به گزارش رسانک، امروز جمعه ۱۲ دی‌ماه ۱۴۰۴، با وجود نفوذ سرمای شدید و کاهش دما تا منفی ۳ درجه در منطقه کوهستانی بخش مینان از توابع شهرستان سرباز، شهروندان روستای دندارک همچنان موفق به دریافت نفت سفید و سهمیه قانونی خود نشده‌اند و این در حالی است که هر ساله با آغاز فصل سرما، مشکل عدم توزیع به‌موقع سوخت در این روستا تکرار می‌شود و زندگی روزمره مردم را با دشواری جدی مواجه می‌کند.

به گفته منابع رسانک، در سال‌های گذشته سهمیه دوم نفت سفید اختصاص‌یافته به مردم این روستا توسط برخی افراد مسئول به بازار آزاد و مناطق دیگر فروخته شده و عملاً به دست خانوارهای ساکن نرسیده است؛ روندی که امسال نیز ادامه یافته و در شرایطی که سرما در این منطقه شدت گرفته، خانواده‌ها بدون دسترسی به سوخت گرمایشی رها شده‌اند.

شهروندان روستای دندارک با اشاره به تکرار این مشکل در هر سال، اعلام کرده‌اند که بی‌توجهی به وضعیت سوخت‌رسانی در این منطقه کوهستانی، فشار مضاعفی بر زندگی آنان وارد کرده و سلامت سالمندان، کودکان و بیماران را با خطر جدی مواجه ساخته است.

در همین راستا، مردم این روستا از بخشداری بخش مینان و فرمانداری شهرستان سرباز خواستار پیگیری فوری، شفاف‌سازی درباره نحوه توزیع سهمیه نفت سفید و جلوگیری از سوءاستفاده برخی افراد مسئول شده‌اند.

به گزارش رسانک، امروز جمعه ۲۸ آذر ماه ۱۴۰۴، شماری از اهالی روستاهای مک‌سوخته و توزگی از توابع شهرستان جالق (گلشن) نسبت به ادامه‌دار بودن بحران کمبود آب آشامیدنی اعتراض کردند. ساکنان این روستاها می‌گویند با وجود وعده‌های مکرر مسئولان برای حل مشکل تأمین آب، همچنان از دسترسی به آب سالم و پایدار محروم هستند و این وضعیت، زندگی روزمره آنان را با دشواری‌های جدی مواجه کرده است.

بر اساس گفته‌های اهالی، نبود آب شرب سالم سال‌هاست به یکی از اصلی‌ترین معضلات این روستاها تبدیل شده و خانواده‌ها ناچارند برای تأمین نیازهای اولیه خود، مسیرهای طولانی را طی کنند یا از منابع غیربهداشتی استفاده کنند؛ موضوعی که سلامت کودکان، سالمندان و سایر ساکنان را به‌طور مستقیم تهدید می‌کند.

ساکنان مک‌سوخته و توزگی تأکید دارند که پیگیری‌های مکرر آنان از نهادهای مسئول تاکنون نتیجه‌ای نداشته و وعده‌ها بدون اقدام عملی باقی مانده است. آنان معتقدند ادامه این بی‌توجهی، فشار مضاعفی بر مردم وارد کرده و محرومیت از یکی از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی، یعنی دسترسی به آب آشامیدنی سالم، شرایط زندگی در این روستاها را به مرحله‌ای نگران‌کننده رسانده است.

به گزارش رسانک، امروز چهارشنبه ۲۶ آذر ماه ۱۴۰۴، روستای انده از توابع شهرستان میرجاوه با وجود حفر چاه آب شرب همچنان از دسترسی به آب سالم محروم مانده و وعده اختصاص اعتبار از سوی مسئولان تاکنون عملی نشده است.

