به گزارش رسانک، روز گذشته ۲ شهریورماه ۱۴۰۵، یک دستگاه خودروی تانکر حامل گاز مایع (LPG) در بازارچه مرزی ریمدان شهرستان دشتیاری دچار حریق شد و آتش به یک دستگاه تریلی یخچال‌دار که در کنار آن قرار داشت نیز سرایت کرد. ویدئوی دریافتی لحظات ابتدایی وقوع آتش‌سوزی را نشان می‌دهد که راننده یکی از خودروها در حالی که تلاش دارد با نیروهای امدادی تماس بگیرد، می‌گوید همه سرمایه من آتش گرفت.

پیشتر منابع رسانک گفته بودند: نیروهای آتش‌نشانی منطقه آزاد چابهار پس از حضور در محل موفق به مهار آتش شدند، اما بخش بزرگی از تانکر حامل گاز و قسمت عقبی اتاق بار خودروی دیگر در این حادثه سوخته و خودروها متحمل خسارت مالی شدیدی شدند.

به گفته منابع، این آتش‌سوزی پس از روشن کردن یک کپسول پیک‌نیک کوچک آغاز شده است. در جریان آتش‌سوزی، منصور حوت معاون بازارچه و هاشمی‌نسب، رئیس گمرک نیز در محل حادثه حاضر شده و از نزدیک در روند مهار آتش و امدادرسانی مشارکت داشتند.

بازارچه مرزی ریمدان طی ماه‌های اخیر با افزایش قابل توجه تردد خودروهای سنگین و ازدحام مواجه بوده و حضور خودروهای حامل گاز و دیگر مواد قابل اشتعال در چنین شرایطی، خطر وقوع حوادث گسترده را افزایش داده است. با وجود حجم بالای تردد و شرایط پرخطر این بازارچه، امکانات آتش‌نشانی متناسب با وضعیت موجود، از جمله چندین دستگاه خودروی آتش‌نشانی مجهز و مستقر در محل، تاکنون فراهم نشده است.

به گزارش رسانک، امروز سه‌شنبه ۳ شهریورماه ۱۴۰۵، سوختبران در منطقه چتکانی بم‌پشت تا مرز شمسر واقع در شهرستان سراوان، برای تردد خودروهای خود ناچار به بازگشایی و هموار کردن مسیرهای خاکی، کوهستانی و صعب‌العبوری هستند که به گفته آنان روزانه محل وقوع حوادث جاده‌ای بوده و خطرات جدی برای جان سوختبران به همراه دارد. این در حالی است که فعالیت این سوختبران در چارچوب طرح موسوم به «رزاق» انجام می‌شود؛ طرحی که از سوی دولت برای ساماندهی سوختبری و تأمین معیشت مرزنشینان اجرا شده است.

سوختبران عنوان کرده‌اند که با وجود قرار داشتن فعالیت آنان تحت نظارت طرح رزاق، نیروهای نظامی اجازه تردد از جاده‌های آسفالته، مسیرهای هموار و راه‌های نزدیک‌تر به مرز را به آنان نمی‌دهند و آنان را مجبور می‌کنند برای دور ماندن از پاسگاه‌ها و ایست‌های نظامی، از مسیرهای کوهستانی و بسیار خطرناک عبور کنند. به گفته آنان، طی کردن این مسیرها گاه چندین ساعت زمان می‌برد و خرابی و صعب‌العبور بودن راه‌ها، هزینه‌های سنگینی را نیز به خودروهای سوختبران تحمیل می‌کند.

یکی از سوختبران در توضیح وضعیت موجود عنوان کرده است که علاوه بر هزینه‌های مربوط به بارگیری سوخت، مبالغی نیز تحت عنوان «همیاری» و هزینه هماهنگی از آنان دریافت می‌شود و بخشی از این مبالغ از طریق دستگاه‌های کارتخوان دریافت می‌شود. وی می‌گوید مبلغ ۱۵ میلیون و ۴۰۰ هزار تومان تحت عنوان همیاری و حدود ۶ میلیون تومان نیز بابت هماهنگی با سوختبران در آن سوی مرز از هر خودرو دریافت می‌شود؛ مبالغی که با توجه به نوسان قیمت گازوئیل و هزینه‌های خودرو، بخش قابل توجهی از درآمد سوختبران را از بین می‌برد.

