حزب مردم بلوچستان/ روز شنبه ۱۲ مهر ماه ۱۴۰۳، در سومین سالگرد جمعه خونین بلوچستان که در زاهدان و خاش رخ دادند، آقای «جمال احوازی» فعال عرب در شهر کلن آلمان سخنرانی کرد و از دردهای مشترک بلوچ‌ها و عرب‌ها سخن گفت.

آقای احوازی در بخشی از سخنانش گفت: به نام همبستگي كه مارا دركنار هم جمع كرده؛ از نيزار معشور تا جمعه خونین زاهدان: روایت مقاومت مشترک. در تاریخ پر از رنج و مقاومت ملت‌های تحت ستم ایران، روایتی از همبستگی عمیق و ناگسستنی بین ملت عرب احواز و ملت بلوچ نهفته است. اگرچه مرزهای جغرافیایی ما را از هم جدا کرده‌اند، اما تاریخ مشترک ما، زخم‌هایی یکسان بر پیکر ما نشانده و سرنوشت‌مان را به هم گره زده است. آنچه در جمعه خونین زاهدان رخ داد، تنها یک حادثه در گوشه‌ای از این سرزمین نبود، بلکه پژواکی از دردی بود که سال‌ها پیش، در کشتار نیزار معشور، بر دل ما نشست. این دو واقعه، گرچه در زمان و مکان متفاوت رقم خوردند، اما هر دو نشان از استبدادی دارند که با تفنگ و گلوله به پاسخگویی به خواسته‌های مشروع مردم می‌پردازد.

صدای گلوله‌هایی که در جمعه خونین زاهدان بر پیکر بی‌گناهان فرود آمد، به شدت یادآور چهارشنبه سیاه بود؛ روزی که صدای حق‌طلبی مردم، در خون خاموش شد. این حوادث غم‌انگیز، به ما نشان می‌دهند که درد ما، درد مشترک است. فریاد عدالت‌خواهی مردم بلوچ، همان فریاد سرکوب‌شده مردم احواز است که در خیابان‌های معشور و اهواز طنین‌انداز شد. مبارزه ما، در برابر ظلمی مشترک شکل گرفته است؛ مبارزه‌ای که ریشه در نژادپرستی و تبعیض سیستماتیک دارد و هدفش، سلب هویت و نابودی فرهنگ ماست. اما این رنج مشترک، ما را قوی‌تر کرده است.

همبستگی ملت احواز با ملت بلوچ، تنها یک شعار نیست، بلکه حقیقتی است که در خون شهدای ما ریشه دارد. ما در کنار یکدیگر، یک جبهه واحد علیه ظلم و ستم هستیم. وقتی صدای مردم بلوچ بلند می‌شود، ما نیز آن را فریاد می‌زنیم. وقتی اشک از چشمان مادران بلوچ جاری می‌شود، دل ما نیز به درد می‌آید. تا زمانی که ظلم و ستم وجود دارد، ما در کنار هم خواهیم ایستاد و از حقوق و هویت خود دفاع خواهیم کرد.

به گزارش رسانک، امروز جمعه ۱۱ مهر ماه ۱۴۰۴، ویدئوی دریافتی از شهر زاهدان نشان می‌دهد که هلیکوپترهای نظامی بر فراز این شهر در حال پرواز هستند و تحرکات نظامی در زاهدان همزمان با سومین سالگرد جمعه خونین افزایش یافته است.

گزارش‌ها حاکی است طی روزهای اخیر، در ایرانشهر و چابهار نیز انجام شده‌اند و گمان می‌رود در ارتباط مستقیم با سالگرد این رویداد خونین باشد.

با توجه به همگرانی این روزها و سومین سالگرد جمعه خونین زاهدان، وضعیت آماده‌باش نیروهای نظامی که از هفته گذشته آغاز شده، با گذشت بیش از یک هفته همچنان ادامه دارد. استمرار این حضور سنگین امنیتی در شهرهای بلوچستان نشان‌دهنده نگرانی حکومت از شکل‌گیری تجمعات و اعتراضات مردمی است.

