به گزارش رسانک، امروز شنبه ۱ شهریور ماه ۱۴۰۴، بررسی میدانی و کتابخانه‌ای از سنت گلیم‌بافی و دیگر دست‌بافته‌های بلوچ نشان می‌دهد که این هنر کهن در گستره‌ای از بلوچستان (در هر سه قسمت تقسیم شده از طریق مرزهای گلداسمیت و دیورند ریشه دارد و در کنار قالیچه‌های پرزدار بلوچ، منظومه‌ای از بافته‌های تخت مانند گلیم ساده، سومک/سوزنی، خورجین، رختخواب‌پیچ، جل چهارپا و روآلات کوچک را در بر می‌گیرد؛ بافته‌هایی که قرن‌ها هم نقش کاربردی در زندگی کوچ‌رو و روستایی بلوچ داشته‌اند و هم نقش هویتی و امروز با وجود فشارهای اقتصادی و تغییر الگوی معیشت، همچنان به‌عنوان سرمایه فرهنگی و معیشتی بسیاری از خانواده‌های بافنده شناخته می‌شوند.

در این سنت، مواد اولیه به‌طور تاریخی از پشم گوسفند و بز تأمین می‌شده و در مواردی از موی شتر نیز بهره گرفته می‌شده است. در بسیاری از تولیدات امروزی، به‌ویژه برای استحکام و صرفه اقتصادی، چله‌های نخی نیز دیده می‌شود. در گلیم‌های بلوچ، بافت تخت با پودگذاری ساده و نیز بافت سومک/سوزنی رواج دارد؛ سومک روشی است که در آن پودهای رنگی دور تارها پیچیده می‌شوند و رویه‌ای یکنواخت و نسبتاً ضخیم پدید می‌آورند، در حالی که پشت کار ردی از نخ‌های برگردان باقی می‌گذارد. بسیاری از قالیچه‌های بلوچ—even وقتی پرزدار هستند—در ابتدا و انتهای خود نوارهای گلیم‌باف یا سومک دارند و شیرازه‌ها غالباً با موی بز تیره پیچیده می‌شود که استحکام و شناسنامه بصری خاصی به اثر می‌دهد.

کارکرد بافته‌های بلوچ با زیست‌جهان سازگار بوده است: اندازه‌های کوچک و قابل‌حمل برای نمازگاه و زیرانداز شخصی، جفت‌خورجین برای بار حیوانات، رختخواب‌پیچ برای جابه‌جایی اثاث، نوارها و کمربندهای بافته برای مهار بار و نیز روآلات برای محافظت و تزیین زین و پالان. با رشد بازار فرش در سده گذشته، علاوه بر این اقلام سنتی، قالیچه‌های اتاقی و بافته‌های سفارشی نیز به تولید افزوده شده و ذائقه بازار بر رنگ و نقش برخی محصولات اثر گذاشته است.

رنگرزی در نمونه‌های کهن عمدتاً با رنگ‌های گیاهی و منابع بومی انجام می‌شده و طیفی از قهوه‌ای‌های خاکی، قرمزهای عنّابی/لاکی، آبی‌های سیر و نخودی/شتری را پدید می‌آورده است. در تولیدات جدید، رنگ‌های شیمیایی نیز وارد چرخه شده‌اند؛ با این حال، گرایش به پالت‌های تیره با درخشش‌های محدودِ روشن همچنان امضای بصری بسیاری از بافته‌های بلوچ است. همین پالت محدود اما اندیشیده، در کنار بافت فشرده و جنس پشم محلی، حس وقار و ماندگاری به اثر می‌دهد.

نقش‌مایه‌ها غالباً هندسی و زاویه‌دارند: مدال‌های تکرارشونده هشت‌گوش و لوزی، ردیف‌مدال‌ها، راه‌راه‌های نقشی و در برخی نمونه‌ها نمایش نمادین درخت زندگی، محراب، چراغ و گاه شمایل انتزاعی شتر و پرندگان. در گلیم‌های راه‌راه بلوچ، نوارهای رنگی با فواصل منظم، میزبان چیدمان‌های کوچک از بافت سوزنی می‌شود و ریتمی چشم‌نواز می‌آفریند که هم کاربردی است و هم روایی؛ روایتی از مسیر، کوچ و تعادل.