به گفته منابع رسانک، این چاه که پس از ماه‌ها حفاری به آب رسیده، به دلیل عدم تأمین اعتبار برای تکمیل و بهره‌برداری، بلااستفاده رها شده و ساکنان سه روستای «انده، چهل‌خرواری و کچان» همچنان با کمبود شدید آب شرب روبه‌رو هستند؛ موضوعی که فشار معیشتی و جسمی سنگینی به‌ویژه بر زنان و کودکان این مناطق وارد کرده است.

منابع افزوده‌اند: پیمانکار این پروژه فردی به نام «رسول» بوده که عملیات حفاری را به انجام رسانده و طبق وعده اعلام‌شده از سوی «علی کرد»، نماینده مردم شهرستان‌های خاش، تفتان و میرجاوه و حومه قرار بوده پس از رسیدن به آب، اعتبار ۳ میلیارد تومانی برای ادامه کار پرداخت شود. با این حال، با وجود تحقق شرط اعلام‌شده، تاکنون هیچ مبلغی به پیمانکار پرداخت نشده و همین مسئله موجب طلبکار شدن کارگران و توقف عملی پروژه شده است.

گفتنی است که این چاه می‌توانست بخش بزرگی از مشکل آب شرب منطقه را برطرف کند، اما تعلل و بی‌توجهی مسئولان باعث شده اهالی همچنان ناچار به تأمین آب با گالن از مسیرهای طولانی باشند. بسیاری از زنان و دختران روستای انده به دلیل حمل مداوم آب دچار مشکلات جسمی از جمله دیسک گردن و دردهای مزمن شده‌اند.

به گزارش رسانک، امروز چهارشنبه ۲۶ آذر ماه ۱۴۰۴، اهالی روستای توزگی از توابع شهرستان جالق (گلشن) با اعتراض به نبود برق مناسب و دور بودن تیرهای برق از منازل خود اعلام کردند که فاصله زیاد تیرهای برق باعث ضعیف شدن جریان برق شده و کابل‌هایی که از تیرها تا منازل کشیده شده، بسیار طولانی و غیراستاندارد است؛ مسئله‌ای که به‌طور مستقیم بر کیفیت برق مصرفی تأثیر گذاشته و زندگی روزمره مردم را با مشکل جدی مواجه کرده است. ساکنان این روستا می‌گویند ضعف برق باعث از کار افتادن وسایل برقی شده و امکان استفاده عادی از حداقل امکانات را از آنان گرفته است.

بر اساس گفته‌های اهالی، با وجود وعده‌هایی که پیش‌تر از سوی مسئولان برای اصلاح شبکه برق و رسیدگی به وضعیت زیرساخت‌ها داده شده، تاکنون هیچ اقدام عملی انجام نشده و این روستا همچنان از امکانات اولیه محروم مانده است. علاوه بر مشکل برق، نبود آب آشامیدنی سالم نیز یکی دیگر از چالش‌های اساسی مردم توزگی عنوان شده؛ مشکلی که سال‌هاست ادامه دارد و پیگیری‌های مکرر اهالی نیز تاکنون نتیجه‌ای در پی نداشته است.

اهالی این روستا تأکید کرده‌اند که بی‌توجهی مسئولان، زندگی بخش بزرگی از ساکنان را با دشواری‌های جدی روبه‌رو کرده و نبود خدمات اولیه مانند برق پایدار و آب شرب، شرایط را به مرحله‌ای نگران‌کننده رسانده است.

به گزارش رسانک، امروز شنبه ۲۲ آذر ماه ۱۴۰۴، سد کهیر در شهرستان کنارک که با هدف تأمین آب شرب و کشاورزی مردم محلی و کاهش بحران بی‌آبی احداث شده بود، اکنون به کانون نارضایتی و نگرانی گسترده شهروندان تبدیل شده است. این سد که قرار بود زمینه‌ساز توسعه پایدار و بهبود شرایط زندگی جامعه عشایری و روستایی منطقه باشد، در عمل نتوانسته به اهداف اولیه خود پاسخ دهد و بخش قابل توجهی از آب آن از دسترس مردم محلی خارج شده است؛ موضوعی که تشنگی، فقر و آسیب‌های گسترده اجتماعی و زیست‌محیطی را در پی داشته است.