سوختبران می‌گویند با توجه به این هزینه‌ها، اگر کمتر از هفده بشکه سوخت بارگیری کنند، عملاً متضرر می‌شوند؛ چرا که پس از پرداخت مبالغ مربوط به همیاری و هماهنگی، هزینه‌های تعمیر و استهلاک خودرو و سایر مخارج، درآمد حاصل از انتقال مقدار کمتر سوخت برای آنان صرفه اقتصادی نخواهد داشت.

این سوختبران تأکید دارند که اگر طرح رزاق با هدف ساماندهی قانونی سوختبری و حمایت از معیشت مرزنشینان ایجاد شده است، چرا همچنان آنان باید برای انتقال سوخت از مسیرهای خطرناک و فاقد زیرساخت عبور کنند و در کنار آن مبالغ سنگینی نیز از آنان دریافت شود. آنان معتقدند ادامه این وضعیت، در عمل جان سوختبران را در معرض خطر قرار داده و فشار اقتصادی مضاعفی بر آنان وارد کرده است.

پیش‌تر نیز در ۳۰ مردادماه ۱۴۰۵، سوختبران طرح رزاق در مرز روتک شهرستان میرجاوه در اعتراض به دریافت مبالغ ۱۵ میلیون و ۴۰۰ هزار تومانی تحت عنوان «همیاری» و ۶ میلیون تومان بابت هماهنگی با سوختبران در آن سوی مرز، همچنین نبود مسیر مناسب برای تردد، دست به اعتراض و اعتصاب زده بودند. معترضان در آن اعتراض نیز خواستار شفاف‌سازی درباره مبالغ دریافتی، حساب‌های مقصد و نحوه هزینه‌کرد این وجوه شده بودند.

به گزارش رسانک، امروز دوشنبه ۲ شهریورماه ۱۴۰۵، شماری از کارگران شرکت «ارگ و پی» در محوطه مرز ریمدان، در اعتراض به پرداخت نشدن سه ماه حقوق و بخشی از حق بیمه خود دست به اعتصاب زده و از حضور در محل کار خودداری کرده‌اند. این کارگران در پروژه‌های محوطه‌سازی، راهسازی، ساخت سوله و ساختمان در محدوده منطقه آزاد چابهار و مرز ریمدان مشغول به کار هستند و با وجود گذشت سه ماه، حقوق خود را دریافت نکرده‌اند. همچنین حق بیمه آنان نیز در یکی از ماه‌ها، از جمله فروردین، پرداخت و در سوابق بیمه‌ای ثبت نشده است.

منابع گفته‌اند که پس از آغاز اعتصاب، مسئولان شرکت کارگران معترض را به جریمه تهدید به اخراج کرده‌اند. همچنین نیروهای جدیدی که برای جایگزینی کارگران اعتصابی در نظر گرفته شده بودند نیز از حضور در محل کار خودداری کرده‌اند. به گفته کارگران، شرایط کاری آنان نیز نامناسب است و روزانه حدود ۱۰ ساعت در گرمای شدید و میان گرد و خاک مشغول به کار هستند، در حالی که محل کار از امکانات بهداشتی مناسب برخوردار نیست و این امکانات به گفته آنان تقریباً وجود ندارد.

منابع همچنین از کمبود غذا و تفاوت در کیفیت و میزان غذای اختصاص‌یافته به کارگران و مهندسان خبر داده و این وضعیت را نمونه‌ای از تبعیض میان نیروهای شاغل در این پروژه‌ها عنوان کرده‌اند. آنها می‌گویند پیش از این نیز شماری از همکارانشان به دلیل اعتراض به شرایط کاری و پیگیری مطالبات خود از سوی شرکت اخراج شده‌اند و اکنون نیز کارگران معترض با تهدید به جریمه مواجه هستند.

این کارگران با اشاره به فعالیت شرکت در پروژه‌های مرتبط با منطقه آزاد چابهار و مرز ریمدان عنوان کرده‌اند که در حالی که فعالیت‌های اقتصادی در این مرز روزانه مبالغ قابل توجهی درآمد ایجاد می‌کند، حقوق و مطالبات کارگران شاغل در این پروژه‌ها به‌موقع پرداخت نمی‌شود.