به گزارش رسانک، امروز سه‌شنبه ۸ مهر ماه ۱۴۰۴، همزمان با سومین سالگرد جمعه خونین زاهدان، یاد و خاطره بیش از صد شهید و صدها زخمی آن روز خونبار همچنان در حافظه ملت بلوچ زنده است. جمعه خونین زاهدان در ۸ مهر ماه ۱۴۰۱ نه تنها یک سرکوب خونین بلکه نقطه عطفی در تاریخ بلوچستان بود؛ روزی که اعتراض مسالمت‌آمیز مردم به تجاوز یکی از فرماندهان نیروی انتظامی با تیراندازی مستقیم نیروهای نظامی و امنیتی پاسخ داده شد و صدها خانواده داغدار شدند.

از آن زمان تاکنون، خانواده‌های جان‌باختگان بر عدالت‌خواهی پافشاری کرده و بارها تأکید کرده‌اند که تنها خواسته‌شان محاکمه عادلانه آمران و عاملان این کشتار است، در حالی‌که دستگاه قضایی جمهوری اسلامی ایران با صدور احکام سبک علیه چند مأمور جزء، کوشیده ابعاد اصلی فاجعه را پنهان کرده و مسئولیت فرماندهان و مقامات عالی‌رتبه را نادیده بگیرد.

هم‌زمان با این سالگرد، فضای امنیتی در زاهدان و دیگر شهرهای بلوچستان تشدید شده و نیروهای نظامی با استقرار خودروهای زرهی و ایجاد جو رعب و وحشت، تلاش کرده‌اند مانع از برگزاری مراسم یادبود شوند. با این حال مردم با روشن کردن شمع و نثار گل بر مزار شهیدان، بر زنده‌بودن یاد آن‌ها تأکید کرده‌اند.

جمعه خونین زاهدان بیش از آن‌که صرفاً یک روز خونبار باشد، بازتابی از شکاف عمیق میان مردم بلوچ و حاکمیت ایران است. این رویداد نشان داد که ملت بلوچ نه به ساختارهای رسمی، بلکه به حافظه تاریخی و مقاومت جمعی خود تکیه دارد. امروز، سه سال پس از آن جنایت، یاد شهیدان جمعه خونین نه تنها فراموش نشده بلکه به نمادی از ایستادگی و مطالبه عدالت بدل گشته است.

به گزارش رسانک، امروز پنجشنبه ۱۱ اردیبهشت‌ ماه ۱۴۰۴ و همزمان با اول مئی، روز جهانی کارگر، در حالی فرامی‌رسد که کارگران بلوچ نه‌تنها از حقوق ابتدایی شغلی محرومند بلکه در سال‌های گذشته به‌دلیل سیاست‌های تبعیض‌آمیز جمهوری اسلامی ایران، با خشونت، سرکوب و حتی مرگ مواجه شده‌اند.

جمهوری اسلامی ایران نه‌تنها اشتغالی در گستره بلوچستان ایجاد نکرده، بلکه بسیاری از کارگران بلوچ را در نقاط مختلف به بهانه‌های مختلف بازداشت، کشته یا به دلیل نداشتن شناسنامه و مدارک هویتی به افغانستان رد مرز کرده است؛ در حالی‌که آن‌ها نسل در نسل در همین سرزمین زندگی کرده‌اند.

«عبدالمنان رخشانی (عبدالرحمن بلوچی‌خواه)»، کارگر ۲۹ ساله، سرپرست خانواده و دارای سه فرزند، یکی از ده‌ها کارگر بلوچ است که در روز جمعه خونین زاهدان در تاریخ ۸ مهر ۱۴۰۱ با تیراندازی مستقیم نیروهای نظامی جان باخت. او مانند هزاران کارگر بلوچ دیگر، در شرایط سخت اقتصادی و بدون حمایت‌های قانونی، تنها برای تأمین نیازهای خانواده‌اش تلاش می‌کرد.

