به گزارش رسانک، روز جمعه ۲۳ مردادماه ۱۴۰۵، دو صیاد بلوچ اهل منطقه جاسک، پس از اتمام سوخت قایقشان به مدت پنج روز در دریا سرگردان بوده‌اند و در نهایت توسط یک قایق صیادان اماراتی پیدا و از خطر نجات یافته‌اند. این دو شهروند در حالی پس از پنج روز سرگردانی در آب‌های دریا پیدا شده‌اند که به دلیل تمام شدن سوخت، امکان ادامه مسیر و بازگشت برای آنان وجود نداشته است.

در ویدئوی منتشرشده، این دو صیاد خود را «طیب» و «مهدی» معرفی می‌کنند و یکی از صیادان اماراتی نیز توضیح می‌دهد که آنان پس از اتمام سوخت، پنج روز در دریا سرگردان بوده‌اند.

رسانک در گفت‌وگو با یک شهروند بحرینی که این ویدئو را برای رسانک ارسال کرده، دریافته است که صیادان اماراتی پس از پیدا کردن این دو شهروند، آنها را به مقامات اماراتی تحویل داده‌اند با این حال، از وضعیت فعلی این دو صیاد اطلاعی در دست نیست و مشخص نیست که آنها در امارات نگهداری می‌شوند یا به ایران منتقل شده‌اند.

این رویداد در حالی رخ داده است که همزمان با جنگ میان اسرائیل و آمریکا و جمهوری اسلامی ایران، شمار زیادی از صیادان بلوچ که از بنادر و سواحل مختلف بلوچستان، از جمله سیریک، جاسک، چابهار و کنارک، برای صید به دریا رفته بودند، مفقود شده‌اند. بسیاری از این صیادان پس از خروج به دریا دیگر به ساحل بازنگشته‌اند و خانواده‌های آنان با گذشت هفته‌ها همچنان از سرنوشت و محل نگهداری یا وضعیت بستگان خود اطلاعی ندارند.

به گزارش رسانک، امروز دوشنبه ۱۵ تیرماه ۱۴۰۵، یک قایق صیادی حامل سه صیاد بلوچ که برای صید راهی دریا شده بودند، در ساحل روستای درانگو از توابع شهرستان زرآباد بر اثر مواج بودن دریا و نبود موج‌شکن دچار حادثه و غرق شد. این حادثه در حالی رخ داد که سرنشینان قایق از این حادثه جان سالم به در برده‌اند، اما قایق و تجهیزات صیادی آنان به ارزش تقریبی ۳ میلیارد تومان از بین رفته است.

به گفته منابع رسانک، روستای درانگو تاکنون از داشتن موج‌شکن محروم مانده و این در حالی است که سال‌ها پیش طرح احداث موج‌شکن برای این منطقه به تصویب رسیده و حتی مطالعات اولیه، از جمله بازدید کارشناسان، نمونه‌برداری و بررسی‌های فنی نیز انجام شده بود. با وجود گذشت بیش از شش سال از آن زمان، هیچ‌گونه عملیات اجرایی آغاز نشده و این پروژه همچنان بلاتکلیف باقی مانده است.

منابع رسانک می‌گویند در این فصل از سال، به دلیل افزایش تلاطم دریا، خروج و ورود قایق‌ها بدون وجود موج‌شکن با خطرات جدی همراه است. با این حال، بسیاری از صیادان بلوچ به دلیل شرایط دشوار اقتصادی و نبود منبع درآمد جایگزین، ناچارند با وجود خطرات جانی برای تأمین معاش راهی دریا شوند. به گفته این منابع، این سومین قایقی است که در نتیجه نبود موج‌شکن در این محدوده دچار حادثه می‌شود.

تداوم بی‌توجهی مسئولان به اجرای پروژه‌ای که بودجه آن نیز به گفته منابع تصویب شده، علاوه بر وارد کردن خسارت‌های سنگین مالی به صیادان، امنیت جانی آنان را نیز به خطر انداخته است. نبود زیرساخت‌های اولیه در سواحل بلوچستان، در کنار محرومیت‌های گسترده و بی‌توجهی مستمر نهادهای مسئول، همچنان معیشت و جان شهروندان بلوچ را با تهدیدهای جدی روبه‌رو کرده است.