کارگران معترض خواستار پرداخت فوری حقوق‌های معوقه، تعیین تکلیف حق بیمه‌های پرداخت‌نشده، بهبود شرایط کاری و بهداشتی و همچنین پایان دادن به تهدید و برخورد با کارگرانی هستند که برای دریافت حقوق و مطالبات قانونی خود اعتراض می‌کنند.

هدادات بلوچ

در بلوچستان، سوختبری برای هزاران شهروند نه یک انتخاب، بلکه حاصل سال‌ها بیکاری، فقر تحمیلی، محرومیت و نبود فرصت‌های شغلی پایدار است؛ کاری پرخطر که هر روز جان سوختبران را در معرض تیراندازی نیروهای نظامی، تصادف، واژگونی خودرو، آتش‌سوزی و سرقت قرار می‌دهد. با این حال، تناقض بزرگ آنجاست که همان ساختارهایی که برای جان سوختبران ارزشی قائل نیستند و آنان را با عنوان «قاچاقچی سوخت» هدف برخورد قرار می‌دهند، در مقاطع مختلف تلاش کرده‌اند همین فعالیت را تحت طرح‌ها و سازوکارهای گوناگون در اختیار خود قرار دهند و از آن درآمد کسب کنند.

سوختبر بلوچ در این ساختار، در موقعیتی متناقض و ناعادلانه قرار گرفته است؛ اگر در جاده‌های مرزی برای تأمین نان خانواده‌اش سوخت حمل کند، ممکن است هدف تیراندازی قرار گیرد و جان خود را از دست بدهد، اما اگر همان فعالیت در قالب طرح‌های مورد تأیید نهادهای حکومتی و با سازوکارهای رسمی انجام شود، ناگهان به یک «ظرفیت اقتصادی» و منبع درآمد تبدیل می‌شود. پرسش اساسی این است که چرا وقتی قرار است از سوختبری درآمد حاصل شود، سوختبر به رسمیت شناخته می‌شود، اما وقتی پای امنیت و حقوق او در میان است، همان انسان به «قاچاقچی» تقلیل پیدا می‌کند؟

با روی کار آمدن منصور بیجار، استاندار سیستان و بلوچستان و در شرایطی که دولت پزشکیان بر افزایش اختیارات استانداران تأکید دارد، انتظار می‌رفت این اختیارات در مسیر شکستن چرخه فقر، تبعیض و محرومیت در بلوچستان به کار گرفته شود؛ نه اینکه فشار اقتصادی بیشتری بر محروم‌ترین اقشار استان وارد شود. بلوچستان سال‌هاست با کمبود بودجه‌های عمرانی، ضعف زیرساخت‌ها، بیکاری و عقب‌ماندگی اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کند؛ اما پرسش مهم‌تر این است که چرا هزینه این محرومیت باید دوباره از جیب همان مردمی پرداخت شود که قربانی این وضعیت هستند؟

بلوچستان استانی برخوردار از معادن، مرزهای تجاری زمینی و دریایی، سواحل، بنادر و ظرفیت‌های گسترده اقتصادی است. از معادن طلا و منابع طبیعی گرفته تا موقعیت راهبردی مرزها و بنادر، ظرفیت‌هایی که می‌توانند پایه توسعه پایدار استان باشند. با این حال، بخش قابل توجهی از مردم همچنان برای تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی با مشکل مواجه‌اند و جوانان، در نبود شغل و درآمد پایدار، به مشاغل پرخطری مانند سوختبری روی می‌آورند.

در چنین شرایطی، به جای آنکه دولت زمینه اشتغال، سرمایه‌گذاری و بهره‌مندی مردم بومی از ثروت‌های منطقه را فراهم کند، طرح‌هایی مانند «رزاق» و سایر سازوکارهای ساماندهی مرزنشینان مطرح می‌شوند؛ طرح‌هایی که اگر واقعاً با هدف تأمین معیشت مرزنشینان طراحی شده‌اند، باید نخست امنیت، کرامت و درآمد عادلانه آنان را تضمین کنند، نه اینکه فعالیتی را که مردم از سر ناچاری به آن روی آورده‌اند، به سازوکاری برای کنترل و دریافت وجه از آنان تبدیل کنند.