«لال‌محمد آنشینی»، فرزند شریف، یکی دیگر از کارگران بلوچ و سرپرست خانواده بود که در همان روز با شلیک مستقیم نیروهای سرکوبگر کشته شد. لال‌محمد از جمله شهدای گمنامی است که نامش کمتر در رسانه‌ها شنیده شده است. او تلفن همراه نداشت و با دستان پینه‌بسته‌اش خرج خانواده‌اش را درمی‌آورد. در روزی که جان باخت، پدر نابینای سالخورده‌اش در فراق فرزندش ناله‌های دردآلودی سر می‌داد که هر وجدان بیداری را به گریه می‌انداخت.

«محمداقبال نایب‌زهی»، کودک کار بلوچ، متولد ۲۰ دی ۱۳۸۳، از دیگر جان‌باختگان جمعه خونین زاهدان است. او که حتی شناسنامه نداشت، نان‌آور خانه‌ای فقیر بود. مادرش در سخنانی تلخ گفته بود: «همین بچه نان‌آور خانه ما بود.» محمداقبال نیز در ۸ مهر ۱۴۰۱، در سن کمتر از ۱۸ سالگی، با گلوله‌ی نیروهای نظامی جمهوری اسلامی جان باخت.

بسیاری از جان‌باختگان جمعه‌های خونین زاهدان و خاش از قشر کارگر جامعه بودند و این کارگران بی‌صدا و جان‌باخته، نمادی است از ستمی که ملت بلوچ در سایه‌ی جمهوری اسلامی متحمل می‌شود؛ ملتی که حتی در روز جهانی کارگر، به‌جای بزرگداشت و حمایت، با گلوله، تبعیض و نقض حقوق مواجه‌اند.

به گزارش رسانک، امروز پنجشنبه ۸ آذر ماه ۱۴۰۳، تعدادی از ایست و بازرسی‌های داخل شهر زاهدان که پس از جمعه خونین زاهدان و اعتراضات مردمی برای افزایش فشار بر مردم بلوچ برپا شده بودند، با گذشت بیش از دو سال جمع‌آوری شدند.

گفته می‌شود که از روز گذشته نیروهای نظامی شروع به جمع‌آوری ایست و بازرسی‌های مناطقی از جمله «خزانه، جاده میرجاوه، ترمینال، پرستار، کامبوزیا، شیرآباد، تامین اجتماعی، فرودگاه و بزرگراه خلیج فارس» کرده‌اند.

گفتنی است که طی دو سال گذشته، هزاران نفر از شهروندان بلوچ در این ایست و بازرسی‌ها مورد اذیت، آزار و فشارهای مختلف قرار گرفته‌ و برخی نیز به بهانه های واهی بازداشت شده‌اند. این ایست و بازرسی‌ها به‌ منظور سرکوب مردم بلوچ، ایجاد رعب و وحشت و جلوگیری از دادخواهی خانواده های جان‌باختگان جمعه‌های خونین زاهدان و خاش ایجاد شدند و هدف اصلی این اقدامات محدود کردن اعتراضات مردمی و تلاش برای خاموش کردن صدای دادخواهی و عدالت‌طلبی جامعه بلوچ بوده است.

رژیم جمهوری اسلامی ایران با برپایی این ایست و بازرسی‌ها سعی در سرکوب هدفمند علیه فعالان و شهروندان بلوچی داشت که سعی در دادخواهی خون شهدای خویش داشتند.

جمع‌آوری این ایست و بازرسی‌ها پس از گذشت بیش از دو سال، در حالی انجام شده که زخم‌های جمعه‌های خونین همچنان بر پیکره جامعه بلوچ باقی است و خانواده‌های جان‌باختگان همچنان در مسیر دادخواهی و عدالت‌طلبی گام برمی‌دارند و هنوز آمران و عاملان این جنایت مجازات نشده‌اند.

به گزارش رسانک، امروز چهارشنبه ۲۳ آبان ماه ۱۴۰۳، خانواده های جان باختگان جمعه های خونین زاهدان و خاش همزمان با روز “شهدای بلوچستان” در مسجد مکی زاهدان گرد هم آمده و با مولوی عبدالحمید اسماعیل زهی، امام جمعه این شهر دیدار و گفتگو کردند.