به گفته منابع رسانک، بخش عمده‌ای از آب سد کهیر توسط شرکت‌های دولتی و پیمانکاران وابسته، به خارج از منطقه منتقل می‌شود؛ اقدامی که بدون مشارکت و مشورت با ساکنان بومی و برخلاف فلسفه اصلی ساخت این سد انجام شده است. در نتیجه، مردمی که صاحبان اصلی این منبع آبی به شمار می‌روند، همچنان با کمبود آب آشامیدنی سالم و ناتوانی در تأمین نیازهای اولیه خود روبه‌رو هستند.

این وضعیت پیامدهای اجتماعی سنگینی به همراه داشته است. افزایش نارضایتی عمومی، تشدید احساس بی‌عدالتی و شکل‌گیری مهاجرت‌های اجباری از روستاها و مناطق عشایری، بخشی از نتایج مستقیم محرومیت مردم از آب سد کهیر است. تداوم این روند، بافت اجتماعی منطقه را تضعیف کرده و پیوندهای سنتی و معیشتی جامعه بومی را در معرض فروپاشی قرار داده است.

از نظر اقتصادی نیز، کم‌آبی ناشی از انتقال آب سد، ضربه جدی به کشاورزی و دامداری وارد کرده است. زمین‌های زراعی بدون آب رها شده‌اند، دامداران با کمبود علوفه و آب مواجه شده‌اند و بیکاری و فقر در میان خانواده‌ها رو به افزایش است. این شرایط، سرمایه‌های سنتی و شیوه‌های معیشتی بومی را که طی نسل‌ها شکل گرفته‌اند، در معرض نابودی قرار داده است. هم‌زمان، پیامدهای زیست‌محیطی این بحران نیز آشکار شده؛ خشک شدن زمین‌های حاصلخیز، تخریب مراتع و برهم خوردن تعادل اکوسیستم منطقه، از نتایج مستقیم محرومیت از منابع آبی سد کهیر به شمار می‌رود.

در چنین شرایطی، مطالبات مردم منطقه بر توقف انتقال آب سد کهیر به خارج از منطقه، تخصیص عادلانه و پایدار آب برای ساکنان بومی، بررسی مستقل ابعاد حقوقی، اجتماعی و زیست‌محیطی این موضوع و جبران خسارت‌های واردشده متمرکز است.

به گزارش رسانک، امروز جمعه ۲۱ آذرماه ۱۴۰۴، مدیرعامل شرکت آب و فاضلاب سیستان و بلوچستان اعلام کرده که بیش از نهصد روستای این استان همچنان از طریق ناوگان آبرسانی سیار تأمین آب می‌شوند؛ آماری که خودِ مسئولان آن را تأیید می‌کنند و نشان‌دهنده عمق بحران آب در یکی از تشنه‌ترین مناطق کشور است. این در حالی است که در بخش‌های وسیعی از دشتیاری، به‌ویژه روستاهای پایین‌دست سدهای پیشین و زیردان، نبود شبکه آبرسانی و بی‌توجهی به توسعه زیرساخت‌ها به مسئله‌ای مزمن و فرساینده تبدیل شده و مردم این مناطق همچنان برای تهیه ابتدایی‌ترین نیاز حیاتی خود یعنی آب، مجبور به انتظار برای تانکرهایی هستند که نه به‌موقع می‌رسند و نه آبی با کیفیت قابل آشامیدن ارائه می‌دهند.

گفته‌های فرهاد سرگلزایی، مدیرعامل شرکت آب و فاضلاب، درباره تقویت ناوگان آبرسانی سیار در شهرستان‌های دشتیاری، راسک و سرباز در حالی مطرح می‌شود که گزارش‌های پیشین رسانک نشان می‌دهد آب این تانکرها نه رایگان و نه پایدار است. شهروندان روستاهای دشتیاری بارها گفته‌اند که آب را با قیمت‌های بسیار بالا خریداری می‌کنند و تانکرها تنها هر چند روز یک‌بار به منطقه می‌رسند. بسیاری از اهالی می‌گویند آبی که دریافت می‌کنند نه از نظر بهداشتی و نه از نظر مقدار، پاسخگوی نیاز خانواده‌ها نیست و حتی برای مصرف روزمره هم مناسب نیست.

گفتنی است که همزمان با تشنگی روستاهای بلوچستان، پروژه‌های کلان انتقال آب دریا از سواحل بلوچستان به استان‌های مرکزی ایران با سرعت در حال اجراست و آب دریای بلوچستان برای استان‌هایی مانند یزد، اصفهان، خراسان رضوی و جنوبی منتقل می‌شود. این تضاد آشکار میان انتقال آب به نقاط دیگر کشور و بی‌توجهی به تأمین آب شرب مردم بلوچ، نشان می‌دهد که بحران آب در این مناطق نه نتیجه کمبود منابع، بلکه پیامد مستقیم سیاست‌گذاری‌های تبعیض‌آمیز و نبود برنامه‌ریزی برای توسعه زیرساخت‌های حیاتی در بلوچستان است.

به گزارش رسانک، امروز جمعه ۲۱ آذرماه ۱۴۰۴، شهروندان منطقه اسلام‌آباد در شهرستان خاش از ورود حجم قابل توجهی خاک به آب آشامیدنی و شبکه آبرسانی منازل خبر دادند. آن‌ها می‌گویند با وجود ماه‌ها پیگیری از اداره آب شهرستان، اداره آب و فاضلاب و همچنین مسئولان استان، نه‌تنها هیچ اقدام عملی برای رفع این مشکل انجام نشده، بلکه وضعیت آب هر روز نگران‌کننده‌تر شده است.

بر اساس گفته‌های منابع رسانک، آب آلوده‌ای که وارد منازل می‌شود کاملاً غیرقابل مصرف است و نگرانی از ابتلای خانواده‌ها به بیماری‌های گوارشی و مشکلات جدی سلامت، مردم این منطقه را در وضعیت اضطراب و بی‌اعتمادی به مسئولان قرار داده است.

ویدئوی دریافتی از شهروندان این منطقه نشان می‌دهد که هنگام باز شدن شیر آب، حجم زیادی خاک و گل در ظرف جمع می‌شود؛ موضوعی که به گفته اهالی، بارها گزارش شده اما بی‌توجهی مدیران آب و نبود نظارت بر شبکه آبرسانی اجازه نداده این مشکل حل شود. شهروندان می‌گویند لوله‌های فرسوده و نبود رسیدگی دوره‌ای، عامل اصلی این بحران است و درخواست دارند فرماندار خاش و متولیان آب هرچه سریع‌تر رسیدگی به وضعیت آب منطقه اسلام‌آباد را در دستور کار قرار دهند.

منابع افزوده‌اند: چنین آبی نه‌تنها قابل آشامیدن نیست، بلکه استفاده از آن برای شست‌وشو و کارهای روزمره نیز مشکلات بهداشتی ایجاد می‌کند. بی‌توجهی مسئولان نسبت به زیرساخت‌های حیاتی مانند آب، سلامت عمومی مردم را در معرض خطر قرار داده و نبود پاسخگویی و اقدام عملی باعث نارضایتی شهروندان شده است.

به گزارش رسانک، روز شنبه ۱۵ آذر ماه ۱۴۰۴، اتصال رسمی فولاد مبارکه به خط انتقال آب دریا با حضور ویدئوکنفرانسی مسعود پزشکیان، رئیس‌ دولت ایران انجام شد و از مسیر استان هرمزگان، سالانه ۳۰ میلیون مترمکعب آب شیرین‌شده به این مجتمع صنعتی خواهد رسید. این آغاز در حالی صورت گرفته که شهرها و روستاهای منطقه گیاوان‌زمین از جمله سیریک، جاسک و میناب با کمبود شدید آب آشامیدنی روبه‌رو هستند و بسیاری از خانوارها تنها از طریق تانکرهای سیار به آب دسترسی پیدا می‌کنند. توسعه چنین طرحی بدون توجه به وضعیت مبدا، شکاف عمیق میان اولویت‌های تصمیم‌گیران و نیازهای حیاتی مردم جنوب کشور را آشکار کرده است.

در مرحله نخست، مسیر انتقال آب از سیرجان تا اصفهان به طول حدود ۳۳۰ کیلومتر با پیشرفت ۷۵ درصدی آماده شده و قرار است صنایع دیگری مانند ذوب‌آهن و واحدهای صنعتی جنوب اصفهان نیز در ادامه به این خط متصل شوند. جزئیات اعلام‌شده نشان می‌دهد که با اتصال این خط که هزینه‌ای حدود ۳۵ هزار میلیارد تومان داشته است.

با وجود این، وضعیت در مبدا همچنان بحرانی است. مناطق مختلف هرمزگان از جمله گیاوان‌زمین سال‌هاست با نوبت‌بندی آب، خشک‌شدن منابع محلی از جمله سد استقلال میناب و کاهش دسترسی به آب آشامیدنی درگیرند. در برخی روستاها خانواده‌ها ساعت‌های طولانی را بدون آب سپری می‌کنند و بسیاری از روستاها عملاً به تانکرهای سیار وابسته‌اند؛ آن هم در حالی که آب شیرین‌شده از همین سواحل به صدها کیلومتر دورتر منتقل می‌شود.

لازم به ذکر است که پیشتر در ۷ اردیبهشت ماه ۱۴۰۳، شهروندان کناردان، زیارت و مناطق دیگر در شهرستان سیریک در اعتراض به راه اندازی بزرگترین آب شیرین کن در آنجا بدون توجه به ایجاد معضلات محیط زیستی و انتقال آب دریا به اصفهان و همچنین عدم رسیدگی به وضعیت بی آبی منطقه با در دست داشتن پلاکاردهایی که نوشته شده بود، «به قیمت جان مردم سیریک» و «نه به آب شیرین کن صنایع اصفهان»، تجمع اعتراضی برگزار کرده بودند.

به گزارش رسانک، امروز چهارشنبه ۵ آذر ماه ۱۴۰۴، اهالی روستای دهمیر از توابع بخش کلاتان شهرستان بمپور با وجود گذشت دوازده سال همچنان از داشتن آب آشامیدنی منظم و مناسب محروم مانده‌اند. در تمام این سال‌ها شوراها، دهیاران، بخشداری‌ها و فرمانداران مختلفی تغییر کرده‌اند، اما هیچ اقدام عملی برای حل مشکل آب منازل به‌ویژه در محله موساناروی انجام نشده و شهروندان می‌گویند پیگیری‌های مداوم آن‌ها با بی‌توجهی مسئولان روبه‌رو شده است؛ وضعیتی که باعث مهاجرت برخی خانواده‌ها و رها شدن زمین‌های آبا و اجدادی آنان شده و خسارت‌های سنگینی را متوجه مردم کرده است.

یکی از اهالی روستا می‌گوید که نبود آب پایدار، زندگی را برای بسیاری از خانواده‌ها دشوار کرده و همین مسئله موجب شده تا ناچار روستا را ترک کنند. او می‌افزاید که سال‌هاست ساکنان این منطقه درخواست حل مشکل آب را مطرح می‌کنند، اما هیچ نهادی از جمله سازمان آبفا برای رساندن آب به منازل محله اقدامی عملی انجام نداده است.

ادامه این روند بی‌توجهی، زندگی روزمره اهالی را مختل کرده و مهاجرت اجباری، خالی شدن روستا و از بین رفتن زمین‌های کشاورزی را در پی داشته است. مردم دهمیر می‌گویند نبود برنامه‌ریزی و بی‌عملی نهادهای مسئول موجب شده مشکلات سال‌ها روی هم انباشته شود و همچنان بدون پاسخ بماند؛ مسئله‌ای که رفاه، امنیت و آینده این روستا را تحت تأثیر قرار داده و ضرورت رسیدگی فوری را دوچندان کرده است.