امروز جوان بلوچ که در بسیاری موارد نان‌آور یک یا چند خانواده است، میان بیکاری و سوختبری یکی را انتخاب می‌کند؛ شغلی که پایان آن می‌تواند گلوله، تصادف، سرقت یا سوختن در میان شعله‌های همان سوخت باشد. با این وجود، همین جوان محروم از یک سو با برخوردهای نظامی و امنیتی مواجه است و از سوی دیگر، در برخی مناطق با مطالبه مبالغی تحت عناوینی مانند «همیاری» و «هماهنگی» روبه‌رو می‌شود.

اعتراض اخیر سوختبران روتک میرجاوه به دریافت ۱۵ میلیون و ۴۰۰ هزار تومان تحت عنوان «همیاری» و ۶ میلیون تومان هزینه «هماهنگی» نمونه‌ای قابل تأمل از همین وضعیت است. برای سوختبری که سرمایه، درآمد و امنیت شغلی مشخصی ندارد، پرداخت چنین مبالغی مسئله‌ای جزئی نیست؛ بلکه می‌تواند بخش بزرگی از درآمد او و هزینه زندگی خانواده‌اش را تحت تأثیر قرار دهد.

از سوی دیگر، اگر طرح «رزاق» و دیگر طرح‌های ساماندهی مرزنشینان برای تأمین معیشت مردم ایجاد شده‌اند، باید پرسید چگونه ممکن است سوختبر هم هزینه سنگین بپردازد، هم امنیت جانی نداشته باشد و هم در نهایت با عنوان قاچاقچی تحت تعقیب قرار گیرد؟ آیا هدف ساماندهی، حمایت از مرزنشین است یا انتقال کنترل و درآمد حاصل از فعالیت مرزی از دست مردم به نهادها و مجموعه‌های دیگر؟

تناقض موجود بیش از هر چیز نشان می‌دهد که مسئله فقط سوختبری نیست؛ مسئله، نوع نگاه حاکمیت به فقیرترین شهروندان بلوچستان است. سوختبر زمانی که باید برای جانش هزینه شود، شهروندی بی‌پناه است؛ اما زمانی که قرار است از فعالیتش درآمدی حاصل شود، به بخشی از یک بازار و منبع اقتصادی تبدیل می‌شود. این تناقض را نمی‌توان با عنوان‌هایی مانند «ساماندهی» پنهان کرد.

اگر قرار است سوختبری ساماندهی شود، نخست باید جان سوختبر حفظ شود؛ اگر قرار است فعالیت مرزی رسمی شود، باید سهم واقعی مرزنشین از آن تضمین شود و اگر قرار است از ظرفیت‌های مرزی درآمدی برای توسعه بلوچستان ایجاد شود، این درآمد نباید با فشار بر فقیرترین مردم استان تأمین شود.

بلوچستان برای توسعه به جیب سوختبر نیاز ندارد؛ به بازگشت ثروت بلوچستان به بلوچستان نیاز دارد. منابعی که از زمین، معدن، مرز، دریا و تجارت این سرزمین به دست می‌آید، باید صرف توسعه همان منطقه و بهبود زندگی مردم آن شود. تبدیل سوختبر به منبع درآمد، در حالی که همان سوختبر در جاده‌ها امنیت جانی ندارد، نه «ساماندهی معیشت»، بلکه بازتولید فقر و وابستگی است.

به گزارش رسانک، شب گذشته ۳۰ مردادماه ۱۴۰۵، ده‌ها سوختبر در مرز روتک شهرستان میرجاوه در اعتراض به دریافت مبالغ سنگین تحت عنوان «همیاری» و هزینه هماهنگی با سوختبران در آن سوی مرز، دست به اعتراض و اعتصاب زده‌اند. این اعتصاب و اعتراض پس از آن آغاز شده که از هر خودرو و راننده سوختبر مبلغ ۱۵ میلیون و ۴۰۰ هزار تومان تحت عنوان همیاری و همچنین ۶ میلیون تومان بابت «هماهنگی با سوختبران در آن سوی مرز» (ارتش پاکستان) دریافت می‌شود؛ مبالغی که به گفته معترضان، بدون ارائه توضیح روشن درباره علت دریافت و محل هزینه‌کرد آن از آنان مطالبه می‌شود.

سوختبران معترض عنوان کرده‌اند که بخش قابل توجهی از این مبالغ از طریق دستگاه‌های کارتخوان شخصی دریافت می‌شود و خواستار توضیح مسئولان درباره هویت دریافت‌کنندگان، حساب مقصد، مجوز دریافت این وجوه و نحوه هزینه‌کرد آن هستند. آنان می‌گویند اگر این مبالغ با عنوان «همیاری» دریافت می‌شود، باید از طریق حساب‌های رسمی و قابل نظارت صورت گرفته و رسید معتبر برای پرداخت‌کنندگان صادر شود.

بر اساس اظهارات شهروندان، دریافت این مبالغ در چارچوب طرح موسوم به «رزاق» صورت می‌گیرد؛ طرحی که قرار بود با ساماندهی قانونی سوختبری، زمینه تأمین معیشت مرزنشینان را فراهم کند، اما اکنون به گفته سوختبران، نه‌تنها خدمات و مزایای وعده‌داده‌شده به آنان ارائه نمی‌شود، بلکه هزینه‌های سنگینی نیز به آنان تحمیل شده است. معترضان معتقدند این روند، طرح رزاق را از هدف اولیه خود دور کرده و آن را به ابزاری برای فشار اقتصادی بر سوختبران تبدیل کرده است.

سوختبران مرز روتک می‌گویند مسئولان باید به‌طور مشخص توضیح دهند مبلغ ۱۵ میلیون و ۴۰۰ هزار تومان دقیقاً بابت چه خدماتی دریافت می‌شود، مبلغ ۶ میلیون تومان هزینه هماهنگی با چه فرد یا نهادی است و چرا بخشی از این وجوه از طریق کارتخوان‌های شخصی دریافت می‌شود. آنان همچنین خواستار ارائه اسناد قانونی، رسید رسمی و گزارش شفاف درباره حساب‌های دریافت‌کننده این مبالغ شده‌اند.

گفتنی است که سازمان همیاری شهرداری‌ها، که بنا بر گزارش‌های پیشین رسانک با هماهنگی استانداری سیستان و بلوچستان و سپاه پاسداران در روند ساماندهی و انتقال سوخت در مرزهای منطقه نقش دارد، طی ماه‌های اخیر در مسیرهای مرزی میرجاوه و سراوان نقش پررنگی پیدا کرده است. پیش‌تر نیز شهروندان روتک، میرجاوه، ریگ‌ملک، خاش و زاهدان در اعتراض به بسته شدن مسیرهای معیشتی و نحوه مدیریت گذرهای مرزی تجمع‌هایی برگزار کرده و خواستار بازگشت روند تردد سوختبران به روال پیشین شده بودند.

رَسانک نیوز/ پنچشمبے 29 مرداد ماہ 1405 ءِ سُهب ءَ، بندراَبّاس ءَ ایسین پُہلئے نزّیک ءَ چہ نزامی ٹولییے ٹیلکشّیں گاڑییے پدا کپگ ءُ تیرگواری ءَ بلوچیں ٹیلکشّانی گاڑی بُن گپتگ ءُ گاڑیئے دویں نندوکان ءَ ماں آس ءَ سُهتگ ءُ ساھِش داتگ.

رَسانک ءَ کُشگ بوتگیں دویں ٹیلکشّانی پجّار «یاسر سالارزھی»، 18 سالگ، زاھر ئے چُک، «اھمد ساک‌زھی»، 28 سالگ، شمس الدین ئے چُک، ھر دو زابلئے نندوک زانتگ.

رَسانک ءِ ھال سرکنوکانی رِد ءَ، سباھئے ساھت 5 ئے وھدا بندراَبّاس ءِ ایسین پُہلئے نزّیک ءَ نزامی ٹولی ءَ ٹیلکشّانی پدا کپگئے وھدا اے بلوچیں ٹیلکشّانی گاڑیئے سرا تیرگواری کرتگ، اے تیرگواری ءَ گاڑی بُن گپتگ ءُ دویں ٹیلکشّان ءَ ساہ داتگ.

ھال سرکنوکان ءَ گوَشتگ اے ٹیلکشّاں بس چُنت گالن ٹیل گون بوتگ ءُ نزامی ٹولییا پدا کپگئے وھدا آیانی سرا تیرگواری کرتگ.

(هشدار: مشاهده این ویدئو ممکن است برای برخی ناراحت‌کننده باشد.)