در این گردهمایی، مادر “فرزاد شه‌ بخش”، از جان‌باختگان جمعه خونین زاهدان که با تیراندازی مستقیم نیروهای امنیتی رژیم جمهوری اسلامی ایران در ۸ مهر ماه ۱۴۰۳، در حوالی مسجد مکی به شهادت رسید، خواستار “قصاص” قاتلان فرزند خود شد.

وی گفت: چرا فرزندم را شهید کردند؟ او برای نماز به مسجد رفته بود. مگر نماز خواندن جرم است؟ این چطور یک کشور اسلامی است؟ پسر من را از پشت مورد هدف گلوله قرار داده بودند پدر (مولوی عبدالحمید) بزرگوار من.

مادر این شهید افزود: من نمی‌توانم صحبت کنم، بیماری قلبی و فشار خون دارم و پدر فرزاد هم در خانه فلج شده و افتاده است. چرا دولت پیگیری اجرای عدالت را نمی‌کند؟ دولت به راحتی می‌تواند و نمی‌خواهد عدالت اجرا شود. اگر نماز خواندن جرم است بگوييد. پسر من جوانی بود که برای نماز آمده بود. او یک کارگر ساده بود. من قصاص قاتل را خواهانم، چرا فرزند مرا شهید کردند؟

لازم به ذکر است که با گذشت بیش بیست و پنج ماه از جنایت جمعه خونین زاهدان و دو سال از جنایت جمعه خونین خاش، با وجود پیگیری‌های مکرر خانواده‌های دادخواه و مولوی عبدالحمید، تاکنون هیچ یک از عاملان و آمران این جنایت مشخص، محاکمه و مجازات نشده اند.

به گزارش رسانک، امروز چهارشنبه ۲۳ آبان ماه ۱۴۰۳، خانواده های جان باختگان و مجروحین جمعه های خونین زاهدان و خاش همزمان با روز “شهدای بلوچستان” (۱۳ نوامبر) در مسجد مکی زاهدان گرد هم آمده و با مولوی عبدالحمید اسماعیل زهی، امام جمعه این شهر دیدار و گفتگو کردند.

خانواده های دادخواه با در دست داشتن عکس قربانیان و پلاکاردهایی، خواهان مجازات آمران و عاملان جنایت جمعه های خونین بودند و برخی از آنها نیز به ایراد سخنرانی پرداختند.

لازم به ذکر است که با گذشت بیش بیست و پنج ماه از جنایت جمعه خونین زاهدان و دو سال از جنایت جمعه خونین خاش، با وجود پیگیری‌های مکرر خانواده‌های دادخواه و مولوی عبدالحمید، تاکنون هیچ یک از عاملان و آمران این جنایت مشخص، محاکمه و مجازات نشده اند.

به گزارش رسانک، امروز چهارشنبه ۲۳ آبان ماه ۱۴۰۳، خانواده های جان باختگان جمعه های خونین زاهدان و خاش همزمان با روز “شهدای بلوچستان” در مسجد مکی زاهدان گرد هم آمده و با مولوی عبدالحمید اسماعیل زهی، امام جمعه این شهر دیدار و گفتگو کردند.

در این گردهمایی، “محمد نارویی”، از مجروحانی که پس از جنایت جمعه خونین زاهدان بدلیل اصابت گلوله مجبور به قطع عضو بدن شده بود، سخنرانی کرد و گفت: پای راست من قطع شده است. با گذشت بیشتر از دو سال به پرونده ما هیچ رسیدگی نشده و ما خواهان رسیدگی و تحقق عدالت هستیم.

وی ادامه داد: چگونه پس از یک حادثه که در کرمان رخ داد در طرف یک ماه رسیدگی شد و به بسیاری خدمات درمانی و دولتی رسید؟ چرا به پرونده ما رسیدگی نمی‌شود؟ چون بلوچ هستیم؟ چون اهل تسنن هستیم؟ کشور اسلامی است و ما مسلمانیم، قرآن حکم کرده که حق ما رعایت شود.  ما بیگناه بودیم و برای نماز رفته بودیم.

