به گزارش رسانک، روز دوشنبه ۱۵ تیرماه ۱۴۰۵، یک شهروند بلوچ در پی تیراندازی سارقان مسلح در منطقه شهرک جهاد شهرستان زاهدان جان خود را از دست داد و خودرو و تلفن همراه وی توسط سارقان به سرقت برده شد.

هویت این شهروند بلوچ، «پرویز ریگی» ۴۵ ساله، فرزند ‌عزیز، متأهل و دارای دو فرزند و اهل زاهدان عنوان شده است.

بر اساس این گزارش، حوالی ظهر سارقان مسلح خودروی پژو پارس مشکی‌رنگ پرویز را در منطقه شهرک جهاد زاهدان هدف تیراندازی قرار داده و پس از متوقف کردن خودرو، به سمت وی شلیک کرده‌اند که در نتیجه اصابت دو گلوله به ناحیه شکم و قلب، وی در محل جان خود را از دست داده و مهاجمان خودرو و تلفن همراه وی را برداشته و از محل متواری شده‌اند.

لازم به ذکر است که در سال ۲۰۲۵، در پی تیراندازی افراد مسلح ناشناس، دستکم ۴۰۷ شهروند بلوچ کشته یا مجروح شده‌اند. از این تعداد، ۲۶۶ نفر جان خود را از دست داده و ۱۴۱ نفر نیز مجروح شده‌اند. در میان افراد کشته‌شده، دستکم ۸ زن و ۱۶ کودک شناسایی شده‌ و در میان مجروحان، ۶ زن و ۱۵ کودک ثبت شده‌اند. مجموع کشته‌ها و مجروحان از ۴۶۹ نفر در سال ۲۰۲۴ به ۴۰۷ نفر در سال ۲۰۲۵ کاهش یافته که بیانگر کاهش حدود ۱۳ درصدی است.

به گزارش رسانک، امروز یکشنبه ۱۴ تیرماه ۱۴۰۵، طی روزهای اخیر دستکم دو بلاگر اینستاگرامی در زاهدان در پی انتشار تصاویر و ویدئوهایی از مولوی عبدالحمید اسماعیل‌زهی، امام جمعه زاهدان، توسط اداره اطلاعات این شهر احضار و مورد بازجویی و تهدید قرار گرفته‌اند.

به گفته منابع رسانک، مأموران اداره اطلاعات به این افراد هشدار داده‌اند که از انتشار هرگونه تصویر یا ویدئوی مربوط به مولوی عبدالحمید خودداری کنند. به گفته این منابع، نیروهای امنیتی به این بلاگرها اعلام کرده‌اند که «مولوی عبدالحمید علیه حکومت جمهوری اسلامی و نهادهای امنیتی سخن می‌گوید» و در صورت ادامه انتشار تصاویر یا ویدئوهای او، علیه آنان پرونده قضایی تشکیل شده و با خطر بازداشت و پیگرد مواجه خواهند شد.

منابع رسانک همچنین احتمال می‌دهند شمار بیشتری از بلاگرها و کاربران دارای دنبال‌کنندگان زیاد در شبکه اجتماعی اینستاگرام نیز در روزهای اخیر به نهادهای امنیتی احضار و با تهدیدهای مشابه روبه‌رو شده باشند، اما تاکنون احضار دستکم این دو نفر که هویت‌شان محفوظ است، برای رسانک محرز شده است.

گفتنی است که احضار و تهدید شهروندان صرفاً به دلیل انتشار تصاویر و ویدئوهای یک شخصیت مذهبی، در قوانین کیفری ایران عنوان مجرمانه صریحی ندارد و چنین اقدامی با اصول ۲۴، ۳۲ و ۳۶ قانون اساسی که بر آزادی بیان، قانونی بودن بازداشت و قانونی بودن جرم و مجازات تأکید دارند، قابل تعارض است.

بر اساس اطلاعات و گزارش‌های مستندشده، در سال ۲۰۲۵ دستکم ۶ مورد احضار شهروندان از جمله روحانیون، فعالان مدنی، روزنامه‌نگاران، بلاگرهای فعال در شبکه‌های اجتماعی، افراد معتمد بومی به‌صورت مستند ثبت شده است. از میان این موارد، سه مورد در شهر زاهدان و سه مورد دیگر هرکدام یک مورد در شهرهای راسک، زابل و چابهار گزارش شده‌اند. اگرچه این آمار، تنها موارد ثبت‌شده و قابل مستندسازی را دربر می‌گیرد، اما به‌دلیل ماهیت غیرشفاف و غیررسمی بسیاری از احضارها، احتمال می‌رود شمار واقعی این موارد بیش از ارقام موجود باشد.

عبدالرحمن بلوچ

زاهدانِ دیروز، زاهدانِ امروز
بلوچستان سال‌هاست که در آتش تبعیض، بی‌عدالتی، فقر و بیکاریِ تحمیلی و هدفمندِ یک حکومت ایدئولوژیک می‌سوزد. این سخن یک ادعا نیست، بلکه واقعیتی تلخ است که هر روز با تمام وجود در مرکز بلوچستان لمس می‌شود. زاهدان، شهری که پیش از انقلاب ۵۷ از نظر بافت جمعیتی، به‌طور کامل بلوچ‌نشین و اهل سنت بود، امروز به عرصه یک جنگ نرم برای تغییر چهره و هویت خود تبدیل شده است. حکومتی که بر سر کار آمد، به جای توسعه و برقراری عدالت، سیاست کنترل و سلطه بر ملت بلوچ را در پیش گرفت. در مسیر تحقق این هدف، با اجرای مهندسی جمعیتی و انتقال و اسکان اقلیت‌های غیربومی در این شهر، گام‌به‌گام بافت اصیل آن را دستخوش تغییر کرد.

انحصار اداری و رانت‌خواری؛ غصب نود درصدی فرصت‌های بومی

امروز شرایط به گونه‌ای رقم خورده است که اگرچه اکثریت جمعیت زاهدان را بلوچ‌ها با مذهب اهل سنت تشکیل می‌دهند، اما سهم آنان از مدیریت و اشتغال در سرزمین خودشان تقریباً هیچ است. بیش از نود درصد کارکنان، کارمندان و مدیران ادارات دولتی و حکومتی از میان افراد غیربلوچ انتخاب شده‌اند. حکومت با واگذاری پست‌های کلیدی، اعطای امتیازات ویژه اقتصادی و فراهم کردن امکانات گسترده برای مهاجران غیربومی (که در درجه نخست شامل زابلی‌ها و در مراحل بعدی بیرجندی‌ها، کرمانی‌ها و یزدی‌ها می‌شوند)، طبقه‌ای وابسته و برخوردار از رانت را در قلب بلوچستان شکل داده تا نبض مدیریت و اقتصاد شهر را از دست مردمان بومی خارج کند. ما بهتر است بدانیم که مهندسی جمعیتی و انحصار اداری، صرفاً یک جابه‌جایی ساده نیست؛ بلکه طرحی هدفمند برای به حاشیه راندن دائمی فرزندان ما و غصب آینده بلوچستان در بستر فقر ساختاری است.

تقابل نمادین با باورهای بلوچ؛ نمایش قدرت در مراسمات مذهبی

در روزهای اخیر و هم‌زمان با آغاز دهه اول محرم، این مهندسی هویت، آشکارتر از همیشه در خیابان‌های زاهدان به نمایش درآمد. برگزاری مراسم عزاداری به مدت ده شب، به‌ویژه در روزهای تاسوعا و عاشورا که از ساعت ۸ شب تا نیمه های شب ادامه داشت، نشان داد که چگونه مرکز و شریان‌های اصلی یک شهر سنی‌نشین، هر شب به مدت سه چهار ساعت به‌طور کامل در انحصار این مراسم قرار می‌گیرد. مشاهدات میدانی حاکی از آن است که بیش از ۵۰ ایست بازرسی و گیت امنیتی برای تأمین امنیت این مراسم مستقر شده بود؛ همان امنیتی که وقتی نوبت به حفاظت از جان جوانان بلوچ، زندگی مردم و امنیت کسب‌وکارها می‌رسد، به‌کلی ناپدید می‌شود.

سؤال اساسی اینجاست؛ اگر این مراسم در شهری برگزار می‌شد که اکثریت یا تمام جمعیت آن شیعه بودند، هیچ محل بحثی نداشت و حق طبیعی آنان تلقی می‌شد. اما اینجا بلوچستان است؛ سرزمینی که در فرهنگ و باورهای مذهبی آنها، اساساً عزاداری به این شیوه جایگاهی ندارد. در فرهنگ اصیل مردم بلوچ، تنها دو مناسبت بزرگ مذهبی وجود دارد: عید سعید فطر و عید سعید قربان. این دو عید نیز نه به معنای برگزاری جشن‌های پرزرق‌وبرق و مراسم رسمی حکومتی، بلکه فرصت‌هایی مبارک برای صله‌رحم، دیدار خویشاوندان، طلب حلالیت و گذشت از یکدیگر هستند. با این حال، حکومت نه‌تنها برای این دو عید بزرگ بلوچ‌ها هیچ برنامه و تسهیلاتی در نظر نمی‌گیرد، بلکه تمام توان، بودجه و امکانات نظامی و دولتی خود را بسیج می‌کند تا عید غدیر، دهه اول محرم، تاسوعا و عاشورا و پیاده‌روی اربعین را با جمعیتی بالغ بر هزاران نفر از وابستگان خود، در قلب مرکز بلوچستان به نمایش بگذارد.

تناقض‌های آشکار؛ از ناهنجاری‌های رفتاری تا استثمار فقر و گرسنگی

این مراسم‌ها که طی چند سال اخیر به‌شدت گسترش یافته و ترویج شده‌اند، از نگاه نویسنده در تعارضی عمیق با روح، فرهنگ و هویت اصیل مردم بلوچ قرار دارند. هنگامی که با نگاهی دقیق و از منظر یک شاهد عینی به درون این تجمعات می‌نگریم، با مجموعه‌ای از تناقض‌ها و ناهنجاری‌هایی روبه‌رو می‌شویم که نشانی از معنویت در آن احساس نمی‌شود. از یک سو، جوانان و نوجوانانی دیده می‌شوند که این مراسم را به صحنه‌ای برای رفتارهای سبک، چشم‌چرانی پسران و آرایش‌های غلیظ دختران تبدیل کرده‌اند و به نوعی آیین‌های خود را نیز به سخره گرفته‌اند و از سوی دیگر، با انبوهی از انسان‌های گرسنه، محروم و گرفتار فقر مواجه می‌شویم.

دقیقاً در دل همین هزینه‌های سنگین نظامی، امنیتی و تدارکاتی برای برگزاری این مناسک، بودجه‌هایی نهفته است که می‌تواند به‌راحتی فقر و بیکاری گسترده را در سراسر استان کاهش دهد؛ اما حاکمیت برای تحقق عدالت، برابری و رفاه نیامده است. دغدغه حاکمان نالایق، ریشه‌کن کردن فقر نیست، بلکه بازتولید و تداوم آن است.

حکومت به‌صورت عامدانه جامعه را در فقر نگه داشته و انسان‌هایی محروم و تهیدست پرورش داده است که با کوچک‌ترین محرک مادی جذب می‌شوند. صحنه هجوم مردم به ایستگاه‌های صلواتی برای دریافت یک تکه کیک یا بیسکویت، تصویری دردناک از استثمار گرسنگی را به نمایش می‌گذارد. حاکمیت، گرسنگان را آگاهانه تولید کرده و سپس با پرداخت حقوق‌های اندک یا کمک‌های صنفی، آنان را به ویترین‌های مذهبی خود وابسته و مطیع ساخته است. بیش از نود درصد کسانی که در این کارناوال‌های حکومتی حضور دارند، حقوق‌بگیران، رانت‌خواران و وابستگان سفره نظام هستند که برای حفظ منافع و مزایای خود، مأمور پر کردن خیابان‌ها و صفوف این مراسم شده‌اند.

سخن پایانی و هشدار آگاهی‌بخش؛ بیداری ملت بلوچ ضرورتی اجتناب‌ناپذیر

هم‌تباران و مردم شریف بلوچ! آنچه اخیرا در زاهدان و دیگر شهرهای بلوچستان با نام عزاداری محرم در حال وقوع بود، صرفاً یک آیین مذهبی ساده نیست؛ بلکه هجمه‌ای فرهنگی، اقتصادی و جمعیتیِ سازمان‌یافته برای دگرگون کردن هویت ماست. حکومت با ترویج این برنامه‌ها، در پی آن است که از یک سو بافت بومی را به حاشیه براند و از سوی دیگر، با بهره‌گیری از اهرم فقرِ عامدانه، عزت نفس مردم ما را هدف قرار دهد. باید آگاه باشیم که ریشه فقر، بیکاری و حاشیه‌نشینی فرزندانمان در همین تبعیض‌های ساختاری و ترجیح اقلیت رانت‌خوار غیربومی بر اکثریت صاحبان این سرزمین نهفته است. سکوت و بی‌تفاوتی، به معنای پذیرش تدریجی این استعمار نوین و به فراموشی سپردن فرهنگ اصیل خواهد بود. بیداری، حفظ همبستگی و پافشاری بر هویت بومی، تنها راه پاسداری از آینده بلوچستان است.

(توضیح: مطلب منتشرشده لزوما نمی‌تواند نظر «رسانک» باشد.)

به گزارش رسانک، سحرگاه امروز یکشنبه ۲۴ خرداد‌ماه ۱۴۰۵، احکام اعدام دستکم دو زندانی بلوچ که در طی روند قضایی از بابت اتهامات مرتبط با مواد مخدر به اعدام محکوم شده بودند، در زندان‌های رودان و زاهدان به اجرا درآمد.

هویت این زندانیان، «علی‌بخش رئیسی»حدودا ۲۷ ساله، فرزند رسول، متاهل دارای یک فرزند و اهل بخش جلگه چاه هاشم شهرستان دلگان و «حسن حسینی‌نارویی»، حدودا ۵۸ ساله، فرزند شهبیک، متأهل و دارای فرزند و اهل شهرستان زاهدان عنوان شده است.

در گزارش‌های حال وش آمده، علی‌بخش در سال ۱۴۰۳ با اتهامات مرتبط با جرائم مواد مخدر در رودان بازداشت و از دادگاه انقلاب این شهر به اعدام محکوم شده بود که حکم اعدام وی بدون اطلاع خانواده و دیدار آخر به اجرا گذاشته شده است. حسن نیز چند سال پیش با اتهام مشابه در زاهدان بازداشت و از سوی دادگاه انقلاب این شهر به اعدام محکوم شده بود. وی روز شنبه ۲۳ خردادماه برای اجرای حکم به سلول انفرادی منتقل شده است.

بر اساس داده‌های گردآوری‌شده در طول سال ۲۰۲۵ دستکم ۱۳۷ مورد اجرای حکم اعدام علیه زندانیان بلوچ در ۲۷ زندان مختلف در ایران ثبت شده که زندان زاهدان با ثبت ۳۴ مورد اعدام، بیشترین تعداد اجرای احکام را داشته است. در این بین، ۹۴ نفر (حدود ۶۸٫۶ درصد) با اتهامات مرتبط با جرائم مواد مخدر، ۳۶ نفر (حدود ۲۶٫۳ درصد) به اتهام قتل، ۴ نفر (حدود ۲٫۹ درصد) به اتهامات سیاسی و عقیدتی، ۲ نفر (حدود ۱٫۵ درصد) به اتهام تجاوز به عنف و ۱ نفر (حدود ۰٫۷ درصد) با اتهامی نامشخص اعدام شده‌اند.

به گزارش رسانک، امروز یکشنبه ۱۰ اسفند ماه ۱۴۰۴، تصاویر ماهواره‌ای قبل و بعد از حمله نشان می‌دهد یک سامانه راداری مستقر در پایگاه هوایی زاهدان در جریان حملات هوایی ایالات متحده آمریکا و اسرائیل به‌طور کامل منهدم شده است. این پایگاه در جنوب شهر زاهدان و در موقعیتی راهبردی نزدیک به مرزهای شرقی قرار دارد و یکی از مراکز مهم نظارتی و عملیاتی در منطقه به‌شمار می‌رود.

به گفته منابع رسانک، این پایگاه در زاهدان زیر نظر ارتش جمهوری اسلامی ایران اداره می‌شود، اما شبکه‌های راداری و پدافندی در شرق کشور با هماهنگی یگان‌های وابسته به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نیز فعالیت می‌کنند.

بر اساس تحلیل تصاویر، سازه، کابین و آنتن اصلی رادار در حمله اخیر تخریب شده و آثار سوختگی و ویرانی گسترده در محل استقرار آن دیده می‌شود. چنین سامانه‌هایی وظیفه رصد و رهگیری اهداف هوایی از جمله جنگنده‌ها، پهپادها و موشک‌ها را برعهده دارند و بخشی از شبکه یکپارچه پدافند هوایی کشور محسوب می‌شوند.

با استناد به بررسی تصاویر ماهواره‌ای و داده‌های تحلیلی منتشرشده در رسانه‌های بین‌المللی تأیید می‌کنند که این رادار بخشی از سامانه هشدار زودهنگام منطقه‌ای بوده و نقش آن پوشش‌دهی حریم هوایی شرق کشور و تکمیل حلقه شناسایی اهداف در عمق سرزمینی عنوان شده است.

رَسانک نیوز/ جمے 8 اسپند ماہ 1404، مردی کہ گوشنت ماں تاریک 4 اسپند ماہ دوشمبے بانگواہ ءَ دُزاپ ءِ آزادی 58 روڈ ءَ پرھاد مزارزھی ءَ کارچی کرتگ ءُ کُشتگ، گوں کسانیں پجّار (س.ن) پد چہ مولوی ابدلهمید ءُ ھاجی ابدلجلیل ئے میانجی گری ءَ وت ءَ دزاپ ءِ مکّی مسیت ءِ دست ءَ داتگ.

رَسانک ءِ ھال سرکنوکان ءَ گوشتگ: اے کار ءَ پد پہ آئی ءَ پروندہ جوڑ کنگ ءُ پہ اِنساپ ئے کارانی دیم ءَ برگ ءَ، تاں وھدے کہ بُنّ گپ گوں رازی نامہ ءُ سلاھ کاری ءَ بگیشّیت اِنساپ ءِ ادارہ آنے دست ءَ دیگ بوتگ.

ھال سرکنوکانی رِد ءَ، کُشوک ءَ گوشتگ پرھاد ءَ گوں دپ جنگی ءَ پد چہ تُرند بوھگ ءُ ھژم ءِ سوب ءَ اے کارے کرتگ۔ تا اِداں کہ پیسرا آیانی میان ءَ ھچ پیمیں جیڑہ ءُ جنجالی نہ بوتگ.

گوشگ لوٹیت: پرھاد مزارزھی 28 سالگ، دُزاپ ءِ شیرآباد دمگ ءِ نندوک ءَ، 4 اسپند ماہ ءِ بانگواہ ءَ سئے کارچ ماں سینگ ءُ دل ءِ نزّیک ءَ وارتگ ءُ ساہ داتگ.

به گزارش رسانک، امروز شنبه ۹ اسفند ماه ۱۴۰۴، مراکز نظامی شهر زاهدان، مرکز استان سیستان و بلوچستان، در پی حملات مشترک اسرائیل و ایالات متحده هدف حملات هوایی قرار گرفت و دود سیاهی بر فراز آسمان شهر به هوا بلند شد. منابع و شاهدان عینی از ادامه حملات و پرواز شدید جنگنده‌ها و بمباران مناطق نظامی و حساس در این شهر خبر می‌دهند.

بر اساس گزارش‌ها، این حملات محدود به زاهدان نبوده و ده‌ها شهر دیگر در ایران نیز هدف حملات هوایی قرار گرفته‌اند. تاکنون آمار دقیقی از تلفات و خسارات مالی منتشر نشده است.

به گزارش رسانک، شامگاه امروز یکشنبه ۷ دی ماه ۱۴۰۴، نیروهای نظامی و افراد لباس‌شخصی با استقرار ایست‌وبازرسی در تمامی ورودی‌ها و خروجی‌های شهر زاهدان، کنترل شدیدی بر تردد شهروندان اعمال کرده‌اند. بر اساس گزارش‌های دریافتی، مدارک خودروها و شهروندان به‌صورت کامل بررسی می‌شود و در برخی محورها خیابان‌ها به‌طور موقت مسدود شده‌اند؛ از جمله محدوده خیابان دانشگاه که شاهد انسداد و ایجاد ایست‌وبازرسی بوده است.

گزارش‌های دریافتی حاکی از آن است که در خیابان‌های قلنبر و خرمشهر نیز ایست‌وبازرسی برقرار شده و خودروها متوقف و بازرسی می‌شوند. همچنین در منطقه جانبازان حضور نیروها محسوس بوده و کنترل تردد ادامه دارد.
در مسیر دوراهی قطار خنجک به سمت چاه‌زرد، تردد خودروها افزایش یافته و هم‌زمان در جاده چشمه‌زیارت، مقابل نمایشگاه و در دو طرف بلوار، ایست‌های بازرسی برقرار شده که به‌دلیل شرایط مسیر، وضعیت خطرناکی را برای عبور و مرور ایجاد کرده است.

این حجم از استقرار نیروهای نظامی و افراد لباس‌شخصی در سطح شهر، فضای امنیتی سنگینی را بر زاهدان حاکم کرده و نگرانی شهروندان را افزایش داده است؛ وضعیتی که تداوم آن بدون اطلاع‌رسانی شفاف و پاسخ‌گویی مسئولان، می‌تواند بر احساس امنیت عمومی و زندگی روزمره مردم تأثیر منفی بگذارد.

به گزارش رسانک، امروز شنبه ۱۵ آذر ماه ۱۴۰۴، اهالی کوچه رسالت ۱۵ در زاهدان از بی‌توجهی طولانی‌مدت مسئولان شهرداری نسبت به درخواست‌های مکررشان برای آسفالت این کوچه ابراز نارضایتی کرده‌اند. ساکنان می‌گویند که این مسیر بیش از سی‌وپنج سال است بدون رسیدگی رها شده و در هر بارش باران، گل‌ولای شدید رفت‌وآمد را تقریباً ناممکن می‌کند، در حالی که در روزهای بدون بارندگی نیز گردوخاک ناشی از عبور خودروها وارد منازل شده و زندگی روزمره را مختل می‌سازد. تداوم این وضعیت، علاوه بر ایجاد مشکلات جدی در رفت‌وآمد، سلامت شهروندان را نیز به خطر انداخته و به گفته اهالی باعث افزایش بیماری‌های تنفسی به‌ویژه در میان افراد مسن و کودکان شده است.

ساکنان این کوچه توضیح می‌دهند که بارها موضوع را از طریق شورا و شهرداری منطقه پیگیری کرده‌اند اما هیچ اقدام مؤثری صورت نگرفته است. آنها می‌گویند که تنها خواسته‌شان رسیدگی به وضعیتی است که سال‌هاست زندگی‌شان را دشوار کرده و هزینه‌های درمانی برای خانواده‌ها به همراه داشته است.

بی‌توجهی مسئولان به درخواست‌های ساده و ضروری مردم، موجب شده ساکنان این منطقه هر ساله با مشکلات تکراری روبه‌رو شوند و نبود اقدام عملی، نشانه‌ای از کم‌اهمیت دانستن نیازهای شهروندان در چنین محله‌هایی است؛ مشکلی که با برنامه‌ریزی و رسیدگی مناسب قابل حل بوده اما سال‌هاست بر زمین مانده است.

به‌ گزارش رسانک، صبح امروز دوشنبه ۱۴ مهر ماه ۱۴۰۴، نیروهای انتظامی در خیابان توحید زاهدان، در نزدیکی مسجد مکی، دو کودک کار بلوچ را که مشغول جمع‌آوری بطری‌های پلاستیکی و کارتن‌های ضایعاتی بودند، با رفتار قهرآمیز بازداشت کردند. در ویدئوی منتشرشده از صحنه، دیده می‌شود که نیروهای انتظامی یکی از این کودکان را که حدود ۷ سال سن دارد، با زور سوار خودروی خود می‌کنند، در حالی که کودک با گریه و فریاد مقاومت می‌کند.

به‌ گفته شاهدان، این دو کودک برای تأمین هزینه‌های روزمره خود، میان سطل‌های زباله به‌دنبال ضایعات قابل بازیافت بودند. یکی از شهروندان حاضر در محل گفته است: «این بچه‌ها یکی حدود ۷ ساله و دیگری ۱۳ ساله بود، دنبال لقمه نان بودند و از مغازه به مغازه بطری جمع می‌کردند. نیروهای انتظامی بدون هیچ حرفی با زور بچه‌ها رو گرفتند، اون کوچیکه جیغ می‌زد و گریه می‌کرد، صحنه خیلی دردناک بود.»

بر اساس ماده ۳۷ «کنوانسیون حقوق کودک» که ایران نیز آن را امضا کرده، هیچ کودکی نباید مورد شکنجه یا رفتار ظالمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز قرار گیرد و بازداشت یا محرومیت از آزادی کودکان باید تنها در موارد استثنایی و به‌عنوان آخرین راه‌حل و برای کوتاه‌ترین مدت انجام شود. همچنین طبق ماده ۶۱۹ «قانون مجازات اسلامی»، آزار و اذیت کودکان در ملأ عام جرم محسوب می‌شود و مرتکب قابل پیگرد قانونی است. بی‌توجهی نهادهای اجتماعی و شهری زاهدان و استان بلوچستان و سیستان به وضعیت کودکان کار و نبود نظارت مؤثر بر رفتار نیروهای انتظامی، سبب تداوم چنین صحنه‌های تلخ و رنج‌آور در بلوچستان شده است.