(توضیح: ویدئو محل غرق شدن را نشان می‌دهد و نه لحظه غرق شدن)

به گزارش رسانک، روز جمعه ۱۲ تیرماه ۱۴۰۵، دو زن بلوچ در سواحل «دریا بزرگ» در حوالی دریاچه صورتی رمین از توابع شهرستان چابهار، پس از گرفتار شدن در امواج سهمگین دریا، با فداکاری همسر یکی از آنان از مرگ نجات یافتند.

بر اساس اطلاعات دریافتی، این دو زن که با همديگر نسبت خواهری دارند برای تماشای دریا و ثبت تصاویر به حاشیه ساحل رفته بودند که موجی عظیم آن‌ها را با خود به داخل دریا کشیده است ولی در این لحظه، همسر یکی از این دو زن که متوجه گرفتار شدن آنان شده، بدون توجه به خطر، خود را به دل دریای طوفانی انداخته و برای نجات جان همسر و خواهر همسرش تلاش کرده است.

به گفته یکی از نجات‌یافتگان، جریان شدید آب هر سه نفر را تا فاصله زیادی از ساحل با خود برده و در آن لحظات امیدی به زنده ماندن نداشتند ولی به طرز معجزه‌آسایی با تلاش همسرش توانسته‌اند از داخل آب خود را به بیرون بکشند. بر اساس این روایت، مرد نجات‌دهنده در اثر برخورد با بستر و سنگ‌های کوچک ساحلی دچار جراحت شده و دو زن نیز از ناحیه دست آسیب دیده‌اند.

رسانک به شهروندان و گردشگران هشدار می‌دهد که در فصل تابستان و هم‌زمان با فعالیت سامانه مونسون، نزدیک شدن به سواحل «دریا بزرگ» چابهار، حتی برای تماشای منظره یا ثبت عکس و فیلم، به دلیل امواج بلند، ناگهانی و بسیار قدرتمند، می‌تواند خطر غرق‌شدگی و حوادث جبران‌ناپذیر را به همراه داشته باشد.

به گزارش رسانک، امروز یکشنبه ۱۴ تیرماه ۱۴۰۵، ویدئویی که به دست رسانک رسیده، اقدام بسیار خطرناک یک شهروند را در سواحل صخره‌ای منطقه «دریا بزرگ» چابهار نشان می‌دهد. این شهروند برای تماشای منظره، استراحت و یا ثبت عکس و فیلم، بر روی صخره‌های مشرف به دریا رفته بود که با برخورد ناگهانی امواج بلند مونسون، در معرض خطر جدی سقوط و آسیب قرار گرفت.

در فصل تابستان، هم‌زمان با آغاز بادهای موسمی (مونسون)، سواحل اقیانوسی بلوچستان با امواج بلند و قدرتمند روبه‌رو می‌شوند. هرچند این پدیده مناظری چشم‌نواز را در سواحل، به‌ویژه منطقه «دریا بزرگ» چابهار، ایجاد می‌کند، اما نزدیک شدن به لبه صخره‌ها و ایستادن در مسیر برخورد امواج، می‌تواند بسیار خطرناک و مرگبار باشد.

گفتنی است که این منطقه فاقد تابلوها و علائم هشداردهنده کافی است و بسیاری از گردشگران و مسافرانی که برای تماشای امواج مونسون به سواحل بلوچستان سفر می‌کنند، ممکن است از خطر واقعی این امواج آگاهی نداشته باشند.

رسانک از شهروندان، گردشگران و علاقه‌مندان به طبیعت درخواست می‌کند در روزهای مونسونی از نزدیک شدن به صخره‌های ساحلی، ایستادن در مسیر برخورد امواج و ثبت عکس و فیلم در نقاط پرخطر خودداری کنند، زیرا یک لحظه بی‌احتیاطی می‌تواند به حادثه‌ای جبران‌ناپذیر تبدیل شود.