محمد نارویی اضافه کرد: بجای رسیدیگی به پرونده، تهدید و احضار می‌شویم. از این بدتر چه چیزی می‌خواهند بر سر ما بياورند؟ پای من را از من گرفته‌اند و من از زندگی و کار افتاده‌ام. به وضعیت ما رسیدگی نمی‌کنند و تهدید می‌کنند.  ما خواهان مجازات آمران و عاملان این جنایت بر اساس آنچه که قرآن می‌گوید، هستیم. هر تصمیمی که مولوی عبدالحمید بگیرد ما با دل و جان قبول خواهیم کرد.

گفتنی است که “محمد نارویی”، قبل از جمعه خونین زاهدان بعنوان شاطر نانوا شاغل بوده و پس از اصابت گلوله که منجر به قطع پای وی شده با مشکلات جدی مواجه شده ولی علیرغم این در ۱۸ اسفند ماه ۱۴۰۲، پس از آنکه سیلاب منطقه دشتیاری را غرق کرده بود، با پختن نان و جمع آوری کمک های مردمی برای حمایت از سیل زدگان دشتیاری اقدام کرده بود.

به گزارش رسانک، امروز چهارشنبه ۲۳ آبان ماه ۱۴۰۳، خانواده های جان باختگان جمعه های خونین زاهدان و خاش همزمان با روز “شهدای بلوچستان” در مسجد مکی زاهدان گرد هم آمده و با مولوی عبدالحمید اسماعیل زهی، امام جمعه این شهر دیدار و گفتگو کردند.

در این گردهمایی، بستگان یکی از شهدای جمعه‌ خونین زاهدان اعلام کرد که “ما خواهان قصاص هستیم. قصاص می‌خواهیم چرا که فرزندان ما بی‌گناه کشته شدند. نماز جرم نیست، در کشوری که اسلامی است. مجرمین جنایت جمعه خونین روی زمین راه می‌روند ولی عزیزان ما زیر خاک دفن هستند.”

وی ادامه داد: “عزیز از دست رفته ما منتظر بود که فرزند خود را پس از متولد شدن به آغوش بکشد اما او را این منافقین کشتند و از دیدار با فرزندش محروم ساختند. ما خواهان قصاص هستیم.”

لازم به ذکر است یکی از شهدایی که منتظر متولد شدن فرزند خودش بود، شهید “ابوبکر علیزهی”، متولد ٩ مهر ماه ١٣٧۵ است که یک روز قبل از سالگرد تولد خودش توسط نیروهای رژیم جمهوری اسلامی ایران کشته شد. شهید ابوبکر در انتظار فرزند خود بود ولی هرگز نتوانست او را ببیند. فرزند او ١۶٢ روز پس از شهادت پدر در تاریخ ٢٠ اسفند ماه ١۴٠١، به دنیا آمد. ابوبکر نام عبدالماجد را پیشتر برای فرزند خود انتخاب کرده بود.

به گزارش رسانک، امروز یکشنبه ۲۱ مرداد ماه ۱۴۰۳، سالگرد تولد شهید “احمد سارانی” از شهدای جمعه خونین زاهدان می‌باشد که در روز جمعه ۸ مهر ماه ۱۴۰۱ در تیراندازی مستقیم نیروهای امنیتی و نظامی رژيم جمهوری اسلامی ایران به همراه ده‌ها نفر دیگر به شهادت رسید.

احمد متولد ۲۱ مرداد ماه ۱۳۷۵، فرزند امان‌الله و اهل زاهدان است که به شغل مسافرکشی مشغول با خودروی شخصی اش مشغول بود.

احمد دارای چهار فرزند به نام‌های “سمرا (فاطمه)، محمدعمر، ضحی و عثمان” بود و حدود ده روز از تولد آخرین فرزندش گذشته بود که شهید شد و فقط به مدت چند روز فرزندش را دید.

فاطمه دختر بزرگ احمد خطاب به مقامات جمهوری اسلامی ایران می‌گوید: “گناه پدر ما چه بود که چنین جنایتی در حق مان کردید؟ چرا ما در این کودکی از زندگی ناامید باشیم؟ چه کسی قرار است به سوالات ما جواب دهد؟ میخواهم صدای ما به جهانیان برسد.”

نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم.