به گزارش رسانک، شامگاه امروز دوشنبه ۸ تیرماه ۱۴۰۵، همسر نیروی نظامی کشته‌شده در پی تیراندازی افراد مسلح ناشناس در سراوان که با اصابت گلوله مجروح و بیمارستان منتقل شده بود، چند ساعت پس از حادثه بدلیل شدت جراحات وارده در بیمارستان این شهر جان خود را از دست داد.

هویت این زن با فامیلی «بامری‌پور» توسط رسانک احراز شده و پیشتر نیز هویت نیروی نظامی کشته‌شده که در زمان تیراندازی همراه او بوده، «امیرحسین اربابی»، اهل زابل توسط رسانک احراز شده بود.

پیشتر منابع رسانک گفته بودند: این نیروی نظامی به همراه همسر خود در شهر سراوان و پس از خروج از ساختمان سپاه با خودروی شخصی در حال تردد بوده که افراد مسلح به سمت خودروی پراید وی تیراندازی کرده‌اند و او با اصابت چندین گلوله جان خود را از دست داده و همسرش نیز با اصابت گلوله مجروح شده و به مرکز درمانی منتقل شده‌ است.

در همین راستا، خبرگزاری‌های حکومتی از جمله تسنیم، با انتشار این خبر، آن را «حمله تروریستی» توصیف کرده و بدون اشاره به عضویت فرد کشته‌شده در اطلاعات سپاه، اعلام کرده‌اند که یک خودروی شخصی حامل اعضای یک خانواده هدف تیراندازی قرار گرفته و فردی با نام خانوادگی «اربابی» کشته و همسر وی مجروح شده است.

گفتنی است که تا زمان تنظیم این گزارش، هیچ گروهی مسئولیت این تیراندازی را بر عهده نگرفته است.

به گزارش رسانک، امروز شنبه ۹ خردادماه ۱۴۰۵، سپیده قلیان، زندانی سیاسی محبوس در زندان وکیل‌آباد مشهد، پس از پایان دوران محکومیت شش‌ماهه خود از این زندان آزاد شد. این آزادی در پی اتمام حکم حبس تعزیری وی صورت گرفته است. او پیش‌تر در جریان بازداشت و انتقال به بازداشتگاه اداره اطلاعات و سپس زندان وکیل‌آباد مشهد، دوران حبس خود را سپری می‌کرد.

سپیده قلیان در ۲۱ آذرماه سال گذشته همزمان با برگزاری مراسم هفتم خسرو علیکردی در مسجد غدیر مشهد توسط نیروهای امنیتی بازداشت و به بازداشتگاه اداره اطلاعات منتقل شد. وی پس از حدود دو ماه نگهداری در این بازداشتگاه، به زندان وکیل‌آباد انتقال یافت و در ادامه در شعبه اول دادگاه انقلاب مشهد محاکمه شد. بر اساس رأی صادره، او به اتهام «اجتماع و تبانی علیه امنیت داخلی و خارجی» و «تبلیغ علیه نظام» به پنج سال حبس تعلیقی و شش ماه حبس تعزیری محکوم شده بود.

این زندانی سیاسی پیش‌تر نیز در پرونده‌های مرتبط با فعالیت‌های خود سابقه بازداشت و محکومیت داشته و در مقاطع مختلف در زندان اوین نیز دوران حبس خود را گذرانده است. آخرین آزادی او در خردادماه ۱۴۰۴ پس از پایان محکومیت قبلی‌اش از زندان اوین انجام شده بود.

رَسانک نیوز/ جمے روچ 1 ھُرداد ماہ 1405، تاریک دوشمبے روچ 28 اردیبهشت ماہ 1405، ھیرمند ئے سارانی دمگ ءَ امنیتی ءُ نزامی ٹولی ءَ بلوچ ھاندانییے سیادان ئے لوگئے سرا اُرش ءَ پد بید چہ گناہ ءُ مئیار ئے گوَشگ ءَ یک بلوچیں جنیں آدمی ءَ گوں دو ھُردیں چُک ءُ یک ورناییے ھوری ءَ دزگیر ءُ چیریں جاگهی بُرتگ۔ ھمیں وڑا دمگئے کماشیں مردمی کہ جاھا ساڑی بوتگ ءُ اے جنیں آدم ئے دزگیر کنگئے ھِلاپ ءَ زھرشانی کرتگ دزگیر کنگ بوتگ.