به گزارش رسانک، امروز سه‌شنبه ۴ آبان ماه ۱۴۰۴، بخش اعظم سد پیشین در شهرستان راسک در حالی خشک شده که مردم پایین‌دست با کمبود شدید آب آشامیدنی و کشاورزی روبه‌رو شده‌اند. کاهش چشمگیر سطح آب این سد که منبع اصلی تأمین آب مناطق مختلف بخش پیشین از توابع شهرستان راسک و بخش باهوکلات در شهرستان دشتیاری است، در شرایطی رخ می‌دهد که شرکت ماهان وابسته به سپاه پاسداران با تصاحب هزاران هکتار از زمین‌های مردم باهوکلات و روستاهای «سولدان، سیرجاه، چَوَد، چمپانی، بسوط، دک باهو، سنجر بازار، یعقوب بازار و…»، آب سد را برای آبیاری باغات موز خود برداشت می‌کند. این شرکت با اجاره‌کردن آب از وزارت نیرو و بستن مسیرهای آبیاری مزارع محلی، مانع از رسیدن جریان آب به باغات مردم بومی شده و در حالی که باغات موز متعلق به این شرکت به‌طور منظم آبیاری می‌شوند، بسیاری از باغات کشاورزان بومی از بی‌آبی خشک شده و محصولات آن‌ها در آستانه نابودی قرار گرفته است.

به گفته منابع رسانک، شرکت ماهان با بستن بر مسیر کانال آبرسانی و استقرار نگهبان، راه دسترسی کشاورزان  منطقه به آب را بسته است. کشاورزان که بسیاری از آنان با گرفتن وام یا فروش دارایی‌های خود اقدام به کشت موز کرده بودند، اکنون با خشک‌شدن مزارعشان روبه‌رو هستند. آنان بارها در اعتراض قفل‌های مسیر آب را شکسته‌اند اما شرکت مجدداً مسیر را بسته و تهدید کرده است که هر فردی اقدام به بازکردن دریچه‌ها کند، با پیگرد قانونی مواجه خواهد شد.

سد پیشین که در سال ۱۳۷۲ افتتاح شده و ظرفیت کلی آن حدود ۱۷۵ میلیون مترمکعب است، در ماه‌های اخیر به‌دلیل برداشت بی‌رویه آب توسط شرکت ماهان و عدم مدیریت درست منابع آبی به مرحله بحرانی رسیده است. بخش بالادست سد اکنون کاملاً خشک شده و حتی بارش‌های کمی هم که در شهرستان‌های سرباز و راسک (کناطق بالادست سد) بوده نیز نتوانسته‌اند سطح آب را به حد قابل‌قبول بازگردانند.

گزارش‌های پیشین رسانک نیز نشان داده بودند که بخش عمده آب سد به‌جای تأمین نیازهای مردم منطقه، صرف آبیاری زمین‌های تصاحب‌شده در دشتیاری می‌شود. این امر موجب شده که بسیاری از روستاها با کمبود شدید آب شرب و کشاورزی مواجه باشند.

در چنین شرایطی، خشک‌شدن سد پیشین به تهدیدی جدی برای معیشت مردم منطقه تبدیل شده و بی‌توجهی مسئولان به مدیریت عادلانه منابع آبی، بحران آب در منطقه را وارد مرحله‌ای نگران‌کننده کرده است. ادامه این روند نه‌تنها کشاورزی منطقه را در معرض نابودی قرار می‌دهد، بلکه امنیت آبی هزاران شهروند وابسته به این سد را نیز به خطر می‌اندازد؛ مسئله‌ای که نشان می‌دهد بی‌تدبیری و عدم رسیدگی مسئولان چگونه می‌تواند یک منبع حیاتی را به سمت بحران کامل سوق دهد.