروم شوند. ادامه این روند می‌تواند به گسترش حاشیه‌نشینی، مهاجرت اجباری خانواده‌های بومی و تشدید مشکلات اجتماعی و اقتصادی در این شهر منجر شود.

به گزارش رسانک، روز پنجشنبه ۱۳ اردیبهشت ماه ۱۴۰۳، شماری از مالباختگان پروژه چهل واحدی مسکن مهر در منطقه مهرشهر زاهدان تجمعی در اعتراض به بی توجهی ۱۲ ساله قوه قضائیه و ارگان‌های دولتی نسبت به مالباختگان، در کنار سازه های نیمه ساخت این پروژه انجام دادند.

گفته می‌شود که سال ۱۳۹۲ مسکن خیرین زاهدان ۴۰ نفر از اعضا را ثبت نام کرده و هر کدام از متقاضیان مبلغ ۲۰ الی ۳۰ میلیون تومان پرداخت کرده‌اند.

این در حالی است که با گذشت بیش از یک دهه این پروژه فقط تا دو سقف پیش رفته و تاکنون هیچ وامی برای اعضا در نظر نگرفته شده است که اکنون حدود ۱۲ سال در انتظار هستند و هیچگونه جوابی به آنها داده نشده است.