به گزارش رسانک، شامگاه امروز جمعه ۱۴ آذر ماه ۱۴۰۴، ویدئوی دریافتی از ساحل شهر چابهار که در تاریکی کامل ضبط شده، نشان می‌دهد که سطح آب دریا در امتداد موج‌ها به رنگ آبی درخشان نورافشانی می‌کند؛ پدیده‌ای که بر اساس این ویدئو فضای ساحل را برای لحظه‌ای به شکلی چشم‌نواز و غیرمعمول روشن کرده و جلوه‌ای شبیه خطوط نورانی بر سطح دریا ایجاد کرده است. در این تصاویر موج‌هایی دیده می‌شود که هنگام برخورد با ساحل، ردی از نور آبی باقی می‌گذارند و محیط ساحل را در تاریکی شب به شکل متفاوتی متحول ساخته‌اند.

در توضیحات علمی این پدیده، کارشناسان آن را مرتبط با حضور موجودات میکروسکوپیِ دریایی مانند پلانکتون‌ها و به‌ویژه برخی دینوفلاژله‌ها می‌دانند؛ جاندارانی که در واکنش به تکان، ضربه موج‌ها یا اختلالات سطح آب، نوری طبیعی تولید می‌کنند که در اصطلاح زیست‌تابی نامیده می‌شود. این نور به دلیل واکنش‌های شیمیایی درون سلولی، اغلب به رنگ آبی یا آبی‌مایل به سبز دیده می‌شود و می‌تواند در شب‌های آرام ساحلی جلوه‌هایی کم‌نظیر خلق کند.

پدیده ساحل نورانی در سواحل دریای بلوچستان معمولاً به تغییرات فصلی آب، دما و شرایط زیست‌محیطی مرتبط دانسته می‌شود. حضور این موجودات، ضمن ایجاد چشم‌اندازی زیبا، بخشی از چرخه طبیعی زیست‌محیطی در آب‌های گرم بلوچستان است و مشاهده آن در سواحل کمتر توسعه‌یافته‌ بلوچستان(مکران)، هم برای ساکنان محلی و هم برای بازدیدکنندگان تجربه‌ای متفاوت از دریا رقم می‌زند.

این پدیده که در ویدئوی دریافتی نیز به‌خوبی دیده می‌شود، یادآور ظرفیت‌های طبیعی منحصربه‌فرد سواحل چابهار است؛ ظرفیت‌هایی که با وجود اهمیتشان همچنان نیازمند توجه، ثبت و حفاظت بیشتر در برنامه‌های محیط‌زیستی و توسعه گردشگری منطقه‌اند تا چنین جلوه‌های طبیعی هم حفظ شوند و هم به‌درستی معرفی گردند.

حدود دو ماه پیش در مقاله ای تحت عنوان “سفر به بلوچستان: از بنی صدر تا پزشکیان” به تاریخچه مَکر مَکاران در سرزمین مَـکّـُران (Makkoran) و کل بلوچستان پرداختم. زیرا در اوایل انقلاب از نزدیک شخصا با رئیس جمهور بنی صدر در چابهار و خامنه ای (در دانشگاه زاهدان در نیمه دوم ۵۹ زمانی که نماینده خمینی در شورای عالی دفاع ملی در امور جنگ بود) صحبت کردم و وعده دریافت کردم که بلوچستان آباد و مرفه خواهد شد. بقیه روسای جمهور نیز وعده های مشابه دادند ولی بلوچستان همچنان در قعر جدول شاخص های مختلف توسعه قرار دارد؛ الا در جدول اعدام و فقر و فرق که دارای رتبه اول است.

