به گزارش رسانک، روز یکشنبه ۱ شهریورماه ۱۴۰۵، جمعی از علما، ریش‌سفیدان، معتمدان و شهروندان از شهرستان‌های راسک و سرباز از جمله مولوی فتحی‌محمد نقشبندی و مولوی عبدالاحد ملازهی با حضور در مسجد مکی زاهدان و دیدار با مولوی عبدالحمید اسماعیل‌زهی، امام‌جمعه زاهدان، با وی و مواضع او اعلام همبستگی و حمایت کردند.

حاضران در این دیدار ضمن حمایت از مواضع و دیدگاه‌های مولوی عبدالحمید درباره مسائل اجتماعی و امنیتی بلوچستان، بر مخالفت با آدم‌ربایی، گروگان‌گیری و باج‌خواهی و ضرورت تأمین امنیت شهروندان تأکید کردند.

این حضورها در ادامه واکنش‌های اجتماعی به اظهارات اخیر مصطفی محامی، نماینده مجتبی خامنه‌ای در سیستان و بلوچستان، درباره مواضع مولوی عبدالحمید صورت گرفته است. محامی در خطبه‌های نماز جمعه ۱۶ مردادماه، مولوی عبدالحمید را به ترویج «افکار وهابیت»، تکفیر مسلمانان و زمینه‌سازی برای ناامنی در استان متهم کرده بود؛ اظهاراتی که با واکنش و نارضایتی گسترده در میان جامعه بلوچستان و بسیاری از گروه‌ها، تشکل‌ها و شهروندان بلوچ همراه شده است.

هدادات بلوچ

در بلوچستان، سوختبری برای هزاران شهروند نه یک انتخاب، بلکه حاصل سال‌ها بیکاری، فقر تحمیلی، محرومیت و نبود فرصت‌های شغلی پایدار است؛ کاری پرخطر که هر روز جان سوختبران را در معرض تیراندازی نیروهای نظامی، تصادف، واژگونی خودرو، آتش‌سوزی و سرقت قرار می‌دهد. با این حال، تناقض بزرگ آنجاست که همان ساختارهایی که برای جان سوختبران ارزشی قائل نیستند و آنان را با عنوان «قاچاقچی سوخت» هدف برخورد قرار می‌دهند، در مقاطع مختلف تلاش کرده‌اند همین فعالیت را تحت طرح‌ها و سازوکارهای گوناگون در اختیار خود قرار دهند و از آن درآمد کسب کنند.

سوختبر بلوچ در این ساختار، در موقعیتی متناقض و ناعادلانه قرار گرفته است؛ اگر در جاده‌های مرزی برای تأمین نان خانواده‌اش سوخت حمل کند، ممکن است هدف تیراندازی قرار گیرد و جان خود را از دست بدهد، اما اگر همان فعالیت در قالب طرح‌های مورد تأیید نهادهای حکومتی و با سازوکارهای رسمی انجام شود، ناگهان به یک «ظرفیت اقتصادی» و منبع درآمد تبدیل می‌شود. پرسش اساسی این است که چرا وقتی قرار است از سوختبری درآمد حاصل شود، سوختبر به رسمیت شناخته می‌شود، اما وقتی پای امنیت و حقوق او در میان است، همان انسان به «قاچاقچی» تقلیل پیدا می‌کند؟

با روی کار آمدن منصور بیجار، استاندار سیستان و بلوچستان و در شرایطی که دولت پزشکیان بر افزایش اختیارات استانداران تأکید دارد، انتظار می‌رفت این اختیارات در مسیر شکستن چرخه فقر، تبعیض و محرومیت در بلوچستان به کار گرفته شود؛ نه اینکه فشار اقتصادی بیشتری بر محروم‌ترین اقشار استان وارد شود. بلوچستان سال‌هاست با کمبود بودجه‌های عمرانی، ضعف زیرساخت‌ها، بیکاری و عقب‌ماندگی اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کند؛ اما پرسش مهم‌تر این است که چرا هزینه این محرومیت باید دوباره از جیب همان مردمی پرداخت شود که قربانی این وضعیت هستند؟