به گزارش رسانک، امروز پنجشنبه ۲۹ مردادماه ۱۴۰۵، یک سوختبر بلوچ در پی وقوع یک حادثه جاده‌ای در حد فاصل شهر گشت از توابع شهرستان سراوان، پس از برخورد خودرویش با یک دستگاه خودروی سایپا و یک دستگاه تریلی، بر اثر شدت جراحات وارده جان خود را از دست داد .

از هویت این شهروند بلوچ تا لحظه تنظیم این خبر اطلاعی در دست نیست.

به گفته منابع رسانک، این حادثه حوالی ظهر در محور مواصلاتی حدفاصل شهر گشت رخ داده و راننده خودروی سوختبر در پی شدت جراحات وارده جان خود را از دست داده است. منابع همچنین عنوان کرده‌اند که یک دستگاه آمبولانس به محل حادثه اعزام شده، اما با وجود وضعیت وخیم راننده، عوامل آمبولانس از انتقال وی به بیمارستان به دلایل نامعلومی خودداری کرده‌اند.

لازم به ذکر است که در طول سال ۲۰۲۵ در مجموع دستکم ۱۷۳ سوختبر کشته و ۱۳۲ نفر مجروح شده‌اند. در نتیجه حوادث جاده‌ای، ۱۳۱ نفر جان باخته و ۸۰ نفر مجروح شده‌اند. در اقدامات نظامیان از جمله تیراندازی، انفجار مین، تعقیب‌وگریز و ضرب‌وجرح توسط آنها ۳۷ نفر کشته و ۴۴ نفر مجروح شده‌اند. دو نفر در پی فعالیت سوختبری دچار غرق‌شدگی شده‌اند. افزون بر این، آتش‌سوزی به کشته‌شدن ۱ نفر و مجروح‌شدن ۷ نفر انجامیده و در تیراندازی افراد مسلح ناشناس ۲ نفر کشته و ۱ نفر مجروح شده‌اند. همچنین، در این سال دستکم ۲۱۱ سوختبر بازداشت شده‌اند.

به گزارش رسانک، صبح امروز پنجشنبه ۲۹ مردادماه ۱۴۰۵، در پی تعقیب‌وگریز و تیراندازی نیروهای نظامی به سمت یک خودروی سوختبر در محدوده پشت پل ایسین بندرعباس، خودرو دچار آتش‌سوزی شده و دو سوختبر بلوچ سرنشین آن در میان شعله‌های آتش جان خود را از دست دادند.

هویت این دو سوختبر جان‌باخته، «یاسر سالارزهی» ۱۸ ساله، فرزند ظاهر و «احمد ساق‌زهی» ۲۸ ساله، فرزند شمس‌الدین، هر دو اهل شهرستان زابل توسط رسانک احراز شده است.

به گفته منابع رسانک، نیروهای نظامی حوالی ساعت پنج صبح و در جریان تعقیب خودروی این دو سوختبر، در محدوده پشت پل ایسین بندرعباس به سمت خودرو تیراندازی کرده‌اند که در پی این تیراندازی خودرو دچار حریق شده و دو سرنشین آن در میان آتش جان باخته‌اند.

منابع افزوده‌اند که این دو سوختبر تنها چند گالن گازوئیل به همراه داشته‌اند و تیراندازی در جریان تعقیب‌وگریز نیروهای نظامی صورت گرفته است.

لازم به ذکر است که در طول سال ۲۰۲۵ در مجموع دستکم ۱۷۳ سوختبر کشته و ۱۳۲ نفر مجروح شده‌اند. در نتیجه حوادث جاده‌ای، ۱۳۱ نفر جان باخته و ۸۰ نفر مجروح شده‌اند. در اقدامات نظامیان از جمله تیراندازی، انفجار مین، تعقیب‌وگریز و ضرب‌وجرح توسط آنها ۳۷ نفر کشته و ۴۴ نفر مجروح شده‌اند. دو نفر در پی فعالیت سوختبری دچار غرق‌شدگی شده‌اند. افزون بر این، آتش‌سوزی به کشته‌شدن ۱ نفر و مجروح‌شدن ۷ نفر انجامیده و در تیراندازی افراد مسلح ناشناس ۲ نفر کشته و ۱ نفر مجروح شده‌اند. همچنین، در این سال دستکم ۲۱۱ سوختبر بازداشت شده‌اند.