نگارنده در طی یک ربع قرن اخیر بارها درباره ظلم و ستم و تبعیض علیه بلوچ‌ها نه تنها توسط جمهوری اسلامی, بلکه توسط رسانه های فارسی زبان برونمرزی وابسته به کشورهای استعماری و غربی و عربی و غیره نوشته ام که اکثر روزنامه نگاران آنها دست پرورده جمهوری اسلامی (حتی معاون وزیر) و “محصولات صادراتی” رژیم هستند, نوشته ام و سخن گفته ام و به شدت انتقاد کرده ام اما چه سود که جمهوری اسلامی نفوذ بسیار عمیق و گسترده ای در همه این رسانه ها دارد.
 
تقریبا به صورت هدفمندانه همزمان با این سفر, روز دوشنبه ۱۷ دی ماه ۱۴۰۳، محمدرضا عارف، معاون اول رییس جمهور از احتمال انتقال پایتخت به سواحل مَـکّـُران (با محوریت چابهار) خبر داد و از آن بعنوان “گزینه جدی” صحبت کرد. روز بعد (سه شنبه) فاطمه مهاجرانی سخنگوی دولت ایران در کنفرانس خبری هفتگی آن را تکرار کرد و از گزینه مَـکّـُران بعنوان پایتخت آینده ایران سخن گفت و خبر داد که شورایی برای بررسی این کار نیز تشکیل شده است و از همه کارشناسان و دانشگاهیان دعوت کرد تا دولت را در این زمینه کمک کنند. البته از مردم بلوچ نخواهند پرسید. زیرا در جواب خواهند شنید که:  بعد از ۴۶ سال ستم بی حد” از طلا گشتن پشیمان گشته ایم, مرحمت فرموده ما را مس کنید”
 
و اما سواحل مَـکّـُران (Makkoran) کجاست و چه ویژگی هایی دارد؟
 
منطقه طولانی بلوچ نشین سواحل دریای تاریخی مَـکّـُران (بعضی ها آن را دریای عمان می خوانند) و اقیانوس هند را مَـکّـُران (Makkoran) می‌نامند که نامی بسیار قدیمی است و در متون تاریخی و کُتب قدیمی و کتیبه های متعدد ذکر شده است. تلفظ درست و دقیق آن مَـکّـُران (Makkoran) می باشد. سواحل مکران به‌ جز ذخایر نفت و گاز، قابلیت‌های کشاورزی، دامپروری و بخصوص شیلات دارد. بطور تاریخی تا قبل از قریب به نیم قرن پیش سواحل مَـکّـُران سرشار از تنوع زیستی انواع و اقسام ماهیان و آبزیان بود اما متاسفانه بخصوص در طی دو دهه گذشته به دلیل صید بی رویه و حضور کشتی های بزرگ ماهیگیری چینی (صید ترال یا کف تراشی به سبک چینی) در سواحل مکران (و همچنین سواحل خلیج فارس) صنعت ماهیگیری رو به افول است. اگرچه کشتی های چینی مجاز به ماهیگیری در سواحل مکران بودند و آزادانه کف دریا را لایروبی کردند و رفتند اما جمهوری اسلامی با ندادن مجوز صید و یا سوخت برای لنج ها عملا صیادان بلوچ را با خانه نشینی اجباری به روز سیاه نشاند.
 
البته همه می دانند انتقال پایتخت به مَـکّـُران نیازمند برنامه‌ریزی دقیق و سرمایه‌گذاری کلان و بومی محور است که در شرایط فعلی فاقد زیرساخت‌های لازم از جمله جاده‌ها، فرودگاه‌ها، مدارس، بیمارستان‌ها و مراکز صنعتی و غیره می باشد. لذا سنگ بزرگ علامت نزدن است. حال بگذریم از خطر زلزله و سونامی. تا به اکنون خود جمهوری اسلامی چندین همایش “مانور بین المللی سونامی در سواحل مکران” برگزار کرده است و با رجوع به منابع سازمان ملل و یونسکو و به خصوص زلزله و سونامی دهشتناک  سال ۱۹۴۵ میلادی در سواحل مکران ( (https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000232549_pes)لینک ۱ (https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000232549_pes)) (https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000232549_pes) که ارتفاع امواج تخریبی سونامی در برخی از شهرها و روستاهای مکران به ده متر نیز رسیده بود و در آن زمان با جمعیت بسیار کم تلفات جانی و مالی فراوانی به بار آورد. گسل زلزله خیز مکران به طول حداقل یک هزار کیلومتر  از کراچی تا نزدیکی تنگه هرمز با ساحل مَـکّـُران فقط صد کیلومتر فاصله دارد و به گفته رئیس مرکز ملی اقیانوس شناسی دریای عمان و اقیانوس هند این پوسته اقیانوسی در حال فرو رانش در زیر خشکی ایران به میزان سالانه چهار تا پنج سانتیمتر است.

وانگهی مردم بلوچ شدیدا مخالف طرح آمایش سرزمینی و تغییر بافت جمعیتی و به حاشیه راندن هر چه بیشتر بلوچ ها در زادگاه خویش تحت عنوان “پروژه ضد بلوچ” یا به اصطلاح “طرح توسعه سواحل مَـکّـُران” هستند. هدف اصلی دولت از تبلیغ و مطرح کردن انتقال پایتخت به مَـکّـُران، فروش زمین‌های تصاحب شده مردم بومی در شهرستان‌های ساحلی چابهار, دشتیاری, کُنارک و زرآباد به شرکت ها و افراد غیربومی و تطمیع آنها است؛ آن هم با قیمت بسیار بالا با این ادعا که مثلا چابهار پایتخت بعدی ایران خواهد شد. تا به امروز بسیاری از زمین های تصاحب شده به “نورچشمی ها” و آقازاده ها و مسئولین حکومتی غیر بلوچ داده شده اند. اما زمین های فراوانی بر روی دست دولت مانده است. این درحالی است که حتی فقرای کپرنشین بلوچ را نیز با تخریب کپرهای محقر آنها بی خانمان می کنند. هدف اصلی تشویق غیربومی ها از استان های دیگر برای مهاجرت به سواحل مَـکّـُران و  سرمایه گذاری از طریق خرید زمین هیچ چیزی نیست جز کسب درآمد موقت برای دولت ورشکسته پزشکیان!
 
عبدالستار دوشوکی
مرکز مطالعات بلوچستان ـ لندن
 

دادکریم باشنده

بلوچستان همواره زخم خورده تکه و پاره شدن خود در طول تاریخ است. از تقسیم بلوچستان توسط انگلیس به سرپرستی گولد اسمیت گرفته تا تقسیمات بعدی در نظام شاهنشاهی، هیچکدام نفعی برای ساکنین این جغرافیا نداشته است.

آنچه در این تقسیمات هرگز تحقق نیافت مدعی تقسیم کنندگان برای رسیدن به  پیشرفت و توسعه بود و آنچه عملا اتفاق افتاد، گسست و فاصله ای بود بین مردمی که هزاران سال ریشه تاریخی و قومی مشترک داشتند. مردم بلوچ از نظر زبانی، فرهنگی و سرزمینی از یک خانواده و صاحب یک جغرافیای واحد و بهم پیوسته ای هستند که سرنوشتی جداگانه و منفک از هم پیدا کردند و هر یک از تکه های جدا شده نه تنها پیشرفتی بدست نیاوردند بلکه به حاشیه های محروم در استان های دیگر بدل شدند.

اما در مورد اهداف طرح تقسیم اخیر که در مجلس شورای اسلامی زیر بحث است باید گفت، واقعیت آن است آنچه استان سیستان و بلوچستان در دوره جدید، در جغرافیای ایران زمین از آن رنج می برد و مانعی بزرگ برای توسعه آن می باشد، طول و عرض جغرافیای آن نیست بلکه اِعمال سیاست های  تبعیض آمیزی است که توسط حکام در این چهل و چند سال بر این مردم روا داشتند.

آنهایی هم که در این مدت بر مسند مدیریت استان بودند، بعد از چهل سال حاکمیت تبعیض آمیز، اکنون در فکر تکه پاره کردن آن هستند تا علاوه بر تامین بعضی اهداف بظاهر امنیتی، مجال پست های مدیریتی بیشتری بیابند و سلطه بوروکراسی خود را تا سطح چهار استان تحکیم ببخشند و نیز موقعیتی برتر از قبل در سطح ملی پیدا کنند. چرا که بخوبی می دانند مال غنیمت این تقسیم یعنی موقعیت های مدیریتی و دولتی به بلوچ ها تعلق نمی گیرد. به همین دلیل بعضی از سردمداران حاکمیتی شناخته شده در استان، برای تقسیم آن تا این حد مصمم هستند.

در سوگ استاد پیرمحمد ملازهی آخرین بازمانده نسل اول تحصیل کردگان بلوچ

مرثیه ای کوتاه از طرف عبدالستار دوشوکی (مرکز مطالعات بلوچستان ـ لندن)
 
استاد پیرمحمد ملازهی در سن قریب به هشتاد سالگی بعنوان گنجینه‌ای از خاطرات شفاهی بلوچستان معاصر, آخرین بازمانده نسل اول تحصیل کردگان بلوچ بود که روز گذشته ۶ خرداد ماه ١۴٠٣، به دیار باقی شتافت.

وی از قویترین و با هوش ‌ترین تحلیلگران مباحث سیاسی و ژئوپلیتیک منطقه خاورمیانه بود. نام آشنایی از دیار مردان فرهیخته, زاده پسکوه سراوان.

فعالیت رسانه‌ای خویش را با مجله زنجانی در سال ١٣۴۶ در تهران آغاز کرده بود و بعدها در رادیو زاهدان در کنار استادانی نظیر اشرف سربازی فعالیت می کرد.

یاد این شخصیت با وقار و متین و فرهیخته برای همیشه جاودان باد. روحش شاد.

به گزارش رسانک، رژیم جمهوری اسلامی ایران در حالی بندر مهم و استراتژیک چهبار را طی قرارداد ده ساله‌ای که بصورت اتوماتیک هر ده سال تمدید می‌شود، به هند واگذار کرده ملت بلوچ هیچگونه مشارکتی در منافع آن ندارند.

این قرارداد ننگین جمهوری اسلامی ایران با هندوستان نشان می دهد که حاکمیت ایران نه تنها هیچ برنامه‌ای برای توسعه و عمران بلوچستان و دخیل کردن مردم بلوچ در اینگونه پروژه ها ندارد بلکه سهم بلوچ ها، فقر، حاشیه نشینی، تبعیض، محرومیت، زندان، ترورهای مشکوک، اعدام، سرکوب، ظلم و… است.

رژیم جمهوری اسلامی ایران با وجود اینکه بارها درآمدهای میلیارد دلاری از طریق بندر چابهار را اعلام کرده ولی هیچگونه سرمایه‌گذاری در منطقه انجام نداده بطوریکه سالانه صدها نفر در جاده‌های ترانزیتی که همین بارهای وارداتی و صادراتی عبور می‌کنند، جان خود را از دست می‌دهند.

طرح توسعه سواحل مکران یک اَبَر طرح است که بخش های مختلف جمعیتی، فرهنگی، مذهبی، نظامی و اهداف استراتژیک منطقه ای را شامل می‌شود که یکی از اهداف اصلی این طرح پرهزینه «توسعه سواحل مکران» که با اصرار علی خامنه ای در حال اجراست «آمایش سرزمینی» و کنترل آب‌راه اقیانوسی این منطقه است که به گفته نخستین مدیر اجرایی طرح توسعه سواحل مکران، فرمانده اسبق نیروی دریایی ارتش حبیب الله سیاری، هدف اصلی طرح توسعه سواحل مکران «ایجاد تمدن جدید علوی» است و آنطور که در برنامه توسعه هفتم عنوان شده برای اسکان ۷ درصد از جمعیت کشور یعنی (بیش از ۶ میلیون نفر) عمدتا در سواحل سیستان و بلوچستان و بخش بلوچ نشین استان هرمزگان با هدف اقلیت سازی بیشتر مردم بلوچ که هم اکنون در اکثریت در این منطقه قرار دارند برنامه ریزی شده است.

همینطور تسلط کامل در دریا و زمینه سازی برای مسدود کردن تنگه هرمز با انتقال زیرساختهای صادرات نفت و گاز ایران در خارج از خلیج فارس تا جریان تجارت جمهوری اسلامی ایران در زمان ناامن سازی این آبراه بین الملی مختل نشود و به خواسته های سلطه طلبی خود در منطقه و جهان ادامه دهد.

با در نظر داشت به اهداف این ابر طرح جمهوری اسلامی که تغییر بافت جمعیت، مذهب، هویت و فرهنگ مردم بلوچ را شامل می شود و نخستین پیامد این طرح به یغما بردن ثروت های خدادادی و منابع و ذخایر این خطه است که سبب گسترش بیشتر فقر و تداوم تبعیض های سیستماتیک و تشدید جو امنیتی در این منطقه محروم خواهد بود به گونه ای که تمام ساکنان مردم بومی بلوچ در حاشیه سواحل مکران از شرق هرمزگان تا مرز گوادر پاکستان که هزاران سال در این منطقه سکونت داشته اند و با وجود ستمهای فراوان و فقر از طریق کشاورزی و صیادی و … امرار معاش کرده اند توسط مجریان این ابر طرح، زمین های آبا و اجدادی و مشاغل خود را از دست داده و مجبور به کوچ کردن و کپرنشین شدن در حاشیه شهرهای دیگر خواهند شد امری که امروز در بیشتر مناطق سیستان و بلوچستان و از جمله چابهار و زاهدان مشهود هست بطوری که به گفته خود مسئولان نزدیک به ۶۰ درصد مردم بلوچ بومی چابهار حاشیه نشین شده و از حداقل امکانات رفاهی، بهداشتی، آموزشی و اجتماعی محروم هستند و زیر خط فقر زندگی می کنند.

در مرحله بعدی تغییر بافت جمعیتی مردم بلوچستان یا همان آمایش جمعیتی در کنار تغییر مذهب، فرهنگ، هویت و به نوعی اقلیت سازی مردم بلوچ خواهد بود بطوری که وقتی جمیعتی حدود هفت میلیون نفر از دیگر نقاط خارج از استان با تفاوتهای بسیاری نسبت به مردم بومی که بر پایه اطلاعات رسیده عمدتا از شبه نظامیان گروهای تندرو شیعه فاطمیون افغانستان و زینبیون پاکستان هستند که در جنگ های نیابتی جمهوری اسلامی در کشورهای سوریه، عراق، لبنان و یمن جهت تحقق اهداف ایدئولوژی هلال شیعی ولایت فقیه حضور داشته اند در سواحل مکران [بلوچستان‌] اسکان داده شوند که در این صورت منجر به افزایش محرومیت و سخت تر شدن وضعیت زندگی مردم منطقه و پایمال شدن و تضییع حقوق ملی و شهروندی آنان بیش از گذشته و حال خواهد شد.

وقتی حاکمیت زمین های اجدادی مردم بومی آن منطقه را مصادره و پروژه های خود را تکمیل کند مشکلات و بدبختی های مردم بلوچ چندین برابر افزایش می یابد و در مناسبت های اجتماعی و سیاسی که هم اکنون اکثریت هستند و با این حال از قدرت اجرایی در امورات اجتماعی خود محروم شده اند به جایگاه پایین تر از اقلیت تنزل خواهند یافت و نقش اصلی خود را در شکل گیری مسائل اجتماعی و سیاسی منطقه شان از دست خواهند داد.

(ویدئو مصاحبه دکتر عبدالستار دوشوکی مدیر مرکز مطالعات بلوچستان ـ لندن و متن بخشی از مقاله به قلم شیراحمد شیرانی (نارویی))