بلوچستان استانی برخوردار از معادن، مرزهای تجاری زمینی و دریایی، سواحل، بنادر و ظرفیت‌های گسترده اقتصادی است. از معادن طلا و منابع طبیعی گرفته تا موقعیت راهبردی مرزها و بنادر، ظرفیت‌هایی که می‌توانند پایه توسعه پایدار استان باشند. با این حال، بخش قابل توجهی از مردم همچنان برای تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی با مشکل مواجه‌اند و جوانان، در نبود شغل و درآمد پایدار، به مشاغل پرخطری مانند سوختبری روی می‌آورند.

در چنین شرایطی، به جای آنکه دولت زمینه اشتغال، سرمایه‌گذاری و بهره‌مندی مردم بومی از ثروت‌های منطقه را فراهم کند، طرح‌هایی مانند «رزاق» و سایر سازوکارهای ساماندهی مرزنشینان مطرح می‌شوند؛ طرح‌هایی که اگر واقعاً با هدف تأمین معیشت مرزنشینان طراحی شده‌اند، باید نخست امنیت، کرامت و درآمد عادلانه آنان را تضمین کنند، نه اینکه فعالیتی را که مردم از سر ناچاری به آن روی آورده‌اند، به سازوکاری برای کنترل و دریافت وجه از آنان تبدیل کنند.

امروز جوان بلوچ که در بسیاری موارد نان‌آور یک یا چند خانواده است، میان بیکاری و سوختبری یکی را انتخاب می‌کند؛ شغلی که پایان آن می‌تواند گلوله، تصادف، سرقت یا سوختن در میان شعله‌های همان سوخت باشد. با این وجود، همین جوان محروم از یک سو با برخوردهای نظامی و امنیتی مواجه است و از سوی دیگر، در برخی مناطق با مطالبه مبالغی تحت عناوینی مانند «همیاری» و «هماهنگی» روبه‌رو می‌شود.

اعتراض اخیر سوختبران روتک میرجاوه به دریافت ۱۵ میلیون و ۴۰۰ هزار تومان تحت عنوان «همیاری» و ۶ میلیون تومان هزینه «هماهنگی» نمونه‌ای قابل تأمل از همین وضعیت است. برای سوختبری که سرمایه، درآمد و امنیت شغلی مشخصی ندارد، پرداخت چنین مبالغی مسئله‌ای جزئی نیست؛ بلکه می‌تواند بخش بزرگی از درآمد او و هزینه زندگی خانواده‌اش را تحت تأثیر قرار دهد.

از سوی دیگر، اگر طرح «رزاق» و دیگر طرح‌های ساماندهی مرزنشینان برای تأمین معیشت مردم ایجاد شده‌اند، باید پرسید چگونه ممکن است سوختبر هم هزینه سنگین بپردازد، هم امنیت جانی نداشته باشد و هم در نهایت با عنوان قاچاقچی تحت تعقیب قرار گیرد؟ آیا هدف ساماندهی، حمایت از مرزنشین است یا انتقال کنترل و درآمد حاصل از فعالیت مرزی از دست مردم به نهادها و مجموعه‌های دیگر؟

تناقض موجود بیش از هر چیز نشان می‌دهد که مسئله فقط سوختبری نیست؛ مسئله، نوع نگاه حاکمیت به فقیرترین شهروندان بلوچستان است. سوختبر زمانی که باید برای جانش هزینه شود، شهروندی بی‌پناه است؛ اما زمانی که قرار است از فعالیتش درآمدی حاصل شود، به بخشی از یک بازار و منبع اقتصادی تبدیل می‌شود. این تناقض را نمی‌توان با عنوان‌هایی مانند «ساماندهی» پنهان کرد.

