به گزارش رسانک، امروز ١ خرداد ماه ١۴٠٣، سالگرد تولد شهید “یاسر شه بخش” است که در روز “جمعه خونین زاهدان” در ۸ مهر ماه ١۴٠١، توسط نیروهای رژیم جمهوری اسلامی ایران به شهادت رسید.

یاسر شه بخش فرزند حاجی تاج محمد در شامگاه جمعه خونین، زمانی که مسجد مکی در محاصره نیروهای سپاه قرار داشت و مردم را هدف شلیک گلوله قرار می دادند در دفاع از مردم محاصره شده به خیابان آمده بود که با تیراندازی مسقیم نیروهای امنیتی جان خود را از دست داد.

ملت بلوچ پس از رشادت هایی که او در جمعه خونین و در دفاع از مردم و مسجد مکی انجام داد، او را “مدافع مکی” خواندند و تابلوهای محل شهادت او را در خیابان خیام به “یاسر شه بخش” تغییر دادند.

او یکی از استعدادهای درخشان تیراندازی در بلوچستان بود که اگر در یک کشور آزاد و دموکراتیک بود مسلما در این رشته مقام‌های بالایی برای ملت خود به ارمغان می‌آورد.

در جمعه خونین زاهدان و روزهای پس از آن نیروهای امنیتی و نظامی رژيم جمهوری اسلامی ایران صدها نفر را کشته و مجروح کردند و بدنبال آن اعتراضات ملت بلوچ در نقاط مختلف بلوچستان علی الخصوص مرکز بلوچستان تا سیزده ماه ادامه داشت.

رسانک/ تصاویر دیگری از خانواده های جان باختگان جمعه خونین زاهدان و خاش که روز سه شنبه ۷ فروردین ۱۴۰۳، در مسجد مکی با مولوی عبدالحمید دیدار کردند.

خانواده های دادخواه با در دست داشتن عکس قربانیان و پلاکاردهایی، خواهان مجازات آمران و عاملان جنایت جمعه های خونین بودند.

قابل ذکر است پس از گذشت یکسال و نیم از جنایت جمعه های خونین زاهدان و خاش با وجود پیگیری‌های مکرر خانواده‌های دادخواه و مولوی عبدالحمید، تاکنون هیچ یک از عاملان و آمران این جنایت مشخص، محاکمه و مجازات نشده اند.

رسانک/ روز سه‌شنبه ۷ فروردین ماه ۱۴۰۳، مادر شهید “امید صفرزایی” از کودکان جان باخته جمعه خونین زاهدان در حاشیه دیدار با مولوی عبدالحمید در مسجد مکی زاهدان گفت: “درخواست دارم که خون فرزندم پایمال نشود؛ فرزندم بیگناه بود؛ فرزند ۱۶ ساله ام هیچ گناهی نداشت؛ به ناحق فرزندم را کشتند، پسرم برای مسجد رفت و جنازه خونین او را برایم آوردند.”

“امید صفرزهی”، متولد ١۵ شهریور ماه ١٣٨۶، فرزند نعیم از منطقه حاشیه نشین شیرآباد زاهدان بود که چند هفته بعد از تولد شانزده سالگی اش در ٨ مهر ماه ١۴٠١، توسط نیروهای امنیتی و نظامی رژیم جمهوری اسلامی ایران به شهادت رسید.

او مدارک هویتی نداشت، پدر و مادرش هر دو بلوچ هستند ولی پدرش، علیرغم اینکه از طایفه صفرزهی است، مدارک هویتی نداشت.

امید علیرغم سن کمی که داشت کار برق کشی و سفال انجام می‌داد و کمک دست پدرش بود. او بنا به دلایلی از جمله فقر و نداشتن شناسنامه نتوانست بیشتر از کلاس ششم درس بخواند ولی با این وجود علاقه زیادی به زبان انگلیسی داشت و معنی بسیاری از کلمات رو به این زبان یاد گرفته بود.

پسر باهوشی بود بطوریکه حتی گاهی در خانواده، بزرگترها هم از او مشاوره می‌خواستند. او مانند بسیاری از بچه های دیگر آرزوهای زیادی در سر داشت.

در کودکی، دست هایش در یک حادثه بدلیل ریختن آب جوش سوخته بودند. خانواده او برای بهتر شدنش دو بار هزینه کردند و عمل جراحی بر روی دستانش انجام شد ولی بی فایده بود. آخرین عمل او حدود دو سال پیش از شهادت انجام شده بود.

رسانک/ روز سه‌شنبه ۷ فروردین ماه ۱۴۰۳، تصاویری از بی قراری “صنوبر” مادر دادخواه خدانور لجه ای از شهدای جمعه خونین زاهدان که به همراه سایر خانواده های دادخواه به دیدار مولوی عبدالحمید رفته بود.

صنوبر در دستان خود پلاکاردی به همراه داشت که روی آن نوشته شده بود: «خواهان قصاص آمران و عاملان جمعه خونین زاهدان»

خدانور متولد ١٠ مهر ماه ١٣٧۴، فرزند عیسی بود که در روز تولد خود با تیراندازی مستقیم نیروهای نظامی در ١٠ مهر ماه ١۴٠١، پس از تحمل بیش از بیست و چهار ساعت درد و رنج، در بیمارستان تأمین اجتماعی شهر زاهدان بدلیل عدم رسیدگی پزشکی جان باخت.

خدانور معروف به “یاغی” در روز ٢٣ مرداد ماه ١۴٠١، پس از یورش ده‌ها نیروی نظامی و امنیتی رژيم جمهوری اسلامی ایران با بهانه پاکسازی به منطقه شیرآباد در شمال شهر زاهدان بازداشت و چند ساعت بعد عکسی توسط نیروهای نظامی در فضای مجازی بلوچستان منتشر شد که نشان می‌داد، خدانور به پرچم میله جمهوری اسلامی ایران دستبند زده شده و لیوانی آب در مقابلش گذاشته شده است.

انتشار این عکس در فضای مجازی بلوچستان واکنش بسیاری از مردم را برانگیخت و این خبر توسط رسانه های محلی بلوچستان منتشر شد ولی هیچ کس در سایر نقاط ایران به نقض ماده ۵٧٨ قانون مجازات اسلامی رژیم در این باره توجه نکرد.

این عکس، اما خاری شد در چشم دشمنان بلوچ و بلوچستان و چند ماه بعد، پس از شهادت خدانور به نمادی از بزرگترين خیزش علیه جمهوری اسلامی در طول بیش از چهار دهه گذشته تبدیل شد.

خدانور به کمک دوستان خود که مبلغی برای آزادی وی جمع کرده بودند در روز پنجشنبه ٢٧ مرداد ماه و چهار روز پس از بازداشت آزاد شد. در آن روز دوستان خدانور او را در خیابان های شهر زاهدان چرخانده و ابراز خوشحالی کردند.

بامداد ٩ مهر ماه ١۴٠١؛ چند ساعت پس از آغاز کشتار مردم در مصلی زاهدان و در گیر و دار اعتراضات گسترده مردمی، نیروهای نظامی و امنیتی در منطقه شیرآباد زاهدان، به سمت خدانور تیراندازی کرده و وی را از ناحیه کلیه و پا مورد اصابت گلوله جنگی قرار دادند. مردم او را به بیمارستان تأمین اجتماعی منتقل کردند ولی فشارهای نهادهای امنیتی که باعث شده بود برخی بیمارستان ها، حتی پذیرش مجروحین نداشته باشند، باعث شد تا کسی به جراحات او رسیدگی نکند.

خدانور در روز تولد خودش در دهم مهر ماه به شهادت رسید ولی یاد و خاطره او نه تنها برای ایرانیان بلکه برای همیشه در تاریخ بلوچستان جاویدان گشت.

رسانک/ روز سه‌شنبه ۷ فروردین ماه ۱۴۰۳، مادر “عبدالمتین قنبرزهی” از کودکان کار جان باخته در جمعه خونین زاهدان در حاشیه دیدار با مولوی عبدالحمید در مسجد مکی زاهدان گفت: “ در دادگاه سوالاتی مطرح کردند که اصلا منطقی و قابل توجیه نبود”

وی در رابطه با انتظار خود از مردم گفت: “ما خواستار پشتیبانی از خانواده شهدا هستیم؛ همدردی کنند و صدایشان باشند.”

در این دیدار مولوی عبدالحمید به ایراد سخنرانی پرداخت و به مقام و منزلت کشته شدگان جمعه‌های خونین اشاره کرد و گفت که این شهدا متضرر نشدند، بلکه آنان که با قلم و زبان دستور به چنین جنایتی دادند، متضرر شدند.

رسانک/ روز سه‌شنبه ۷ فروردین ماه ۱۴۰۳، مادر “ابوبکر علی‌زهی” از شهدای جمعه خونین زاهدان در حاشیه دیدار با مولوی عبدالحمید در مسجد مکی زاهدان گفت: “فلج شدم، از خودم بیزار می شوم وقتی فرزند خردسال پسرم، عکس پدرش را نگاه می کند و «بابا، بابا» می کند، دوست دارم زنده باشم و مجازات قاتلان فرزندانمان را ببینم آنهایی که قلب ما را بدرد آوردند باید مجازات شوند.”

شهید “ابوبکر علیزهی”، متولد ٩ مهر ماه ١٣٧۵، یک روز قبل از روز تولدش توسط نیروهای رژیم جمهوری اسلامی ایران کشته شد.

شهید ابوبکر در انتظار فرزند خود بود ولی هرگز نتوانست او را ببیند. فرزند او ١۶٢ روز پس از شهادت پدر در تاریخ ٢٠ اسفند ماه ١۴٠١، به دنیا آمد.

ابوبکر نام عبدالماجد را پیشتر برای فرزند خود انتخاب کرده بود.

لازم به ذکر است که پس از گذشت یکسال و نیم از جنایت جمعه های خونین زاهدان و خاش با وجود پیگیری‌های مکرر خانواده‌های دادخواه و مولوی عبدالحمید، تاکنون هیچ یک از عاملان و آمران این جنایت مشخص، محاکمه و مجازات نشده اند.

به گزارش رسانک، ویدئوی دریافتی نشان می‌دهد که شماری از مسافران نوروزی که به زاهدان آمده‌اند به دیدار مولوی عبدالحمید اسماعیل زهی، امام جمعه محبوب و مردمی زاهدان رفته و با وی دیدار کردند.

مولوی عبدالحمید در طول بیش از یکسال اخیر و خصوصا بعد از جنایت جمعه خونین زاهدان در کنار مردم بلوچستان و ایران ایستاده و صدای مردم بوده است.

وی علیرغم اینکه از طرف نهادهای امنیتی و رسانه‌ها و مسئولان حکومتی تحت فشار و اتهامات بی اساس گوناگون بوده ولی بارها در تریبون های نماز جمعه بارها از حقوق انسانی مردم ایران دفاع کرده و از رژیم جمهوری اسلامی ایران به شدت انتقاد کرده و خواستار آزادی زندانیان سیاسی شده است.

رسانک/ امروز پنجشنبه ٢ فروردین ماه ١۴٠٣، روز تولد شهید “جلیل رخشانی⁩” با اسم شناسنامه ای (خلیل قنبرزهی تنها) فرزند علی گور می‌باشد.

جلیل متولد ۲ فروردین ۱۳۷۶ است که در جمعه خونین دزاپ (زاهدان) در روز ۸ مهر ماه ۱۴۰۱، پس از تیراندازی مستقیم نیروهای نظامی و امنیتی رژیم جمهوری اسلامی ایران جان خود را از دست داد.

در روز جمعه خونین زاهدان بدنبال تیراندازی مستقیم نیروهای نظامی و امنیتی جمهوری اسلامی به سمت مردم معترض به تجاوز یک کودک پانزده ساله بلوچ توسط “ابراهیم کوچکزایی”، فرمانده وقت نیروی انتظامی شهرستان چابهار صدها نفر کشته و زخمی شدند.

به گزارش رسانک، امروز جمعه ۲۷ بهمن ماه ۱۴۰۲، نیروهای نظامی همچون هفته های گذشته در اطراف مصلی و مسجد مکی و خیابان های منتهی به آن مستقر و اقدام به گشت زنی کرده اند.

گفتنی است پس از واقعه جمعه خونین و اعتراضات مردم زاهدان در روزهای جمعه دستگاه های نظامی و امنیتی با ایجاد ایست و بازرسی شرایط امنیتی زاهدان را بشدت تشدید کرده اند.

به گزارش رسانک، امروز سه‌شنبه ۲۴ بهمن ماه ۱۴۰۲، یک شهروند بلوچ در اقدامی اعتراضی تابلوی مربوط به تصاویر روح الله خمینی و علی خامنه ای را در منطقه گُشت شستون (سراوان) به آتش کشید.

روح الله خمینی و علی خامنه ای طی تاریخ حکومت ننگین رژیم جمهوری اسلامی، نه تنها بانی کشته شدن بسیاری از شهروندان در بلوچستان و ایران هستند، بلکه آتش جنگ افروزی سیاست‌های آنان در منطقه خاورمیانه نیز باعث ریخته شدن خون بسیاری از انسانهای بی گناه شده است.

به آتش کشیدن تصاویر قاتلین ملت بلوچ تنها نمونه کوچکی از نشانه گذر ملت بلوچ از رژیم جمهوری اسلامی ایران است.