اے بلوچی جنیں آدم ئے پجّار «کلسوم رکشانی»، 23 سالگ، اَوَز ئے چُک، آییئے دو ھردیں چُک «سارا رکشانی»، کِساس یک و نیم سالگ، «بی بی آیشہ رکشانی»، 4 سالگ، بُندر ءَ دُزاپ ئے شیرآباد دمگئے نندوکیں مردم زانگ بوتگ۔ بی بی آیشہ چہ دویں پاداں شَلّ اِنت ءُ سُر اِت نکنت۔ ھمیں وڑا کلسوم ئے نوک ورنائیں سیادے کہ آییئے پجّار «اسهاک رکشانی»، کِساس 16 سالگ، بسم اللہ ئے چُک، گوں آیاں ھور دزگیر کنگ بوتگ.

ھالئے رِد ءَ، اے ھاندان سارانی دمگ ءَ وتی سیاد یئے لوگ ءَ بوتگ اَنت کہ امنیتی ٹولی ءَ آیانی سرا اُرش کرتگ ءُ بید چہ کسور ءُ مئیار ءَ پہ ھژم ءُ تُرندی ءَ کلسوم، دو ھُردیں چُک ءُ آییئے یک نوک ورنائیں سیادی ءَ دزگیر ءُ آوار جتگ.

گوَشنت کہ دزگیر کنگئے وھدا، دمگئے اسپیت ریشیں مردمی کہ آییئے نام «ازیز اللہ ماککی (رکشانی)»، ھکیم ئے چُک، کِساس 52 سالگ، بُندر ءَ سارانی دمگئے نندوک کہ ھماں لوگ ءَ بوتگ ءُ جنیں آدم ءُ چُکّانی دزگیر کنگئے ھِلاپ ءَ زھرشانی کرتگ ءُ چہ نزامیان ءَ لوٹتگی کہ اے ھاندانئے دزگیر کنگئے سئوب ءَ پہ روژن ءَ بہ گوَشنت ءُ کم چہ کمترا چُکّان ءُ نوک ورنایا یلہ بدئینت یانکہ آیانی دزگیر کنگئے سئوب ءَ بگوَشنت، نزامی ٹولی ءَ پسّو دئیگ ئے بدلا کماشیں مرد ءَ بیهارِش کرتگ ءُ دزگیر کنگ ءَ پد چیریں جاگهی بُرتگ.

دزگیر کنگئے سئے روچ ءَ پد، اے مردمانی سیاد ءُ ھاندان ئے مردمان ءَ آیانی ھچ پیمیں ھالئے سرپدئے دست نہ کپتگ ءُ اے گپ ءَ دو ھُردیں چُک ءُ ھاسکار شَلّیں چُکّئے بارئوا دل پریشانی گیش کرتگ.

داں اے وھدا، زمّهواریں ادارھان ءَ آیانی دزگیر کنگئے پُژدر ءُ دارگ ئے جاگہ ءُ پرمندہ ئے جاور ئے سرا ھچ گپّی نہ جتگ.

رسانک/ هشتم مارس که به عنوان روز جهانی زن شناخته می‌شود، یادآور تاریخ طولانی مبارزات سیاسی و اجتماعی زنان در برابر تبعیض و نابرابری است. این روز نمادی از همبستگی جهانی برای دستیابی به برابری حقوق، شرایط کاری عادلانه و زندگی سالم و شرافتمندانه برای زنان به شمار می‌آید و هر ساله میلیون‌ها زن و مرد در کشورهای مختلف جهان آن را گرامی می‌دارند.

در سال‌های اخیر، به‌ویژه پس از خیزش انقلابی مردم در میانه سال ۱۴۰۱، زنان بلوچستان نیز نشان داده‌اند که از وضعیت تحمیل‌شده توسط جمهوری اسلامی ایران به ستوه آمده‌اند و برای دستیابی به حقوق برابر خود ناگزیر از حضور در خیابان‌ها و بیان اعتراضاتشان هستند.

شناخت ضرورت مبارزه برای دستیابی به حقوق و تلاش عملی برای به دست آوردن آن از سوی زنان بلوچستان نشان می‌دهد که امروز بیش از گذشته روشن شده است که سکوت در سایه حاکمیتی ایدئولوژیک نمی‌تواند راهی برای رسیدن به حقوق برابر باشد و چنین سکوتی در سال‌های گذشته موجب انزوای بیشتر آنان شده است.

بدون تردید زنان بلوچ با تکیه بر توانایی‌ها و ظرفیت‌های خود می‌توانند نقش مهمی در آگاهی‌بخشی و پیشرفت جامعه ایفا کنند و برای بازپس‌گیری حقوق از دست‌رفته خود تلاش نمایند. در این مسیر نیز مردانی که به اصل برابری باور دارند در کنار زنان بلوچ خواهند ایستاد و در برابر نقض حقوق آنان ایستادگی خواهند کرد تا بلوچستان بار دیگر به دورانی از شکوفایی بازگردد؛ دورانی که در آن زنان بلوچ در هدایت بسیاری از راهبردها و مسیرهای پیشرفت نقش تعیین‌کننده‌ای داشتند.

به گزارش رسانک، امروز جمعه ۱۱ آبان ماه ۱۴۰۳، پیکر “نازیلا خوشا”، زن جوان بلوچ که در تاریخ ۷ اسفند ماه ۱۴۰۲ در اثر ضرب و جرح شدید شوهر و بستگانش به قتل رسیده و مخفیانه دفن شده بود و اخیرا جهت تحقیقات پزشکی قانونی بخاطر شکایت و پیگیری خانواده نبش قبر و به پزشکی قانونی منتقل شده بود، بار دیگر در قبرستان محمد رسول‌ الله شهرستان زاهدان به خاک سپرده شده است.

“نازیلا خوشا (زاروزهی)” حدودا ۲۰ ساله (متولد ۱۰، دی ماه ۱۳۸۳) فرزند نادر و اهل زاهدان و متولد گرگان می‌باشد که در مهر ماه ۱۴۰۱ در حالیکه ۱۷ سال و ۸ ماه سن داشته با پسر خاله خود با هویت “م _ ز” ازدواج کرده و در طول مدت زندگی مشترک بار‌ها مورد اذیت و آزار او و خانواد شوهرش قرار گرفته بود.

وی پس از نزدیک به یک سال و شش ماه قصد جدایی از همسر خود را داشته که پیرو این موضوع قصد بازگشت به گرگان را کرده ولی پس از ‌ خارج شدن از منزل و مراجعه به ترمینال زاهدان جهت رفتن به گرگان به دلیل بهمراه نداشتن کارت شناسایی و عدم صدور بلیط به منزل یکی دیگر از خاله‌های خود رفته و از رفتن به منزل شوهر خودداری کرده است.

خانم خوشا پس از مدتی با وساطت خاله خود به منزل شوهرش بازگشته که سپس توسط شوهر و برادر او مورد ضرب ‌و شتم شدید به وسیله چوب قرار گرفته و جان خود را از دست داده و پس از به قتل رسیدن توسط همسر و نزدیکان همسرش بدون اطلاع دادن به خانواده‌اش، بصورت مخفیانه در مکانی در نزدیکی قبرستان روستای چشمه‌ زیارت زاهدان به خاک سپرده‌ شده است.

گفته می‌شود که خاله او معتقد است نازیلا زنده بوده و در حالت بی هوشی در پی ضرب و شتم شدید قرار داشته که توسط قاتلین به خاک سپرده شده است.

بدنبال کشته شدن این زن جوان که پدر وی در این مدت زندان بوده و خانواده شوهر در خصوص وضعیت وی پاسخگو نبوده‌اند و خانواده به دنبال پیگیری قضایی رفته که با تشکیل پرونده قضایی روز چهارشنبه ۹ آبان موفق به دریافت مجوز نبش قبر برای بررسی نحوه به قتل رسیدن اون شده‌اند. آنها با شناسایی محل دفن و نبش قبر او جسد را به پزشکی قانونی منتقل کرده‌اند که نتیجه آن در روز‌های آینده (۲۰ روز عنوان شده)، اعلام خواهد شد و همچنین افرادی که متهم به قتل او هستند از جمله شوهر وی متواری شده‌اند.

به گزارش رسانک، روز چهارشنبه ۲ آبان ماه ۱۴۰۳، یک زن بلوچ بدلیل ضرب و شتم شدید توسط همسرش و انتقال وی به بیمارستان خاتم‌ الانبیاء شهر زاهدان، پس از چند ساعت سپری کردن در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان جان خود را بر اثر شدت ضربات وارد شده و خونریزی داخلی از دست داده است.

هویت این زن بلوچ، “عایشه میرکازهی”، ۴۲ ساله، فرزند عبدالکریم، متاهل، دارای سه فرزند، اهل خاش و ساکن زاهدان عنوان شده است.

گفته می‌شود که بدنبال اختلاف بین خانم عایشه با همسرش (ی _ ف)، وی در مقابل دو دخترش بصورت شدید مورد ضرب و شتم قرار گرفته و دچار خونریزی داخلی شده است که توسط فرزندان و بستگانش به بیمارستان خاتم‌الاانبیاء منتقل گشته است. وی پس از انتقال به بخش آی سی یو بر اثر شدت جراحات وارده ناشی از ضربات شدید به ناحیه شکم و کلیه جان خود را از دست داده است.

گفتنی است که علت اختلاف این دو نفر، قصد ازدواج و گرفتن زن دوم و تلاش برای جلب اجباری رضایت همسر توسط شوهرش بوده ولی وقتی با مخالفت خانم مواجه شده بین آنها مشاجره و درگیری رخ داده که مرد در مقابل دو دخترش، همسر خود را مورد ضرب و شتم شدید قرار داده و پس از جان باختن مادر این دو دختر از محل متواری شده است.

رَسانک نیوز

دوشمبهئے سُهبا ۲۳ مهر ۱۴۰۳، یک نامالومێن جنێنیئے لاش که گۆن تیرئے گۆما کُشگ بوتگ و تیرا مان آییئے سرا لگّتگ بوتگ ابترئے هلکا چه پهرهئے دمگان برگ و وئیل کنگ و هلکی مردمانی دستا درگێجگ بوتگ.

چه اے جنێن آدمئے پَجّارا تان انّون هچ هالے نێست.

گوشگ بیت که کساس سُهبئے ساهت نُها، اے جنێن جهمنندئے لاش ابترئے نزّیکیا که گۆن تیرئے گۆما کُشگ بوتگ و یک پُچّیئے تها و وئیل کنگ بوتگ درگێجگ بوتگ.

گندۆکێن مردمان گوَشتگ که چه آییئے کُشگ بئیگا بازێن وهدے نگوَستگ بوتگ چیا که آییئے لاش درگێجگئے وهدا هُشک نبوتگ. چه کُشگئے هالا و جنۆکانی جنَگئے هالا و آیانی پَجّارا تان انّون هچ هالے نێست.

گۆن ۲۰۲۳ئے سالئے جم کُرتگێن هالان، کم چه کم ۱۹۲ جهمنندێن بلۆچ نامالومێن سلاهبندێن مردمانی تیرانی آماچ بوتگ‌اَنت که آیانی تها ۱۵۰ کس کُشگ بوتگ و ۴۲ کس ٹپّیگ بوتگ. اِشانی تها کم چه کم پنچ گونڈوێن چُکّ و چار جنێن هم هست‌اِنت.

به گزارش رسانک، روز سه‌شنبه ۲۶ شهریور ماه ۱۴۰۳، یک دختر ۱۷ ساله بلوچ در پی ازدواج اجباری از سوی خانواده خود در شهرستان ایرانشهر اقدام به خودسوزی کرده که بر اثر جراحات ناشی از سوختگی به شدت مجروح و به بیمارستان منتقل شده و در وضعیت وخیمی به سر می‌برد.

هویت این دختر بلوچ، “س _گ”، ۱۷ساله و ساکن شهرستان ایرانشهر عنوان شده است.

بر اساس این گزارش، این دختر ۱۷ ساله با اجبار خانواده خود یک سال پیش به عقد با یک پسر جوان که نسبت به او علاقه نداشته درآورده شده و حدودا دو هفته پیش با اصرار و اجبار والدینش مراسم ازدواج آنان انجام شده که اخیرا به منزل پدر و مادرش رفته و در اثر ناراحتی در حمام منزل با استفاده از نفت اقدام به خودسوزی کرده و بر اثر شدت جراحات ناشی از سوختگی صدمه جدی دیده و به بیمارستان منتقل شده است.

گفتنی است که این دختر قبلا به خانواده خود هشدار داده بود که اگر به اجبار او را به ازدواج فردی که به وی علاقه ندارد، مجبور کنند خود را به آتش خواهد کشید اما خانواده توجه نکرده‌ و تصور کردند که ممکن است بعد از ازدواج دختر به همسرش علاقمند شود.

به گزارش رسانک، روز شنبه ۱۷ مرداد ماه ۱۴۰۳، “مرکز زنان تورک-ایران” طی یک بیانیه و شرح مبارزات زنان بلوچ از جمله بانک “کریمه بلوچ” و “مهرنگ بلوچ” در بلوچستان بر علیه ستم علیه ملت بلوچ و ناپدیدسازی قهری شهروندان بلوچ توسط رژیم جمهوری اسلامی پاکستان، حمایت خود را از زنان بلوچ و مبارزات آنها اعلام کرد.

در این بیانیه با اشاره به بخشی از زندگی کریمه و مهرنگ بلوچ و فعالیت های آنان در راستای احقاق حقوق ملت بلوچ ابراز امیدواری برای آینده‌ای روشن‌تر و عادلانه‌تر برای زنان جهان شده است.

بخشی از این بیانیه به شرح زیر آمده است:

“ما در «مرکز زنان تورک آذربایجان (ایران) » همبستگی و حمایت کامل خود را از مبارزات زنان بلوچ پاکستان به رهبری دکتر مهرنگ بلوچ اعلام می‌کنیم. در دنیایی که زنان همچنان با تبعیض، نابرابری و خشونت مواجه هستند، مبارزات زنان بلوچ نمادی از مقاومت و ایستادگی در برابر ظلم و ستم است.
ما معتقدیم که مبارزات زنان بلوچ پاکستان بخشی از جنبش جهانی زنان برای دستیابی به حقوق انسانی، برابری جنسیتی و آزادی‌های اساسی است. این مبارزات، صدای زنان مظلوم و محرومی است که برای حقوق خود و برای آینده‌ای روشن‌تر و عادلانه‌تر برای نسل‌های آینده تلاش می‌کنند.
ما با توجه به تجربه‌ها و مبارزات مشابه خود در راه دستیابی به حقوق و عدالت، به خوبی درک می‌کنیم که مبارزات زنان بلوچ چقدر حیاتی و ضروری است. ما در کنار خواهران بلوچ خود ایستاده‌ایم و از تلاش‌های شجاعانه آن‌ها برای دستیابی به حقوق و کرامت انسانی حمایت می‌کنیم.
ما باور داریم که همبستگی میان زنان از اقوام و ملیت‌های مختلف می‌تواند به تحقق عدالت و برابری در سراسر جهان کمک کند. به همین دلیل، ما امروز دست در دست زنان بلوچ پاکستان می‌گذاریم و اعلام می‌کنیم که مبارزات آنان، مبارزات ماست.
با امید به آینده‌ای روشن‌تر و عادلانه‌تر برای همه زنان جهان.
مرکز زنان تورک (ایران )
تاریخ: ۱۷ آگوست “

متن کامل این بیانیه را می توانید در لینک زیر مطالعه کنید:

حمایت مرکز زنان تورک-ایران از زنان بلوچ در پاکستان (https://www.turkqadini.com/2024/08/20/%D8%AD%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D9%85%D8%B1%DA%A9%D8%B2-%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%86-%D8%AA%D9%88%D8%B1%DA%A9-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%B2-%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D9%84%D9%88%DA%86/)

به گزارش رسانک، امروز جمعه ۱۱ خرداد ماه ۱۴۰۳، بانوک “سمی دین بلوچ” جایزه فرنت لاین دیفندرز اتحادیه اروپا در بخش مدافعان حقوق بشر سال ۲۰۲۴ در آسیا و منطقه اقیانوس آرام را دریافت کرد.

بانوک سمی بیش از ۱۰ سال است که در حال مبارزه برای عدالت و برابری در حمایت از حقوق بشر در شرق بلوچستان می‌باشد و در اعتراضات یک سال اخیر در رابطه با ناپدید شدگان قهری توسط رژیم جمهوری اسلامی پاکستان نقش اساسی در کنار بانُک “مهرنگ بلوچ” ایفا کرده است.

این بانوی بلوچ از زمان مفقود شدن اجباری پدر خود توسط ارتش پاکستان، فعالیت خود را آغاز کرد و برای بیداری و آگاهی شهروندان بلوچ در بلوچستان با وجود خطرات بزرگ دست از فعالیت بر نداشت.