به گزارش رسانک، روز سه‌شنبه ۱۰ مرداد ۱۴۰۲ (اول آگوست ۲۰۲۳)، شماری از احزاب و سازمان‌های سیاسی دموکراسی‌خواه ایران متنی با عنوان “میثاق حق زندگی” را امضا و منتشر کردند.

بر اساس متن منتشر شده، این یک میثاق پایه‌ای عمومی در دوره‌ مبارزه با حکومت حق‌کُش ولایی، در جریان گذار و در دوره‌ پس از آن است که امضاکنندگان آن را «به مردم ایران پیشنهاد می‌کنند».

مبانی این میثاق هم بر «مخالفت با مجازات اعدام و سلب حق حیات» و هم بر مخالفت با «شکنجه، اذیت و آزار جسمی و روانی و نیز اعتراف‌گیری در زیر شکنجه» استوار است.

به گفته امضاکنندگان این فراخوان، “میثاق حق زندگی” مبتنی بر مبنای نظری “حق داشتن حق” و به مثابه اهم حقوق شهروندی، مصونیت جسمی و روانی همگان و احترام به شأن انسان به عنوان انسان است و بنياد آن بر اعلامیه جهانی حقوق بشر و کنوانسیون‌های الحاقی آن استوار است.

معترضان در حدود ۱۴۰ روز گذشته برای آنچه که می‌خواسته اند هزینه های زیادی پرداخت کرده اند. در این مدت جان های بسیاری در کف خیابان تسلیم گلوله های سرکوب شده و تعداد چشم هایی که ساچمه سرکوبگران برای همیشه نور آزادی و امید را از آنها گرفته، شاید هیچگاه در شمار دقیق نیاید و البته تعداد عفت هایی که در بازداشتگاه های سپاه پاسداران زیر پای سرکشی سرکوبگران لگدمال شده اند در هیچ وجدانی نمی‌گنجد.

این یک سطر مختصر از ۱۴۰ روز مصیبت است، سیاهه ای است از ده‌ها هزار درد و پژواک آنها بر روح و روان میلیون ها ایرانی.

اما در این روزها درد دیگری بر دردهای مردم افزوده شده است. این درد گرچه جانی نمی‌گیرد و چشمی را از حدقه در نمی‌آورد و بر تن کسی تجاوز نمی‌کند، اما آرزوها و امیدهای مردم را ذبح می‌کند و بر چشم های جویای آزادی غبار شک و سرگردانی می‌پاشد و بر رویاهای حک شده بر اذهان محبوس در سیاهچال‌ها تجاوز می‌کند.

برخی از هموطنان خارج نشین که گویی میدان جنگ را به ولایت فقیه باخته اند و در عوض آن قلب دموکراسی و آزادی را در جهان غرب تصرف کرده اند، از پشت سنگر امن ایجاد شده از خون و عرق سفید پوستان بُلوند موی، برای هموطنانشان در قامت یک رهبر ظاهر می‌شوند و برای آنها نسخه آرمان های پریشان خود را می‌پیچند.
از همانجا برای غالب کردن خود به عنوان منجی، با کسانی که با نثار کردن خون خویش در حال ساختن آزادی هستند، به نزاع می ایستند.

دلیلی دقیق نمی‌توان برای اصرار این قشر، جهت پوشیدن ردای رهبری و تنازع با همدیگر برای مطرح شدن یافت. مگر ساخت خطی به عشق آنکه صندلی ردیف نخست آن اختصاصی باشد.

ظاهرا برایشان مهم نیست که برای رسیدن به این هدف نیمه شخصی شان چه بر قیام مردم می آید!!!.

در بین مردم ایران که در طول صده ها هیچ چیز و هیچ کس نتوانسته بود آنها را تا به اندازه دو سه ماه گذشته متحد و صمیمی گرداند دیوارهایی از جدایی و تفرق و تجزیه می‌کشند تا ۸۵ میلیون ایرانی همانگونه که ولایت فقیه می‌خواهد برای همیشه در بین دیوارهای بی اعتمادی و ترس از همدیگر سرگردان بمانند. دقیقا چیزی که ولایت فقیه می‌خواهد.

گویا حکومت و برخی از خارج نشینان عزم کرده اند مردم این سرزمین را تا ابد اسیر خودخواهی خود بکنند. یکی برای حفظ کردن سلطه ظالمانه اش و یکی برای به کرسی نشاندن رویاهای پریشانی که دیده است و در این بین برای هیچ کدامشان مهم نیست در زیر چرخ خودخواهی آنها چه تعداد زندگی و چه تعداد آرمان برای چه مدتی ضایع می‌شود.

اما چاره چیست؟ مردمی که در بین این چرخه بی رحم سابیده می‌شوند چه باید بکنند؟ پاسخش بسیار ساده است همانگونه که در مهر و آبان برای خانه مشترک‌شان “چشم و چراغ” بودند و به یکدیگر دل می‌دادند و به جای قلوه “اتحاد” می‌گرفتند باید همان نسخه را مشق کنند.

به گزارش رسانک، روز شنبه ٣٠ مهر ماه ١۴٠١، بزرگترین تجمع اعتراضی در همبستگی با مبارزات مردم ایران بر علیه جمهوری اسلامی در شهر برلین آلمان برگزار خواهد شد.

این تظاهرات، حرکتی مردمی، مدنی و مستقل است و تعداد زیادی از داوطلبان درگیر این کار هستند و شبانه‌روز زحمت می‌کشند تا این تظاهرات در نظم و ترتیب برگزار شود.

جز دعوت همگان به رعایت حقوق یکدیگر، کمک به برگزاری منظم و باشکوه و همچنین همکاری با انتظامات و پلیس برلین توصیه‌ی دیگری نیست.
همه باید تلاش کنیم پیام مردم ایران به درستی به جامعه‌ی میزبان منتقل شود.

رسانک/ ویدئویی در شبکه های اجتماعی منتشر شده که گفته می‌شود مربوط به اعتراضات امروز جمعه ۲۹ مهرماه در سه راه امین تبریز است.

در این ویدیو صدای تیراندازی ماموران شنیدە می‌شود؛ همچنین ماموران به سمت معترضان اقدام به شلیک گاز اشک آور می‌کنند.

رسانک/ عرب های الاحواز در روزی که مردم معترض در دُزاپ به خاک و خون کشیده شدند در روز روشن دست به اعتراضات گسترده خیابانی زدند.

اکنون زمان اتحاد همه ملل جغرافیای ایران است تا از سد رژیم خونخوار جمهوری اسلامی ایران بگذریم.

به گزارش رسانک، امروز سه‌شنبه ۴ آبان ماه ۱۴۰۰، اختلال در جایگاه‌های عرضه سوخت، به هرج و مرج در پمپ‌بنزین‌ها، صف‌های طولانی و ترافیک سنگین در شهرهای ایران انجامیده است. مراجعه کنندگان جایگاه‌های سوخت، از ساعت ۱۰ صبح، با پیام “حمله سایبری ۶۴۴۱۱” بر روی صفحه دیجیتال پمپ‌ها مواجه شده‌اند.

از قول مقامات رسمی گفته شده: «هشتاد درصد جایگاه‌ها به دلیل حمله سایبری عوامل خارجی دچار اختلال و تعطیلی شده‌اند.»

همچنین تعدادی از تابلوهای شهری هم در  اصفهان “به دلیل هک و حمله سایبری” پیام‌هایی اعتراضی درباره بنزین و علیه رژیم جمهوری اسلامی ایران نمایش داده‌اند.

در چند پیامی که بر روی نمایشگرهای شهری منتشر شده است نوشته شده: “خامنه‌ای! بنزین ما کو؟” و “بنزین مجانی در پمپ بنزین جماران”. 

سیدجواد هاشمی؛ بازیگر سینما و تلویزیون به حاشیه‌های ایجاد شده در پی انتشار سکانسی از سریال زخم کاری و عدم حضورش در یک برنامه تلویزیونی واکنش نشان داد و گفت: بعد از انتشار این سکانس، به برنامه تلویزیونی راهم ندادند. من ظاهرا نه تنها در مورد این ماجرا، بلکه در همه موارد قربانی عرف غلط جامعه شده ام.