به گزارش رسانک، روز گذشته ۲۷ مردادماه ۱۴۰۵، در پی برخورد شاخ‌به‌شاخ دو دستگاه خودروی سوختبر، شامل یک دستگاه پژو ۴۰۵ و یک دستگاه تویوتا، در محور سراوان به کوهک از توابع شهرستان سراوان، دو سوختبر بلوچ کشته و دو نفر دیگر مجروح شدند.

هویت یکی از سوختبران جان‌باخته، «سهیل حسین‌بر»، ۲۴ ساله، فرزند احمد، متأهل و هویت یکی از سوختبران مجروح، «محمد حسین‌بر»، ۲۵ ساله، فرزند عبدالوهاب، هر دو اهل شهر گشت از توابع شهرستان سراوان عنوان شده است. هویت دو سوختبر بلوچ جان‌باخته و مجروح دیگر که از سرنشینان خودروی تویوتا بوده‌اند، تا زمان تنظیم این گزارش مشخص نشده است.

بر اساس این گزارش، این حادثه حوالی ساعت یک ظهر رخ داده و دو خودروی سوختبر در محور سراوان به کوهک با یکدیگر برخورد شاخ‌به‌شاخ کرده‌اند. شدت برخورد به حدی بوده که رانندگان هر دو خودرو در دم جان خود را از دست داده و دو سرنشین دیگر نیز به‌شدت مجروح شده‌اند.

لازم به ذکر است که در طول سال ۲۰۲۵ در مجموع دستکم ۱۷۳ سوختبر کشته و ۱۳۲ نفر مجروح شده‌اند. در نتیجه حوادث جاده‌ای، ۱۳۱ نفر جان باخته و ۸۰ نفر مجروح شده‌اند. در اقدامات نظامیان از جمله تیراندازی، انفجار مین، تعقیب‌وگریز و ضرب‌وجرح توسط آنها ۳۷ نفر کشته و ۴۴ نفر مجروح شده‌اند. دو نفر در پی فعالیت سوختبری دچار غرق‌شدگی شده‌اند. افزون بر این، آتش‌سوزی به کشته‌شدن ۱ نفر و مجروح‌شدن ۷ نفر انجامیده و در تیراندازی افراد مسلح ناشناس ۲ نفر کشته و ۱ نفر مجروح شده‌اند. همچنین، در این سال دستکم ۲۱۱ سوختبر بازداشت شده‌اند.

رَسانک نیوز/ یکشمبے 25 مرداد ماہ 1405، بندراَبّاس ءَ تاریک 22 مرداد ماہ ءَ بلوچیں ٹیلکشّی کہ سادہ پوشیں امنیتی ٹولی ءَ پہ ھژم ءَ دزگیر کرتگ چار روچ ءَ رَند داں انگت ءَ آییئے بے ھالے سرپد ئے برجاہ اِنت. لوگئے مردمان ءَ ھچ پئیمیں ھالی چہ آییا دست نہ کپتگ.

اے بلوچ «ابدلرھیم نارویی (مرہ ای)»، کِساس 35 سالگ، آروس کرتگ ءُ زھگانی پت، دُزاپ ءِ نندوک زانگ بوتگ.

اے ھالئے رِد ءَ، بندراَبّاس ءِ نزّیک ءَ سادہ پوشیں امنیتی ٹولی کہ تیبا گاڑی ءَ سوار بوتگ اَنت اے بلوچئے گاڑیئے سرا تیرگواریش کرتگ، پد چہ اشیا کہ گاڑی ئے تایراں تیر لگّتگ، گاڑیئے دارگ ءَ رَند ابدلرھیم ءُ آییئے ھمراہ ءَ لٹ ءُ شاپ اِش کرتگ. دیمترا آ دگہ مردم آجو بوتگ ءُ ابدلرھیم ءَ بید چہ سرکار ئے ھُکم ءَ دزگیر کرتگ ءُ چئیریں جاگهی بُرتگ.

دزگیر بوھگ ءَ رَند لوگئے مردمان ءَ ابدلرھیم ئے ھالے سرپد ئے دست نہ کپتگ ءُ نہ اے گپّ زانگ بوتگ کہ کجام ادارہ ءَ دزگیر کرتگ. آییئے سرا بستگیں الزام ءُ تُهمت ھم داں اے وھدا زانگ نہ بوتگ.