اگر قرار است سوختبری ساماندهی شود، نخست باید جان سوختبر حفظ شود؛ اگر قرار است فعالیت مرزی رسمی شود، باید سهم واقعی مرزنشین از آن تضمین شود و اگر قرار است از ظرفیت‌های مرزی درآمدی برای توسعه بلوچستان ایجاد شود، این درآمد نباید با فشار بر فقیرترین مردم استان تأمین شود.

بلوچستان برای توسعه به جیب سوختبر نیاز ندارد؛ به بازگشت ثروت بلوچستان به بلوچستان نیاز دارد. منابعی که از زمین، معدن، مرز، دریا و تجارت این سرزمین به دست می‌آید، باید صرف توسعه همان منطقه و بهبود زندگی مردم آن شود. تبدیل سوختبر به منبع درآمد، در حالی که همان سوختبر در جاده‌ها امنیت جانی ندارد، نه «ساماندهی معیشت»، بلکه بازتولید فقر و وابستگی است.

به گزارش رسانک، امروز یکشنبه ۱ شهریورماه ۱۴۰۵، یک شهروند بلوچ پس از یورش سارقان مسلح به داخل مغازه خیاطی وی در روستای کهن‌ملک از توابع شهرستان سیب و سوران، هدف تیراندازی قرار گرفته و بر اثر اصابت گلوله جان خود را از دست داده است.

هویت این شهروند، «محمد انور شهدادزهی»، حدوداً ۴۰ ساله، فرزند خدابخش و اهل روستای کهن‌ملک از توابع شهرستان سیب‌وسوران توسط رسانک احراز شده است.

به گفته منابع رسانک، سارقان مسلح که سرنشینان یک دستگاه خودروی سواری بوده‌اند، با یورش به داخل مغازه خیاطی، محمدانور را هدف تیراندازی قرار داده‌اند و وی بر اثر اصابت گلوله به شدت مجروح شده و جان خود را از دست داده است.

منابع افزوده‌اند: عصر امروز، حدود ساعت ۱۹، مراسم تشییع پیکر این شهروند با حضور جمعی از مردم در روستای کهن‌ملک، محل زندگی وی، برگزار شده است.

لازم به ذکر است که در سال ۲۰۲۵، در پی تیراندازی افراد مسلح ناشناس، دستکم ۴۰۷ شهروند بلوچ کشته یا مجروح شده‌اند. از این تعداد، ۲۶۶ نفر جان خود را از دست داده و ۱۴۱ نفر نیز مجروح شده‌اند. در میان افراد کشته‌شده، دستکم ۸ زن و ۱۶ کودک شناسایی شده‌ و در میان مجروحان، ۶ زن و ۱۵ کودک ثبت شده‌اند. مجموع کشته‌ها و مجروحان از ۴۶۹ نفر در سال ۲۰۲۴ به ۴۰۷ نفر در سال ۲۰۲۵ کاهش یافته که بیانگر کاهش حدود ۱۳ درصدی است.

رَسانک نیوز/ چارشمبے 28 مرداد ماہ 1405 ءِ بانگواہ ءَ، دُزاپ ءُ زابلئے راہ ءَ دُزاپ ءَ ڈنّ بوھگئے راھئے چیک پوسٹ ءَ سادہ پوشیں امنیتی ٹولییے تیرگواری ءَ بلوچی ماں سرین ءَ تیر وارتگ ءُ سکّ ءَ ٹپّیگ بوتگ.

اے بلوچئے پجّار «یونس رکشانی»، ابدلرھمان ئے چُک، دُزاپ ءِ نندوک زانگ بوتگ.

اے ھالئے رِد ءَ، ویل بانگواہ ءِ ساھت 2:20 ءِ وھدا پیش آتکگ ءُ یونس کہ سواری گاڑیئے ڈریور بوتگ، وتی چار سیاد ئے ھوری ءَ دیم پہ زابل ءَ ھمراھییے درمان ءَ روگ ءَ بوتگ، کہ چیک پوسٹئے سرا اُوشتوکیں سادہ پوشیں امنیتی ٹولییا آییئے گاڑیئے سرا تیرگواری کرتگ ءُ گاڑیئے راہ بستگ ءُ گاڑی داشتگ.

اے تیرگواری ءَ یک تیری یونس رکشانی ءَ ماں سرین ءَ لگّتگ ءُ ٹپّیگ بوھگ ءَ رَند دُزاپ ءِ ھاتم‌الانبیاء نادراہجاہ ءَ سرکنگ بوتگ کہ داں اے وھدا بستری اِنت ءُ درمان بوھگ اِنت. گاڑیئے آ دگہ چار نندوک ءَ اے ویل ءَ نُکسی نہ بوتگ.

داں انگتا اے ویلئے بارئوا گیشتریں ھالی دست نہ کپتگ ءُ نہ کہ ویلئے پُژدر زانگ بوتگ.

به گزارش رسانک، امروز یکشنبه ۱ شهریورماه ۱۴۰۵، دستکم بیست راننده خودروهای استیجاری شاغل در شبکه بهداشت و دانشگاه علوم پزشکی ایرانشهر از پرداخت نشدن حقوق خود طی شش ماه اخیر خبر داده و گفته‌اند آخرین مطالبات آنها مربوط به سال گذشته است. این رانندگان عنوان کرده‌اند که با وجود گذشت حدود شش ماه، هنوز بخش قابل توجهی از حقوق خود را دریافت نکرده‌اند و در شرایط دشوار اقتصادی، تأمین هزینه‌های زندگی و خانواده برای آنها با مشکلات جدی همراه شده است.

یکی از این رانندگان در گفتگو با رسانک عنوان کرده است: «شش ماه است راننده استیجاری علوم پزشکی مرکز بهداشت ایرانشهر هستیم و هیچ حقوقی نگرفته‌ایم.» راننده دیگری گفته است نزدیک به ۲۰ نفر هستند که مطالباتشان پرداخت نشده و با وجود کار شبانه‌روزی، برای ماهانه حدود ۲۰ میلیون تومان دستمزد، چندین ماه است که در انتظار دریافت حقوق خود هستند.

بر اساس اظهارات این رانندگان، روند پرداخت به این صورت است که مرکز بهداشت اسناد مربوط به حقوق و کارکرد رانندگان را به دانشگاه علوم پزشکی ارائه می‌کند و پرداخت مطالبات از سوی دانشگاه انجام می‌شود. با این حال، آنها می‌گویند مسئولان دانشگاه علوم پزشکی ایرانشهر و مرکز بهداشت تاکنون اقدامی مؤثر برای پرداخت مطالبات انجام نداده‌اند و مراجعه و تماس‌های مکرر آنان نیز نتیجه‌ای نداشته است.

یکی از رانندگان همچنین عنوان کرده که هنگام پیگیری مطالبات خود، با تهدید به اخراج از کار مواجه شده‌اند و مسئولان با وعده‌های مکرر، پرداخت حقوق را به تعویق می‌اندازند. وی گفته است: «هر بار برای پیگیری می‌رویم، با تهدید و وعده‌های توخالی مواجه می‌شویم تا زمان بگذرد.»

تأخیر چندماهه در پرداخت دستمزد رانندگانی که خدمات حمل‌ونقل مورد نیاز مراکز بهداشت را ارائه می‌کنند، در حالی ادامه دارد که این افراد نیز مانند سایر کارگران و کارکنان، برای تأمین هزینه‌های روزمره و معیشت خانواده‌های خود به دریافت منظم دستمزد وابسته هستند. تداوم این وضعیت، فشار اقتصادی قابل توجهی بر رانندگان وارد کرده و نگرانی آنها نسبت به آینده شغلی و تأمین هزینه‌های زندگی را افزایش داده است.

به گزارش رسانک، امروز یکشنبه ۱ شهریورماه ۱۴۰۵، قیمت دلار در بازار آزاد ایران برای نخستین‌بار از مرز ۲۰۰ هزار تومان عبور کرد و به حدود ۲۰۰ هزار و ۶۷۰ تومان رسید؛ رکوردی تاریخی که بار دیگر سقوط شدید ارزش پول ملی و وخامت شرایط اقتصادی در ایران را نمایان کرده است.

عبور دلار از این مرز در حالی رخ می‌دهد که اقتصاد ایران پیش از این نیز با تورم سنگین، کاهش قدرت خرید، افزایش مستمر قیمت کالاهای اساسی و فشار فزاینده بر خانوارها مواجه بوده است. بر اساس آخرین آمار رسمی منتشرشده برای تیرماه، تورم سالانه کشور ۶۶ درصد و تورم نقطه‌به‌نقطه ۸۷.۹ درصد اعلام شده است؛ ارقامی که نشان می‌دهد بخش بزرگی از جامعه در فاصله تنها یک سال با جهش شدید هزینه‌های زندگی مواجه شده است.

افزایش نرخ ارز تنها به بازار دلار محدود نمی‌ماند و مستقیماً بر قیمت کالاهای وارداتی، مواد اولیه، دارو، تجهیزات، مسکن، خودرو و بسیاری از نیازهای روزمره مردم اثر می‌گذارد. در چنین شرایطی، افزایش دستمزدها نیز برای بسیاری از خانوارها نتوانسته هم‌پای رشد هزینه‌های زندگی حرکت کند و نتیجه آن کاهش مداوم قدرت خرید و کوچک‌تر شدن سفره مردم است.

از سوی دیگر، فشارهای اقتصادی خارجی نیز در ماه‌های اخیر تشدید شده است. دولت آمریکا مجموعه‌ای از تحریم‌ها علیه بخش نفت، شبکه‌های مالی و بانکی و ناوگان مرتبط با صادرات نفت جمهوری اسلامی ایران اعمال کرده و وزارت خزانه‌داری آمریکا از ادامه سیاست «فشار حداکثری» علیه توانایی جمهوری اسلامی برای تولید، انتقال و بازگرداندن درآمدهای ارزی خبر داده است.

این فشارهای خارجی در کنار مشکلات انباشته داخلی، اقتصاد ایران را در موقعیتی قرار داده که هزینه اصلی آن را نه مسئولان و نهادهای برخوردار از منابع گسترده، بلکه مردم عادی پرداخت می‌کنند؛ مردمی که با افزایش قیمت مواد غذایی، اجاره مسکن، دارو، خدمات و سایر هزینه‌های ضروری زندگی، هر روز بخش بیشتری از توان اقتصادی خود را از دست می‌دهند.

در چنین شرایطی، در حالی که ارزش پول ملی به پایین‌ترین سطوح خود رسیده و تورم فشار سنگینی بر زندگی میلیون‌ها شهروند وارد کرده است، بخشی از مسئولان همچنان به بیان مواضع سیاسی، تهدید و رجزخوانی درباره توان اقتصادی و مقابله با دشمنان خارجی مشغول هستند؛ در حالی که واقعیت زندگی مردم در بازار و سفره خانوارها تصویر متفاوتی را نشان می‌دهد.

رَسانک نیوز/ جمے 30 مرداد ماہ 1405، دُزاپ ءِ مزاری روڈ ءَ، لالہ پارک ئے نزّیک ءَ سلاہ بندین ءُ پجّار نہ بوتگیں مردمان ءَ بلوچییے سرا گوں کارچ ءَ اُرش کرتگ، اے اُرش ءَ آییا ماں پُپّ ءَ کارچ وارتگ ءُ سکّ ءَ ٹپّیگ بوتگ.

اے بلوچئے پجّار «ازیز ریگی»، 21 سالگ، گل‌مهمد ئے چُکّ، دُزاپ ءِ نندوک زانگ بوتگ.

اے ھالئے رِد ءَ، ویل ساھت 23:20 ءِ وھدا پیش آتکگ ءُ اُرش کنوکیں مردمان ءَ اے بلوچئے سرا گوں کارچ ءَ وار کرتگ کہ آییا ماں پُپّ ءَ کارچ وارتگ ءُ سکّ ءَ ٹپّیگ بوتگ.

جنوکانی پجّار ءُ آیانی سئوب داں انگتا زانگ نہ بوتگ.

به گزارش رسانک، امروز یکشنبه ۱ شهریورماه ۱۴۰۵، شماری از دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی ایرانشهر که در ترم تابستانی واحدهای درسی اخذ کرده‌اند، در آستانه امتحانات نسبت به افزایش قابل توجه شهریه‌ها و مشکلات موجود در روند پیگیری امور دانشگاهی اعتراض و گلایه کرده‌اند. این دانشجویان می‌گویند در شرایطی که هزینه‌های زندگی و فشارهای اقتصادی بر خانواده‌ها افزایش یافته، شهریه ترم تابستانی نیز به شکل چشمگیری افزایش پیدا کرده و از سوی دیگر، مسئولان دانشگاه پاسخگوی اعتراض‌ها و درخواست‌های دانشجویان نیستند.

به گفته دانشجویان، هزینه اخذ دروس در ترم تابستانی طی مدت کوتاهی به‌طور قابل توجهی افزایش یافته است؛ به‌گونه‌ای که برخی دانشجویان عنوان کرده‌اند پیش‌تر با حدود پنج میلیون تومان امکان اخذ چند درس در ترم تابستانی را داشته‌اند، اما اکنون هزینه مشابه به حدود ۱۳ میلیون تومان رسیده است. آنان این افزایش را با توجه به شرایط نامناسب اقتصادی و فشارهای معیشتی، سنگین و خارج از توان بسیاری از دانشجویان می‌دانند.

دانشجویان همچنین می‌گویند وب‌سایت در نظر گرفته‌شده از سوی دانشگاه برای ارائه خدمات و پیگیری امور دانشجویی نیز عملاً قابل دسترسی نیست و با مشکل و مسدود بودن مواجه است. همین موضوع باعث شده دانشجویان برای پیگیری مسائل آموزشی و اداری ناچار به تماس تلفنی یا ارسال پیام برای مسئولان دانشگاه شوند، اما به گفته آنان، تماس‌ها و پیام‌های ارسالی نیز بدون پاسخ باقی می‌ماند.

این وضعیت در حالی ادامه دارد که دانشجویان برای امور مرتبط با انتخاب واحد، شهریه و سایر مسائل آموزشی به پاسخگویی و دسترسی به مسئولان نیاز دارند و نبود یک سامانه اینترنتی فعال در کنار بی‌پاسخ ماندن تماس‌ها و پیام‌ها، روند پیگیری امور را برای آنان دشوار و موجب سردرگمی کرده است.

همچنین دانشجویانی از پردیس شهرستان سرباز کلات با ارسال متنی خواستار رسیدگی به عدم پاسخگویی مسئولان دانشگاه شده و تأکید کرده‌اند که دانشگاه باید راه ارتباطی مشخص، فعال و قابل دسترسی برای پاسخگویی به دانشجویان فراهم کند.

افزایش قابل توجه هزینه تحصیل در کنار اختلال در خدمات اینترنتی دانشگاه و نبود پاسخگویی مناسب، فشار مضاعفی بر دانشجویان وارد کرده است. دانشجویان خواستار شفاف‌سازی درباره دلایل افزایش شهریه، رفع مشکلات وب‌سایت دانشگاه و ایجاد سازوکاری مشخص برای پاسخگویی مسئولان به درخواست‌ها و اعتراضات دانشجویان هستند.

به گزارش رسانک، روز گذشته ۳۱ مردادماه ۱۴۰۵، یک کودک چهار ساله بلوچ در روستای کهورانگوش از توابع شهرستان قصرقند، پس از مارگزیدگی در منزل و در مسیر انتقال به مرکز درمانی قصرقند جان خود را از دست داد.

هویت این کودک، «زلفا رئیسی»، چهار ساله، فرزند شفیع‌محمد و اهل روستای کهورانگوش از توابع شهرستان قصرقند، عنوان شده است.

بر اساس این گزارش، شب قبل از حادثه برق روستا حدود ساعت ۲۱ تا ۲۳ قطع بوده و در همین مدت یک مار وارد منزل خانواده شده است. به دلیل تاریکی، اعضای خانواده متوجه حضور مار نشده‌اند و حوالی ساعت یک بامداد ۳۱ مرداد این کودک مورد گزش مار قرار گرفته است.

پس از وقوع حادثه، خانواده زلفا را برای دریافت خدمات درمانی به سمت بهداری قصرقند منتقل کرده‌اند. با وجود اینکه روستای کهورانگوش حدود هشت کیلومتر با شهر قصرقند فاصله دارد، این کودک در مسیر رسیدن به مرکز درمانی جان خود را از دست داده است.

جان‌باختن این کودک بار دیگر ضعف دسترسی مناطق روستایی بلوچستان به امکانات درمانی و خدمات اورژانسی را برجسته می‌کند؛ در شرایطی که در موارد مارگزیدگی، تأخیر در دریافت پادزهر و خدمات تخصصی می‌تواند در مدت کوتاهی به مرگ بیمار منجر شود. قطعی برق نیز می‌تواند خطر حضور جانوران و تشخیص به‌موقع چنین حوادثی را افزایش دهد.

مجروح شدن دو شهروند از جمله یک کودک در پی تیراندازی افراد مسلح به یک خودرو در زابل/ مقامات نظامی از بازداشت عامل تیراندازی خبر دادند

به گزارش رسانک، امروز یکشنبه ۱ شهریورماه ۱۴۰۵، پس از آنکه در ۳۰ مردادماه، حوالی ساعت یک بامداد، افراد مسلح ناشناس در خیابان طالقانی به سمت یک دستگاه خودروی پژو پارس که سرنشینان آن اعضای یک خانواده، از جمله یک زن و کودک خردسال، بودند تیراندازی کردند، دو نفر از جمله یک کودک که نسبت پدر و فرزندی داشتند، مجروح شدند و فرمانده انتظامی شهرستان زابل نیز از بازداشت عامل این تیراندازی خبر داد.

از هویت دو شهروند مجروح‌شده در پی اصابت گلوله افراد مسلح که پدر و دختر ۱۲ ساله بوده‌اند، تا لحظه تنظیم خبر اطلاعی در دست نیست و مقامات نظامی نیز بدون اعلام هویت فرد بازداشت‌شده، این موضوع را ادعا کرده‌اند.

پیشتر منابع رسانک گفته بودند: این خانواده در حال تردد در خیابان طالقانی و حوالی مسجد شریفی بودند که افراد مسلح پس از متوقف کردن خودرو، به سمت سرنشینان آن تیراندازی کردند. در جریان این تیراندازی، دو گلوله به پهلو و پای راننده اصابت کرده و وی با وضعیت وخیم دچار جراحت شده است.

منابع افزوده‌اند: پس از وقوع حادثه، به دلیل تأخیر آمبولانس در رسیدن به محل، شهروندان افراد مجروح را با خودروی شخصی به بیمارستان منتقل کرده‌اند.

لازم به ذکر است که در سال ۲۰۲۵، در پی تیراندازی افراد مسلح ناشناس، دستکم ۴۰۷ شهروند بلوچ کشته یا مجروح شده‌اند. از این تعداد، ۲۶۶ نفر جان خود را از دست داده و ۱۴۱ نفر نیز مجروح شده‌اند. در میان افراد کشته‌شده، دستکم ۸ زن و ۱۶ کودک شناسایی شده‌ و در میان مجروحان، ۶ زن و ۱۵ کودک ثبت شده‌اند. مجموع کشته‌ها و مجروحان از ۴۶۹ نفر در سال ۲۰۲۴ به ۴۰۷ نفر در سال ۲۰۲۵ کاهش یافته که بیانگر کاهش حدود ۱۳ درصدی است.