از منظر ساختاری، گلیم بلوچ با پودگذاری دقیق و در برخی بخش‌ها با سومک‌های میان‌دار یا حاشیه‌ای شناخته می‌شود و لبه‌دوزی‌ها و گیس‌بافی‌های انتهایی، کار را از فرسایش مصون می‌دارد. در قالیچه‌های بلوچ، گره نامتقارن فارسی و رج‌شمار متوسط با یک‌پودی‌سازی در بافته‌های جدیدتر دیده می‌شود و وجود نوارهای گلیم‌باف بلند در ابتدا و انتها، هم امضا و هم راه‌حل فنی برای استحکام است. این جزئیات، کلید تشخیص میدان بافت و اصالت نیز به‌شمار می‌آید و به خریداران یاری می‌دهد تا نمونه‌های کارگاهیِ تقلیدی را از بافته‌های عشایریِ شخصی و روایت‌مند بازشناسند.

از نظر پراکندگی تولید، هرچند «بلوچ» یک نشانۀ فرهنگی-هویتی است، بخشی از آنچه امروز در بازار به این نام عرضه می‌شود در کارگاه‌ها یا روستاهایی بیرون از بلوچستان نیز بافته می‌شود؛ وضعیتی که هم به گسترش دامنه عرضه کمک کرده و هم مرزهای سبک‌شناختی را مخدوش ساخته است. تشخیص منطقه بافت نیازمند توجه همزمان به ساختار، الیاف، شیوه رنگرزی و زبان نقش است و بی‌توجهی به این نکات، به کاهش ارزش آثار اصیل و ضربه به معیشت بافندگان بومی می‌انجامد.

چالش‌های امروزین این هنر شامل دسترسی ناپایدار به مواد اولیه باکیفیت، افت صرفه اقتصادیِ بافت خانگی در برابر کارگاه‌های بزرگ، مهاجرت نیروی ماهر از روستاها و کمرنگ‌شدن انتقال سینه‌به‌سینه نقش‌ها و شیوه‌هاست. در کنار این‌ها، تغییر ذائقه بازار به سمت اندازه‌های استاندارد و رنگ‌های خاص، برخی بافندگان را به ساده‌سازی یا تکرار طرح‌های سفارشی سوق داده و زبان شخصیِ بافته‌های عشایری را در معرض خطر یکنواختی قرار داده است؛ خطری که اگر با آموزش و حمایت هدفمند همراه نشود، به فراموشی بسیاری از نقش‌های محلی و کاهش کیفیت می‌انجامد.

با وجود این چالش‌ها، ظرفیت‌های احیا روشن است: تقویت زنجیره ارزش از تهیه پشم تا رنگرزی طبیعی، برندسازی جغرافیایی برای مناطق بافت بلوچ، ایجاد کارگاه‌های کوچکِ روستا-محور با آموزش نسل جوان، مستندسازی نقش‌مایه‌ها و روایت‌های محلی و شفاف‌سازی بازار برای تفکیک آثار اصیل از تولیدات تقلیدی. توجه مسئولان و همراهی نهادهای مدنی و بازاریان منصف، می‌تواند ضمن حفظ کرامت بافندگان بلوچ، راه را برای پایداری اقتصادی این هنر باز کند؛ هنرِ کاربردی و هویتی‌ای که در هر تار و پود آن، روایت زندگی و زیست‌بوم بلوچستان تنیده شده و بی‌توجهی به آن، زیانی فرهنگی و معیشتی برای مردم این سرزمین در پی دارد.

(توضیح: ويدئو مربوط به گفتگوی خانم «مهوش اسعدی»، مدیر اداره میراث، گردشگری و صنایع دستی شهرستان سراوان و یکی از بافندگان بلوچ می‌باشد.)

به گزارش رسانک، روز شنبه ۷ تیر ماه ۱۴۰۴، فرهنگ و هنر ملت بلوچ در نمایشگاه بین‌المللی فرهنگی شهر اشتوتگارت آلمان با استقبال گسترده‌ای روبرو شد. این رویداد فرهنگی که با حضور ملت‌ها و کشورهای مختلف برگزار شد برای معرفی جلوه‌های متنوع فرهنگی، هنری و سنتی جوامع گوناگون به بازدیدکنندگان اروپایی و بین‌المللی یک فرصت برای معرفی بود.

در این نمایشگاه، ملت‌هایی از جمله افغانستان، سوریه، ترکیه، برزیل، چند کشور آفریقایی و اروپایی شرکت داشتند و هر غرفه، نماینده فرهنگ و هویت مردمان خود بود. غرفه ملت بلوچ نیز با نمایش لباس‌های سنتی بلوچی، صنایع دستی، زیورآلات محلی و آویزهای رنگارنگ سنتی، توجه شمار زیادی از بازدیدکنندگان را به خود جلب کرد. رنگ‌ها و طرح‌های خاص بلوچ، بازتابی از تاریخ، تنوع و زیبایی ریشه‌دار این ملت، نگاه تحسین‌آمیز بسیاری از حاضران را برانگیخت.

به گفته یکی از شرکت‌کنندگان بلوچ به خبرنگار رسانک، گرچه برخی از وسایل فرهنگی برای فروش عرضه شده بود اما هدف اصلی این حضور، معرفی فرهنگ و هویت ملت بلوچ در عرصه بین‌المللی بود. بازدیدکنندگان با کنجکاوی و علاقه‌ فراوان درباره فرهنگ بلوچ، زبان، پوشاک، تاریخ و سبک زندگی سنتی این ملت پرسش می‌کردند و با بسیاری از عناصر این فرهنگ غنی آشنا شدند.

به گزارش رسانک، امروز ۱۹ خرداد ماه ۱۴۰۴، هنر ملی و اصیل سوزندوزی زنان بلوچ که نماد هویت فرهنگی این ملت است، در معرض سرقت فرهنگی گسترده‌ای قرار گرفته بطوریکه مرکزنشینان ایران با مصادره و معرفی این هنر به نام خود، به خصوص استان اصفهان، تلاش می‌کنند سهم واقعی زنان بلوچ را در این میراث گرانبها نادیده بگیرند و بی‌توجهی و سکوت مسئولان میراث فرهنگی در استان بلوچستان و سیستان باعث شده این سرقت هنری بدون برخورد جدی ادامه یابد و آسیب‌های عمیقی به فرهنگ و هویت بلوچ‌ها وارد شود.

سوزندوزی بلوچی یکی از قدیمی‌ترین و زیباترین هنرهای دستی است که زنان بلوچ طی قرن‌ها به آن پرداخته‌اند. این هنر دارای مهر ثبت میراث معنوی از سازمان یونسکو است و بخش جدایی‌ناپذیری از لباس‌های سنتی بلوچ‌ها به شمار می‌رود. منطقه ایرندگان در شهرستان خاش از مراکز مهم این هنر است که هنرمندان بزرگی چون “مهناز جمالزهی”، “زرملک چارق‌زاده دادکان” و “آمنه دادکانی” سهم بزرگی در معرفی و گسترش آن داشته‌اند. این زنان و صدها هنرمند گمنام دیگر، پایه‌گذاران واقعی سوزندوزی بلوچ بوده‌اند، اما نبود مستندسازی و حمایت لازم باعث شده تا نام آنها به فراموشی سپرده شود و به جای آن هنر سوزندوزی به نام مناطق دیگر ایران ثبت شود.

فعالان فرهنگی بلوچستان معتقدند که مسئولان میراث فرهنگی باید نسبت به این سرقت فرهنگی حساسیت نشان دهند و اقدام‌های جدی برای حفاظت و معرفی واقعی این هنر ملی انجام دهند. بی‌تفاوتی نسبت به این موضوع، نه تنها به فرهنگ و هویت ملت بلوچ آسیب می‌رساند، بلکه زمینه را برای تضعیف نقش زنان بلوچ در حفظ میراث فرهنگی‌شان فراهم می‌کند. حمایت از زنان هنرمند بلوچ، ثبت دقیق و مستند این هنر در سطح ملی و بین‌المللی و مقابله با مصادره آن، از راهکارهای ضروری برای حفظ این میراث باارزش است.

سوزندوزی یکی از زیباترین هنرهای فرهنگی بلوچستان است که سوزن‌دوزی بلوچی دارای مهر اصالت از سازمان یونسکو می‌باشد و در فهرست میراث معنوی نیز ثبت شده‌ است و در بین زنان بلوچ از محبوبیت بالایی برخوردار است. ملت بلوچ در اصل این هنر را نشان دهنده هویت و سنت اصیل خود می‌داند که لباس‌های سنتی بلوچستان در میان مردم بلوچ به عنوان هنجاری معین است و همگی از آن پیروی می‌کنند، بنابراین می‌توان سوزندوزی در لباس‌های بلوچی را بخشی از فرهنگ مردم بلوچستان دانست‌ و وجود نمادهای دوخته شده در این لباس‌ها را می‌توان تعلق ملی دانست که مردم بلوچ سوزندوزی را بخشی از تمدن خود می‌دانند و نشان دهنده سند و موجودیت زنان بلوچستان است.

البته در دهه‌های اخیر اجحاف بزرگی در حق بسیاری از زنان بلوچی شده که نقش اساسی در معرفی و جهانی شدن این هنر اصیل داشته‌اند. از جمله این افراد که تاکنون در هیچ جایی از آنها نام برده نشده، “مهناز جمالزهی”، “زرملک چارق زاده دادکان”، “آمنه دادکانی”، “شهناز خلیلی ایرندگان”، “جهان بی بی (جان بی بی) قربانی”، “مریم جمالزهی”، “فاطمه قربانی”، “گنج ملک دادکانی”، “حنیفه دادکانی”، “زرخاتون عظیمی ایرندگان”، “مریم کریمی”، “نور بی بی ریگی کارواندری” را می‌توان نام برد که از سر گروه‌های تشکیل شده در بخش ایرندگان، یکی از مراکز اصلی هنر سوزندوزی بلوچی بودند و در این منطقه سکونت داشتند. این افراد چندین هنرجو و هنرمند دیگر نیز داخل گروه‌های خود داشتند که بسیاری از آنان گمنام مانده‌اند.

آنچه که بایستی متذکر شد این است که بدلیل مکتوب نشدن تاریخ هنر در بلوچستان اسم برخی اشخاص دیگر به عنوان سوزندوز و خالق آثار هنری که “فرح پهلوی” در زمان حکومت این خانواده در ایران به تن می‌کرد، برده شده در صورتی که زنان بلوچ فوق الذکر و زیرمجموعه های آنان‌ اهل منطقه ایرندگان خالق و آفریننده اصلی بوده‌اند.

زنان ایرندگانی چگونه معرف سوزندوزی بلوچی به جهان شدند؟

در حوزه سوزندوزی بلوچی و سال‌ها پیش از مطرح شدن آن، “مهرمنیر جهانبانی”، اصالتا اهل شمال ایران و همسر “هوشنگ خان ریگی”، فرزند عیدوخان که اولین فرماندار بلوچ در تهران و ورامین و همچنین اولین شهردار بلوچ در خاش بود؛ یکی از بانیانی می‌باشد که توانست با تشکیل گروه های مختلف از زنان سوزندوز بلوچ در روستاهای مختلف از جمله دادکان، واردان (Varadan) و گینز (Geynz)، هشیک (Heshik) و روستاهای اطراف آن واقع در بخش ایرندگان از توابع شهرستان خاش ضمن ایجاد شغل برای حدود پانصد نفر از زنان منطقه، به استقلال مالی آنها نیز کمک کند.

مهرمنیر در سال ۱۳۴۰ پس از دریافت هدیه‌ای از سوزندوزی بلوچی به شدت مجذوب این هنر اصیل گشت و همین امر باعث شد تا شخصا به بلوچستان سفر کند و پس از تحقیقات گسترده پی به هنر و استعداد زنان ایرندگان ببرد. وی پس از آنکه در سال ۱۳۴۶ نمایشگاهی از هنرهای مختلف بلوچستان از جمله سوزندوزی بلوچی، سفال کلپورگان، محصولات کشاورزی، حصیربافی قصرقند و… در تهران برگزار کرد، تلاش داشت تا سفارش‌های متعددی برای زنان سوزندوز بوجود بیاورد و آن را از طریق فروشگاهی به نام “نی‌نی” که مادرش عروسک های دست ساز خودش را می‌فروخت برای مدتی بلوچی دوزی هایش را هم ارائه کرد. او سفرهایی به بلوچستان انجام داد و یک منزل نیز در روستای واردان در ایرندگان ساخت که هنوز هم با گذشت بیش از نیم قرن آثار آن در این روستا وجود دارند.

در ادامه تلاش‌های او خیلی زود سفرا، مقامات عالی‌رتبه و چهره‌های مشهوری مانند “الیزابت تیلور”، “ژاک شیراک”، “جرالدین چاپلین” و “جینالولو بریجیدا” و همچنین خاندان‌ سلطنتی ژاپن با او تماس گرفتند و ضمن ملاقات، از طراحی های او بهره برده و به جمع سفارش دهندگان این طرح های هنری و زیبای بلوچی پيوستند.

همراهی مهرمنیر با “کیوان خسروانی” و “پری ذوالفقاری” که از طراحان لباس فرح پهلوی بودند، باعث شد تا هنر زیبای سوزندوزی بلوچی به کاخ حکومتی و‌ دربار نیز راه پیدا کند که همگی اینها حاصل تلاش زنان هنرمند بلوچ در ایرندگان بود.

بر اساس تحقیقات بعمل آمده‌، از جمله عواملی که باعث گمنام ماندن هنرمندان واقعی این میراث گرانبها شده می‌توان به نبود امکاناتی مانند رسانه مستقل و امکان تحقیق و بررسی، تاریخ نویسی هنر سوزندوزی اشاره کرد که این امر باعث شده تا بسیاری از واقعیات سال‌های متمادی مطرح نشوند و چنانچه مطرح شده‌اند هم بر اساس تاریخ سازی جعلی و به نفع برخی گروه‌های خاص وابسته به ارگان های دولتی باشد.

به گزارش رسانک، روز گذشته ۲٣ اردیبهشت ماه ١۴٠١ ، امام جمعه شهرستان شستون در اشاره به تکرار توهین و تحقیر ملت ها ، از تخریب و تحقیر نمادها و ارزش های فرهنگی و هویتی ملت بلوچ انتقاد کرد و خواستار توقف این رویه ضد فرهنگی نسبت به ملیت ها شد.

مولوی سید عبدالصمد ساداتی در بخشی از سخنان در مراسم نماز جمعه گفت: ملت بلوچ از رسانه ملی و وزارت فرهنگ و ارشاد گلایه و ناراحتی دارند، نمایش سریال موهن در جاسازی مواد مخدر با استفاده از پوشش زنان بلوچ که لباس عفت، پاکدامنی و لباس ستر و پوشش اسلامی است، تحقیر و توهین به ارزش های قومی و فرهنگی و تخریب یک ملت بزرگ و اصیل است.

امام جمعه شستون تصریح کرد: صدا و سیما و دست اندرکاران رسانه ها باید در جهت وحدت ملی ، معرف فرهنگ و آداب و رسوم و ظرفیت ملل از جمله ملت اصیل بلوچ باشند و نیز مظلومیت و محرومیت و مشکلات مردم این منطقه را مورد توجه قرار داده و به نمایش بگذارند نه اینکه نمادها و ارزش های فرهنگی و هویتی بلوچ را تخریب و بی حرمتی کنند و موجب رنجش این مردم مرزدار و مهمان نواز کشور شوند.

مولوی ساداتی خاطرنشان ساخت: روش ضد فرهنگی و رویه نژادپرستانه موجب خشم و تنفر و فراهم شدن اسباب بی اعتمادی، تفرقه و کینه در جامعه است.

مدیر دارالعلوم زنگیان شستون تاکید کرد: لازم است متولیان امر رسیدگی نمایند و نمایندگان مجلس شورای اسلامی نیز وزارت فرهنگ و ارشاد را مورد تذکر جدی قرار دهند.

مولوی سید عبدالصمد ساداتی در فراز دیگری از سخنان گفت: حذف ارز ترجیحی از بودجه ۱۴۰۱ اقدامی است که دولت از آن به عنوان طرح اصلاح پرداخت یارانه‌ یاد می‌کند که با اجرای آن درصدد است از رانت و فساد جلوگیری و یارانه‌ها را عادلانه‌تر بین مردم توزیع کند.

وی افزود: آنچه مهم است؛ اجرای عدالت و رسیدگی به اقشار ضعیف جامعه در حد شعار باقی نماند و تنگناهای معیشتی و فشار اقتصادی از مردم برداشته شود.

مولوی ساداتی تصریح کرد: متصدیان امور فقط به سخن اکتفا نکنند بلکه نظارت و جلوگیری از فساد، احتکار و قاچاق مایحتاج مردم را از مرکز کشور و شهرستان‌ها در دستور کار قرار گیرد.

به گزارش رسانک، روز جمعه ۲۳ اردیبهشت ماه ١۴٠١، مولوی عبدالحمید اسماعیل زهی امام جمعه شهر دُزاپ با اشاره به توهین کارگردان فیلم ساخت ایران ٣ به لباس زنان بلوچ گفت: حرمت فرهنگ، زبان و لباس همۀ ملل باید رعایت شود. 

مولوی عبدالحمید افزود: اخیرا فیلمی ساخته شده که در این فیلم به لباس زنان بلوچ اهانت شده است. این اقدام سبب جریحه‌دارشدن احساسات بسیاری از مردم شده و حتی برخی نمایندگان مجلس نیز به این موضوع اعتراض کرده‌اند.

وی تصریح کرد: فیلم‌سازان و کارگردانان نباید غفلت کنند و نهادهای ذیربط نباید بدون کنترل و بررسی اجازۀ پخش هر فیلمی را بدهند که در آن به زبان، لباس و فرهنگ ملیت ها اهانت می‌شود.

در هفته های اخیر فیلم ساخت ایران ٣ به کارگردانی گودرزی که از لباس زن بلوچ برای استتار مواد مخدر جهت انتقال به ترکیه استفاده شده، موجی از انتقاد نسبت به نمایش این فیلم را در بلوچستان به همراه داشته است.

به گزارش رسانک، روز چهارشنبه ٢١ اردیبهشت ماه ١۴٠١، جلسه ای با حضور جاوید رحمان، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد برای ایران، نمایندگان پارلمان اروپا، نماینده سازمان عفو بین الملل به همراه سازمان های مختلف حقوق بشری و نمایندگان بلوچ و کورد و عرب و تورک و غیره در پارلمان اروپا در پایتخت بلژیک برگزار شد.

هدف این جلسه بررسی ظلم و تبعیض و نابرابری علیه ملیت ها در جغرافیای ایران بود.

از طرف بلوچ ها “دکتر عبدالستار دوشوکی”، مدیر مرکز مطالعات بلوچستان در این جلسه شرکت داشت.

دکتر دوشوکی در سخنرانی خود به تحقیر و توهین های مکرر رژیم جمهوری اسلامی ایران به لباس و فرهنگ بلوچ در رسانه ها، تلویزیون، فیلم و سریال ها پرداخت و گفت: “هدف این تبلیغات منفی توجیه اعدام های بیشمار بلوچها تحت عنوان مواد مخدر است که بصورت سرانه و در مقایسه با جمعیت بلوچ ها، بیشترین تعداد اعدام ها در جهان می باشد.

مسائل زبان مادری، تبعیض در استخدام، کشتار فراقانونی سوختبران بلوچ، فقر و بیکاری و عدم اجازه ساخت مسجد در تهران، پایتخت ایران از دیگر موضوعاتی بود که دکتر دوشوکی در این جلسه مطرح کرد. 

وی همچنین گفت: در پایتخت ایران مسیحیان, زرتشتیان و یهودیان کلیسا و کنیسه و معبد دارند اما اهل سنت حتی اجازه ساخت یک مسجد را ندارند ولی  صدای تبلیغات دروغین وحدت شیعه و سنی گوش جهانیان را کر کرده است.

 دکتر دوشوکی با نشان دادن اعتراضات و نظرات شدید مردم و بخصوص جوانان بلوچ داخل بلوچستان در فضای مجازی مثل اینستاگرام، از پارلمان اروپا و نماینده سازمان ملل درخواست کرد تا صدای اعتراضات مردم بلوچ را شنیده و منعکس کنند و نیز جمهوری اسلامی را برای متوقف کردن تبعیضات متعدد و توهین های بی رویه و اعدام های بی شمار بلوچها متقاعد کنند.

گفتنی است که این جلسه حتی توسط برخی از روزنامه های بلژیک نیز مورد پوشش قرار گرفت.

 لازم به ذکر است که در نوامبر امسال(2022) کنفرانس بزرگ بین المللی علیه اعدام در شهر برلین آلمان با حضور سازمان‌های بین المللی و دولت ها تشکیل می شود که نمایندگان بلوچ ها بعنوان بزرگترین قربانی اعدام در جهان در آن شرکت خواهند کرد.

به گزارش رسانک، حلیمه براهویی بانوی کارآفرین بلوچستانی موفق به کسب دو نشان ملی کیفیت در رشته هنری سوزن دوزی شد.

این بانوی فعال حوزه مشاغل خانگی در شهر دُزاپ در همین زمینه اظهار داشت: “من ۵ سال است در رشته سوزندوزی بلوچی به صورت حرفه‌ای فعالیت دارم و در این مسیر پس از پشت سر گذاشتن مشکلات فراوان توانسته ام به موفقیت هایی دست یابم که شاخص ترین این موفقیت‌ها کسب ۲ نشان ملی کیفیت بوده است.” 

وی نقطه عطف کار خود را آشنایی با اساتید بزرگ سوزندوزی دانست و گفت: بنده به عنوان یک بانوی فعال در حوزه سوزن دوزی به دوستان علاقه مند به این رشته توصیه دارم که اگر قدم در این مسیر گذاشتند صبر و استقامت را پیشه کار خود قرار دهند، چرا که به طور حتم با مشکلات زیادی روبه رو خواهند شد و رسیدن به موفقیت و حفظ اصالت این هنر صبر زیادی را می طلبد.

گفتنی است که طرح ملی توسعه مشاغل خانگی با محوریت وزارت تعاون کار و رفاه اجتماعی و جهاد دانشگاهی در حال اجرا بوده است. 

لازم به ذکر است که در روزهای اخیر دست‌اندرکاران یک سریال ایرانی با نام “ساخت ایران٣” در اقدامی ناشیانه از لباس سوزن‌دوزی شده زنان بلوچ برای اختفای مواد مخدر جهت انتقال به ترکیه؛ واکنش و انتقادات زیادی را از سوی جامعه بلوچستان به همراه داشته است.

به گزارش رسانک، امروز سه‌شنبه ٢۰ اردیبهشت ماه ١۴٠١ ، معین الدین سعیدی عضو مجلس ایران، پس از بالا رفتن انتقادات نسبت به سکوت وی در قبال توهین به لباس فاخر زنان بلوچ در فیلم “ساخت ایران ٣” در سخنانی شجاعانه از متولیان امور فرهنگی ایران انتقاد کرد.

معین الدین سعیدی ضمن موهن خواندن این سریال ایرانی خطاب به مسئولان وزارت ارشاد و متولیان امور سینمایی و تلویزیونی گفت: شما که عرضه بسترسازی برای شناساندن شاخصه های فرهنگی ملت بلوچ را ندارید ، حق توهین به لباس زن بلوچ را ندارید.

گفتنی است که در روزهای اخیر و پس از اطلاع رسانی مجموعه خبری_تحلیلی رَسانْک نسبت به توهین کارگردان فیلم “ساخت ایران ٣” به لباس زنان و مردان بلوچ موجی از خشم و انتقاد از سوی ملت بلوچ و فعالان اجتماعی و فرهنگی بلوچستان به این رویه نژادپرستانه کارگردانان ایرانی شکل گرفت.

اکنون با فشار افکار عمومی بلوچستان، دکتر عبدالناصر درخشان و معین الدین سعیدی نسبت به این توهین ها در مجلس ایران واکنش نشان داده اند و افرادی مانند اسماعیل حسین زهی، دکتر ملک فاضلی، محمد سرگزی و فداحسین مالکی همچنان در سکوت و بی توجهی به خواست مردم استان بلوچستان و سیستان بسر می برند.

لازم به اشاره است که فعالان اجتماعی و فرهنگی بلوچستان علاوه بر اینکه خواستار توقف نمایش فیلم ساخت ایران ٣ هستند از نمایندگان استان می خواهند وزیر ارشاد و فرهنگ دولت ابراهیم رئیسی را به مجلس، جهت عذرخواهی از ملت بزرگ بلوچ علی الخصوص زنان بلوچ فرا بخوانند.

رسانک/ سریال میسازند با نام “ساخت ایران” ؛ اما در همین سریال به مردمان بلوچستان و سیستان، به فرهنگ غنی آنها و صنایع دستی آن که نماد زن ها و بانوان بلوچستان است به راحتی توهین میشود و این روند نه تنها در یک قسمت بلکه چندین قسمت ادامه دارد. 

لباس زنانه بلوچی لباسی است که شاید جز ده لباس فاخر دنیا از لحاظ زیباشناسی باشد و اینگونه در این سریال کارگران نژادپرست ایرانی و بی اطلاع از تاریخ بلوچستان، توهین می‌شود. 

آنچه که ضرورت دارد این است که بلوچستان نباید در مقابل این توهین منفعل باشد. 

صدای زنان بلوچی باشیم که این اثر فاخر را سوزندوزی میکنند ولی در یک اثر به اصطلاح فرهنگی (فیلم) اینگونه به آن توهین می‌شود. 

سکوت نمایندگان بلوچ در مجلس ایران خطایی نابخشودنی خواهد بود. بنابراین آقایان عبدالناصر درخشان، معین الدین سعیدی، اسماعیل حسین زهی، دکتر ملک فاضلی، فداحسین مالکی و محمد سرگزی بایستی درخواست حضور وزیر فرهنگ و ارشاد دولت ابراهیم را در مجلس مطرح کنند تا وی در حضور همگان از ملت بلوچ عذرخواهی کند و نمایش ادامه فیلم “ساخت ایران ٣” متوقف شود. 

از دیگر نمایندگان هم انتظاری نیست، کافیست که شَرّ مرسانند!!.

(ویدئو از امیر مبارکی)