آقای هاشمی افزود: چطور لخت شدن برای سینه زدن در مجالس عزاداری امام حسین اشکالی ندارد، اما لخت شدن در یک سریال اشکال دارد؟

سید جواد هاشمی بیان کرد: مداحان بسیاری داریم که برای عزاداری لخت می شوند؛ تلویزیون و فضای مجازی به راحتی آن ها را نشان می دهند، اگر لخت شدن ایراد دارد، پس در هیئت های امام حسین مشکل بیشتری ایجاد می‌کند.

اگنس کالامار، دبیر کل سازمان عفو بین‌الملل در واکنش به خبر اعلام ابراهیم رئیسی به عنوان رئیس جمهور بعدی ایران، گفت: «این که ابراهیم رئیسی به مقام ریاست جمهوری دست پیدا کرده است به جای آن که به خاطر جنایات علیه بشریت، از جمله قتل، ناپدیدسازی قهری و شکنجه تحت تحقیقات کیفری قرار بگیرد، نمودی فجیع از سلطه‌ی مطلق مصونیت در ایران است.”

وی با اشاره به اینکه رئیسی در سال ۶۷، چندین هزار زندانی سیاسی را اعدام کرده است، افزود: “او در مقام رئیس قوه قضائیه، ناظر بر سرکوب شدید و فزاینده حقوق بشر در ایران بوده است، سرکوبی که دستگیری بی‌ضابطه صدها تن از معترضان مسالمت‌جو، مخالفان و دگراندیشان، مدافعان حقوق بشر و اعضای گروه‌های اقلیت تحت ستم را به همراه داشته است. قوه قضائیه تحت ریاست وی، مصونیت مطلق به مسئولان دولتی و نیروهای امنیتی اعطا کرده است که مسئول کشتار صدها مرد، زن و کودک طی اعتراضات سراسری آبان ۹۸ و نیز دستگیری گسترده هزاران معترض و ارتکاب ناپدیدسازی قهری، شکنجه یا سایر رفتار‌های بی‌رحمانه، غیرانسانی و ترذیلی علیه صدها تن از آن‌ها بوده‌اند.”

به گزارش رسانک، امروز دوشنبه ۱ دی ماه ۹۹ ، جسد کریمه بلوچ از زنان فعال در شرق بلوچستان و رئیس سابق سازمان دانشجویان بلوچ – آزاد در تورنتو کانادا پیدا شده است.

کریمه بلوچ، پناهنده کانادا بود و در سال ۲۰۱۶ توسط بی بی سی به عنوان یکی از صد زن “الهام بخش و پرنفوذ” جهان معرفی شده بود.

پلیس تورنتو گفته است: کریمه آخرین بار در روز یکشنبه ۳۱ آذر ماه ۹۹ حوالی ساعت سه بعد از ظهر مشاهده شده است.

، تقریباً در ساعت 3 بعد از ظهر مشاهده شده است. با این حال، خانواده وی تأیید کرده اند که جسد کریمه بلوچ پیدا شده است.

بسیاری بر این باورند که اعتقاد بر این است که کریمه بلوچ، شخصیتی مشهور و پیشگام در فعالیت سیاسی زنان در بلوچستان است. وی بارها موضوع بلوچستان و ستم هایی که بر ملت بلوچ می شود را در جلسات سازمان ملل در سوئیس مطرح کرده بود.

ناپدید شدن و مرگ ناگهانی و غیرقابل توضیح (تا لحظه تنظیم خبر) او نگرانی های جدی ایجاد کرده است.

لازم به ذکر است که در اوایل ماه مارس ۲۰۲۰ ساجد حسین دیگر پناهنده و روزنامه نگار بلوچ از سوئد ناپدید و جسد وی پس از مدتی در یک رودخانه پیدا شد.

خانواده، دوستان و آشنایان وی ادعا می کنند که وی به قتل رسیده است.

ماشین ربایش، ترور و قتل رژیم هایی همچون ایران و پاکستان در سال‌های اخیر بسیاری از فعالان سیاسی و حقوق بشری بلوچ را در کشورهای مختلف به کام مرگ کشانده است. مسئله ای که نه تنها باعث ایجاد رعب و وحشت در بین فعالان بلوچ نشده بلکه انگیزه و فعالیت این افراد را بیش از پیش نمایان ساخته است.